Son dakika
Bülent KARATAŞ Köşe Yazısı Bülent KARATAŞ

GEÇMİŞİNİ İNKAR EDENİN GELECEĞİ OLMAZ

Marmara Yerel Haber’de yayımlanan 25 Mayıs 2026 tarihli yazımda

“Şimdi, neşter zamanı… Yedinci Kongre ekibi, bir umut olabilir…” demiştim…

Bence tarih, onlara bir şans tanıdı… Elbette Yedinci Kongre ekibinin bu şansı değerlendirmeme, tepme hakkı vardır... Ama böyle bir hakkı kullanmamak bence daha iyidir…

Neden böyle düşünüyorum… Politika Gazetesi’nde okuduğumuz MK 12 Temmuz 2026 Açıklaması’nda şu satırlar var:

“TKP Merkez Komitesi olarak partimizin “yasallaşma” deneyinin dramatik sonucundan çıkardığımız derslerden birini bu vesileyle kamuoyu ile paylaşmak isteriz.

TKP 1980’lerin ikinci yarısında parti çizgisini “yenileme” temelinde yasallaşma konusunda hiçbir ön hazırlık olmadan illegal örgütlenmesini dağıttı. PKK liderliğinden farklı olarak zayıf bir liderlikle bu stratejik kararı aldıktan sonra “yasallaşma süreci” boyunca yaklaşık iki yıl esas olarak hapisteki TKP Başkanı ve Genel Sekreteri’nin “özgürlüğünü” talep eden bir politik çalışmayla kendini sınırladı. O iki yıl boyunca Özal iktidarının neo-liberal, emek düşmanı “reformlarına”, daha önemlisi Kürdistan’da devletin imha savaşına karşı fiilen sessiz kaldı. Bu hata TKP’nin işçi ve emekçi sınıfların saflarındaki gücünün tasfiyesine ve Kürdistan’da gelişen devrimci süreçten kopmasına neden oldu. Sonuçta TKP, partimizin 7’nci Kongresini topladığımız tarihe kadar yıkıcı bir likidasyon yaşadı.”

7. Kongre’ye sunulan Çalışma Raporu’na baktım… Şu cümleler Rapor’un daha başlarından:

“Bu süreçte ülkede TBKP fikrine parti kararı doğrultusunda sahip çıkan, Kutlu-Sargın tutsakken dayanışma için özverili bir çalışma yürüten, Adımlar Dergisi temsilciliklerini kuran, ardından TBKP İl ve İlçe örgütlerini kuran yoldaşlarımızı kınamıyoruz.”

Çalışma Raporu’nun daha sonraki sayfalarında Yasallaşma Hareketi günlerinde TKP ve TBKP’de yer alan insanlardan “yazılı ve sözlü özeleştiri” (pişmanlık dilekçesi?) beklentisi de ifade ediliyor…

Bu gibi nedenlerle ve 10 Eylül münasebetiyle o günleri anmakta yarar gördüm…

 

***

Türkiye Birleşik Komünist Partisi Kocaeli İli

Birinci Olağan Kongresi Çalışma Raporu (16 Aralık 1990) :

 Giriş :

Dünyamız, köklü ve hızlı bir değişim süreci yaşıyor. Değişimde rol oynayan iki önemli faktörden birisi, bilimsel teknolojik devrimin sonuçları, diğeri barış yönünde yükselen kararlı istemdir.

Günümüz dünyasında, geleneksel devlet anlayışı yıkılıyor. Bununla birlikte parti anlayışı da değişiyor. Devletçi ideolojiyi temel alan, geleneksel devlet anlayışını savunan partiler, toplumsal desteklerini kaybediyor. Her düzeyde yeni mutabakatlar zorunlu hale geliyor. İç düşman anlayışını doğuran zemin yok oluyor. Sosyalist ülkelerde eski devlet ve parti yapısı çözülüyor, kapitalist ülkelerde kontrgerilla örgütleri açığa çıkarılıyor.

Ülkemiz tarihinde ilk defa, devletin tepesindeki anlaşmazlıklara bağlı olarak, alışılageldiği üzere “siviller” değil de generaller “gidiyor”. Devlet, eski mutabakatlar temelinde işleyemiyor. Yenilenme, yalnızca komünist partisi için değil, tüm partiler için zorunluluk haline geliyor.

İlimizde Komünist Hareket :

İlimizde komünistlerin varlığı 1924 yılına kadar dayanıyor. Kardeşi ve babası ile birlikte İzmit’te tütün depolarında çalışan Küçük Abbas, bilinen ilk İzmitli komünist.

Kocaeli’de ilk TKP örgütü 1944 yılında İdris Erdinç’in sekreterliğinde kuruldu. Kunduracı Hüseyin, Karamürselli terzi Mehmet H. Çolakoğlu, ismi hatırlanamayan bir berber yoldaş, İdris Erdinç’in yakın çalışma arkadaşları idi. Bu TKP örgütü, 1946 yılında yasal olarak kurulan Türkiye Sosyalist Emekçi Partisi’nin il örgütüne dönüştü. 1946-1948 yıllarında Kocaeli’de komünistler yasal ve açık faaliyet sürdürdüler. İlimizde sendikal hareketin doğuşunda, Kocaeli Sendikalar Birliği’nin ve ilk sendikaların kuruluşunda ve gelişmesinde aktif rol oynadılar. İlimizde aynı dönemde, Esat Adil Müstecaplıoğlu’nun başkanlığındaki Türkiye Sosyalist Partisi de faaliyet sürdürdü. 1946 sonu tutuklamalarının dışında kalan Kocaeli örgütü, 1951 tutuklamalarında darbe aldı.

1951-1961 arası, parti faaliyetinin olmadığı, ama işçi sendikal hareketinin kendi yolunu aradığı ve yeni önderlerini hazırladığı yıllar oldu.

1961 yılında kurulan Türkiye İşçi Partisi’nin ilk şubelerinden biri Kocaeli’de, Gölcük’te açıldı. TİP’in kurulduğu ve geliştiği yıllar, aynı zamanda Kocaeli’de işçi hareketinin yükseldiği yıllar oldu. Tarım Koruma grevi, Goodyear grevi, Maden-İş grevleri, Gölcük Tersanesi’nde As-İş hareketi ve Harb-İş Federasyonu’nun Harb-İş Sendikası’na dönüşmesi, 15-16 Haziran işçi direnişi, bu dönemin kilometre taşları idi.

1968 yılı, hem Batı Avrupa’daki “68 Hareketleri”nin ilimizde etkisini hissettirdiği, hem de Türkiye sol hareketindeki bölünmelerin ilimize yansıdığı yıl oldu. TİP, ilimizde de bölündü. Kocaeli Devrimci İşçi Köylü Birliği kuruldu.

12 Mart 1971 darbesi, zaten parçalanmış olan Kocaeli’deki sol hareketi dağıttı.

1961-1971 dönemi, aynı zamanda öğretmen hareketinin yükselmesiyle de simgelenir. Bu dönemde Türkiye Öğretmen Dernekleri Milli Federasyonu, Türkiye Öğretmenler Sendikası’na dönüştü. Öğretmenlerin Grevi gerçekleşti. Gene bu dönemde Fatma Hikmet İşmen, TİP’ten Kocaeli senatörü seçildi.

1974-1975-1976 yılları, ilimizde işçi hareketinin yeniden yükseldiği, aynı zamanda TKP’nin 1973 atılımının ilimize yansıdığı yıllar oldu. Bu yıllarda TİP ve TSİP de ilimizde faaliyet sürdürdü. Bu partiler arasındaki ilişkiler, birlik arayışları ile keskin rekabetin iç içe yaşandığı koşullarda gelişti.

1976-1981 yıllarında ilimizde, yükselen işçi hareketi ile paralel olarak TKP de büyüdü, güçlendi. İlimizde etkili bir politik güç oldu. DGM direnişleri, MESS’e karşı Maden-İş grevleri, yığınsal 1 Mayıs kutlamaları, Genel-İş üyesi belediye işçilerinin grevleri, Lassa direnişi bu dönemin karakteristikleridir.

Kocaeli’de TKP üyeleri ve diğer marksistler, 12 Eylül rejiminin sonuçlarını en ağır biçimde yaşadılar.

1981 TKP tutuklamaları, Kocaeli parti örgütüne ağır darbeler vurdu. Ama dağıtamadı, yok edemedi. Kocaeli parti örgütleri, varlığını ve faaliyetini kesintisiz olarak sürdürdü. 1 Mayıs’larda, 10 Eylül’lerde, 1982 Anayasa Referandumu’nda varlığını hissettirdi. Tutuklanan komünistler, Sıkıyönetim Mahkemesi’nde Komünist Partisi’nin yasal çalışma hakkını savundu.

1985-1986 yıllarını Kocaeli’de Komünist Partisi’nin yasallaşma hareketinin başlangıcı olarak kabul edebiliriz. Bu hareket, yükselen işçi hareketi ve diğer sosyal hareketlerle paralel olarak gelişti. Dayanışma Komiteleri’nin kuruluşu ve faaliyetinin hızlanması, Türk-İş’in İzmir Mitingi ile eş zamanlıdır. 1986-1987 TKP Ulusal Konferans süreci, Dayanışma Komiteleri ile TKP örgütsel faaliyetinin birleştiği dönem oldu. Bir süre ilimizde iki İl Komitesi faaliyet gösterdi. Dayanışma Komiteleri’nin dönüşmesiyle oluşan parti örgütleri, yarı-legal, açık faaliyet sürdürdü. Diğer İl Komitesi ve bağlı örgütleri ise dönemin özelliklerine bağlı olarak güvenliği başa aldı.

TBKP İl Kongresi fotoğrafı için kaynak: 
(TKP Gölcük Davasında OrtakSavunma Ve Marmara Yerel Haber Tanıklıkları, Sokak Yayın Grubu, Aralık 2020, Sayfa: 733)

1987 Ekim’inde Behice Boran’ın cenaze töreni TİP ve TKP kadrolarını daha da yakınlaştırıcı bir etki yaptı.

16 Kasım 1987’de Sargın ve Kutlu’nun dönüş eylemi, TİP ve TKP kadroları arasında kader birliği bilincini yükseltti.

TİP-TKP birlik süreci TBKP Birlik Kongresi’ne doğru ilerlerken, TKP 6. Kongresi’nin hemen öncesinde ilimizdeki iki TKP İl Komitesi arasında ilk koordinasyon oluştu. Birlik Kongresi’nin hemen sonrasında, ilimizde TBKP’nin TKP kanadı, tek İl Komitesi’nde birleşti.  Ve açık çalışmaya hız verdi.

TİP-TKP birliğinin tescilinin hemen öncesinde, 1 Mayıs 1988’de Kocaeli Gazetesi’nde altmışsekiz komünist, sosyalist, sosyal-demokrat ve ilerici aydının imzası ile 1 Mayıs’ın yasal ve yığınsal olarak kutlanması için ÇAĞRI yayınlandı.

8 Haziran 1988’de yüze yakın Kocaelili TİP ve TKP üye ve yandaşı Sargın ve Kutlu Davası’nın ilk duruşması için Ankara’da idi.

TBKP birliğinin tescilinin hemen sonrasında, Birlik-Yasallık-Yenilenme politikası, 18 Haziran 1988’de TKP Davası sanık ve avukatları konuklarının katıldığı Değirmendere Altıgen Restoran’daki Hasret Yemeği ile selamlandı.

15 Temmuz 1988 : “SEKA’da Üretim Durdu”. 1989 Bahar Eylemleri’nin öncüsü ve habercisi SEKA grev süreci, ilimizde Komünist Partisi’nin yasallaşması hareketinde bir dönüm noktası oldu. SEKA grev süreci, sosyal hareketleri ve dayanışma ruhunu canlandırıcı bir rol oynadı. Çeşitli fabrikalardan ve işkollarından işçiler arasında, öğretmenler arasında, kadınlar arasında, minibüs şoförleri ve esnaf arasında dayanışma eylemleri yükseldi. Bu dayanışma eylemleri, çeşitli alanlarda sosyal hareketlerin doğuşu ve gelişmesi için zemin hazırladı. Yasallaşma hareketimiz böyle bir ortamda yükseldi. Sargın-Kutlu davasına ilimizden en yüksek katılımlar bu dönemdedir.

26 Kasım 1988, yasallaşma hareketimizin bir başka dönüm noktasıdır. Emek Sineması’nda “Demokrasinin Şafağı Şöleni” ile politik göçmenlerin ülkeye dönüş hakkı için kampanya başlatıldı. Bu kampanya, 16 gün sürdü. Bine yakın insanın imzaladığı Duyuru, Cumhuriyet Gazetesi’nde, ilan için toplanan para yetişmediğinden dörtyüz imza ile yayınlandı. Çeşitli etkinliklerle süren kampanya, 11 Aralık 1988’de Altıgen Restoran’da, Batı Avrupa ülkelerinden gelen komünist, sosyal-demokrat ve yeşil parti temsilcilerinin de konuk olarak katıldığı yemekli toplantı ile sonuçlandı. Cumhuriyet Gazetesi’nde dörtyüzden fazla imza ile yayınlanan “Komünist Partisi Toplumsal Bir Gereksinimdir” ilanı ile taçlandı.

8 Ağustos 1989 tarihli Kocaeli Gazetesi küpürlü fotoğraflar için kaynak: 
(Dönüşlerin Yirminci Yılında Yasallaşma Hareketi, TÜSTAV Sosyal Tarih Yayınları, Şubat 2009, Sayfa: 213) (Belge aslı TÜSTAV Arşivi’ndedir.)

8 Mart 1989 da yıllar sonra ilk kez Emek Sineması’nda yapılan yığınsal toplantı, Toplum Kitabevi’nde düzenlenen sergi ve imza günü ile Dünya Kadınlar Günü kutlandı.

Bu günler, isçi sınıfımızın Bahar Eylemleri’nin yükseldiği, aynı zamanda TİP ve TKP İl Yönetimlerinin TBKP İl Koordinasyon Kurulu’nda birleştiği günlerdi.  

26 Mart 1989 Yerel Seçimleri öncesinde TBKP’nin ilk Birleşik İl Yönetimi, seçimlerdeki tutumunu açıklayan Bildiri’sini yayımladı. TBKP üyeleri, yerel seçimler sürecine kendi politik kimlikleri ile katıldı.

1 Nisan 1989’da Kocaeli Adımlar Temsilciliği’nin açılış töreni yapıldı. Bu, işçi sınıfımızın Bahar Eylemleri ile paralel gelişen önemli bir politik çıkış oldu.

17 Nisan 1989’da Bahar Eylemleri’nin sıcaklığı içinde Eğit-Der İzmit Şubesi açıldı.

Bahar Eylemleri’nin peşinden, birçok mahallede yıl boyunca süren çevre hareketleri yükseldi.

Temmuz-Ağustos 1989’da Adımlar, yoğun kültürel etkinliklerle Kocaeli Fuarı’nda idi.

1989 Eylül’ünde Adımlar’ın kültürel faaliyeti “Yarımca Sinema Günleri”nde yükseldi.

8 Ağustos 1989’da Kocaeli Gazetesi’nde beş TBKP sözcüsünün insan haklarına ilişkin ilanı yayınlandı. Aynı konuda TBMM’ye bin imzalı dilekçe verildi.

14 Ağustos 1989’da aynı konuda “Adımlar”, “İşçi Dünyası”, “İşçi Gündemi”, “Yeni Çözüm” ve “İşçilerin Sesi” Kocaeli temsilciliklerinin ilanı yayınlandı.

19 Eylül 1989’da Kocaeli Gazetesi’nde “Komünist Partisi, Artık Toplumsal Meşruluk Kazandı” başlıklı röportaj, yasallaşma hareketinde yeni bir dönemi başlattı.

13 Aralık 1989’da TBKP İl Yönetimi, yöre yöneticilerinin katılımı ile, KSM’de (Kocaeli Kültür Ve Sanat Merkezi’nde) Basın Toplantısı yaptı. Ve Komünist Partisi’ni yasal olarak kurma iradesini ilan etti.

1990 yılbaşından itibaren işçi hareketi yeniden yükselen bir çizgi izlemeye başladı.

Ocak 1990’da kırk siyasi parti ve toplumsal örgütün “Çevre Kirliliğine Karşı Miting” hazırlığına TBKP Kocaeli İl Örgütü, İl Başkanlığı düzeyinde katıldı. Siyasi parti ve diğer toplumsal örgütlerin başkanları ile birlikte TBKP İl Başkanı’nın çağrısı, Kocaeli Gazetesi’nde yayımlandı.

20 Şubat 1990’da TBKP İl Yönetimi, Altınnal Restoran’da Mehmet Bozışık’ın konuk olarak katıldığı yemekli toplantıyı gerçekleştirdi.

8 Mart 1990 Dünya Kadınlar Günü’nü çeşitli çevrelerden kadınlar, paralel eylemlerle bir hafta boyunca kutladılar.

19 Mart 1990’da Kocaeli Gazetesi, “Türkiye’de en yoğun işçi hareketi ilimizde yaşanıyor” başlığını kullanıyordu.

Nisan 1990 boyunca, Sargın ve Kutlu ile dayanışma kampanyası sürdürüldü.

8 Ağustos 1989 tarihli Kocaeli Gazetesi küpürlü fotoğraflar için kaynak: 
(Dönüşlerin Yirminci Yılında Yasallaşma Hareketi, TÜSTAV Sosyal Tarih Yayınları, Şubat 2009, Sayfa: 213) (Belge aslı TÜSTAV Arşivi’ndedir.)

26 Mayıs 1990’da Sargın ve Kutlu, İzmit’te idi.

28 Haziran 1990’da TBKP Kocaeli İl Örgütü yasal kuruluşunu tamamladı.

11 Kasım 1990’da TBKP Merkez İlçe, 18 Kasım’da Gebze İlçe Kongreleri gerçekleştirildi.

İşçi hareketinin 1990 yılı boyunca yükselen gelişme çizgisi, 9 Aralık 1990 İşçi Mitingi ile yeni bir boyut kazandı. Bu süreç, grev hazırlıkları ile devam ediyor. İşçi hareketine paralel olarak öğretmenler, memurlar, kadınlar yıl boyunca seslerini yükselttiler. Çevre kirliliğine karşı, mahallelerden sesler yükseldi.

1988 yılından başlayarak, partimizde kesintisiz olarak bir kadın çalışması sürmüştür. Bu süreç esas olarak kadın arkadaşlarımızın, içe (parti kamuoyuna) ve dışa yönelik faaliyetleri şeklinde gelişmiştir. Dışa yönelik faaliyetler, bağımsız kadın hareketinin parçası olacak bir bağımsız kadın çevresi oluşturmaya yönelik olmuştur. 8 Mart etkinliklerinin farklı eğilimlere sahip kadınlarla ortak düzenlenmesi için, diğer parti ve kadın dernekleri ile görüş alış-verişleri yapılmıştır. Parti kamuoyuna yönelik çalışmalar ise, partili kadın ve erkek arkadaşlarımızın kadın sorununa ilgisini arttırmak ve çözümler aramaya yönelik olarak geleneksel kadın-erkek rollerinde bilinç değişikliğini esas almıştır. Buna, zaman zaman düzenlediğimiz söyleşiler büyük katkıda bulunmuştur (“Kadın Sorunu”, “Kota”, “Ailede Demokrasi” konulu söyleşiler). Kadın çalışmasını bir bütün olarak değerlendirdiğimizde, aldığımız mesafenin önemli olduğunu abartısız söyleyebiliriz. Son olarak, Merkez İlçe Kongresi’nde, Yönetim Kurulu’na aday olan iki kadın arkadaşımızın en fazla oyu alması, sevindirici olmakla birlikte, bütünsel bir bilinç değişikliğinden söz etmek için henüz çok erkendir.

1980 yılı sonrasında memurlar alanındaki ilk kıpırdanış, “Beyaz Eylem” adı ile anılan eylemleri gerçekleştiren tabiplerden geldi. Daha sonra hemşireler, kendi dernekleri çatısı altında, İstanbul’da bazı büyük hastanelerde yaptıkları eylemlerle kendilerinden söz ettirmeye başladılar. Eğit-Der içinde örgütlenen, kararlı ve kalıcı çalışmalar yürüten öğretmenler, sendika hakkının kazanılması yönündeki süreci başlattılar. 1990 Temmuz maaş zamlarının belirlenmesi sırasındaki eylemlilik ve Eğitim-İş’in kurulması, tüm memurlar içinde sendikalaşma talebini öne çıkardı. Bugün sendikal anlayış farkları, her işkolunda birden fazla sendika kurulması sonucunu doğuracağa benziyor. İlimizde öğretmen sendikalaşma hareketi, merkezi faaliyetle paralel ve hızlı gelişirken, diğer memurların sendikalaşma çalışmaları ise, genelde başlatıldığından iki buçuk yıl sonra ancak ilimize ulaşıyor. Maliye ve SSK Hastanesi’nde gerçekleştirilen yemek yememe eylemi, ilimizdeki memur sendikalaşma hareketinin başlangıcı oldu. Bugün henüz başvuru aşamasındaki memur sendikaları, meşruluk ve yasallıklarını kazanmaya çalışıyor. Memurlar içinde, çalışma yaşamında söz ve karar sahibi olma bilinci gelişiyor. Kendileri ile ilgili kararlara katılma bilinci gelişiyor. Onlar, içinde aktif olarak yer alabilecekleri yığınsal ve güçlü sendika istiyorlar. Erişilmez, yarına ait vaatler için değil, bugünden yaşayabilecekleri, elde edebilecekleri kazanımlar için mücadele etmeyi yeğliyorlar. Meşru bir sendikanın ön şartı, yığınları içinde barındırabilmesi özelliğidir.

Biz, öğretmenlerin ve tüm memurların, sendikalaşma hakkını fiilen kullanma girişimini selamlıyoruz ve destekliyoruz. Tüm siyasi partileri, belediyeleri, sendikaları, diğer toplumsal örgütleri, öğretmenlerin ve tüm memurların girişimine destek olmaya çağırıyoruz.

Sosyalist Birlik Partisi Üzerine :

Bugün partimiz içinde tartışılan temel sorun, Sosyalist Birlik Partisi’nin oluşumuna katılım sorunudur. Bununla birlikte “nasıl bir parti” ve “nasıl bir program” sorusu da bizim açımızdan büyük önem taşıyor.

24-25 Kasım Kurultayı Sonuç Bildirgesi ve SBP Program Taslağı’nın yaklaşımları, bizim amacımıza uygundur. Bu amaçları, nasıl bir parti ile gerçekleştirebiliriz? Birleşik partinin içinde yer alacak çevrelere ve tek tek kişilere baktığımızda SBP, kelimenin gerçek anlamıyla renkli bir parti olacaktır. Bu, bir düşünsel zenginlik olarak kabul edilmelidir. Dönüşüm sürecinde olan bir partide çok seslilik kendini, var olan görüşler temelinde ayrı ayrı platformlar biçiminde ifade edebilir. Var olanı görmezlikten gelme yerine, bunu daha baştan kabul edip, parti içi mutabakatları bozmadan, hepimizin katkıları ile süreç içinde ortak kimlik kazanma uğraşı vermeliyiz. Bu aynı zamanda, platformların varlığını kabul etmek anlamına geliyor. Burada temel sorun, böylesi bir çeşitlilik içinde politik hareket birliğini sağlama sorunudur.

Ulusal parti, her şeyden önce kendi gerçeklerine dönük olan ve bu doğrultuda politikalar üreten parti olmalıdır.

Batı Avrupa’daki partilerin temel sorunu, yenilenme ihtiyacı ile birlikte, bundan daha kapsamlı ve zor olanı başarmak, yığınsal demokratik hareketlerdeki çok sesliliği partiye taşımak, yeni tutuculuğa bir alternatif oluşturmaktır. Onlar, onyıllardır yaşam biçimine dönüştürdükleri parlamenter demokrasilerini katılımcı bir temelde geliştirme gereksinimiyle, bilimsel teknolojik devrimin sonuçlarına bağlı olarak oluşan yeni sosyal katmanları kazanma sorunu ile karşı karşıyalar.

Ülkemizde ise komünistlerin temel sorunu, demokrasinin önündeki 141, 142, 163 engelini kaldırmak, tabuları yıkmak, Kürt sorununun çözüm yolunu açmaktır. Anayasa sorununu çözmektir.

Çağdaş insan, örgütlü insandır. Komünistler, aynı zamanda, özgürleşme hareketlerinin yaratılmasına aktif katılmalıdır. Öğretmenlerin, memurların sendikalaşma hareketlerinin, bağımsız bir kadın hareketinin, işçi hareketinin, çevre hareketinin, bir bütün olarak toplumu temelden sarsacak özgürleşme hareketlerinin içinde var olma sorunu ile karşı karşıyayız. Bu sorun aynı zamanda, günlük çalışmayı yeni tarzda ele almamızı gerektirmektedir. Yeni tarzda günlük çalışmanın politika ile bağını kuramadıkça, “yenilenme” sözcüğü hiçbir anlam ifade etmez.

Geçmiş parti anlayışımızdan farklı olarak yerel insiyatifler, desantralize çalışmaya yönelmelidir. Yerel sorunlardan uzak, içe kapanık örgütlerin gelişme perspektifi olmayacaktır. Özgürleşme hareketlerinin içinde aktif olarak yer almak, onların yaratılmasına katılmak, aynı zamanda, amacı silikleşen üye ve parti yandaşının politik aktivitesini yükseltecektir. Somut kazanımlar gözle görülmeli, elle tutulmalıdır. Partimizin tabelalarını asması, kongrelerini gerçekleştirmesi bu açıdan çok önemlidir.

Bütün insanlarımızın katılımına açık, politik ve örgütsel sorunların tartışıldığı toplantılar düzenlemek, çalışmaların sorumluluğunu herkesle paylaşmak gerekiyor. Temel parti örgütlerini, işyerlerinde, mahallelerde içe kapanıklıktan kurtarmak, herkesin katılımına açmak, sosyal hareketlere dönüştürmek gerekiyor.

1987 yılından itibaren gelişip bugünkü halini alan Danışma Kurulu’muzun güzel bir örnek olduğunu söylemek abartma olmayacaktır. Geçmişteki temel parti örgütlerimiz, bugün herkesin katılımına açık oluşumlara dönüşmüştür. Bu kazanımlarımızı Sosyalist Birlik Partisi’ne taşımalıyız.  

(Dönüşlerin Yirminci Yılında Yasallaşma Hareketi, TÜSTAV Sosyal Tarih Yayınları, Şubat 2009, Sayfa: 199-203) (Belge aslı TÜSTAV arşivindedir.)

 

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KOMÜNİST PARTİSİ TOPLUMSAL BİR İHTİYAÇ MIDIR
  2. Birol Başören