Son dakika

Gündem

Gökhan Bacık: Türkiye’nin sıradanlaşması: Geçici mi kalıcı mı?

(Melbourne/Avustralya)

 (Melbourne/Avustralya)


Türkiye, kurulduğu yıldan itibaren vasat bir ülke olarak yoluna devam etti. İstisnai örnekleri saymaz isek teknolojide, sporda, demokraside, hukukta hiçbir zaman “küresel sonuçlar üreten” bir ülke olamadı.

Son yüzyılda neler bulunmadı ki? LED ışık, akıllı telefonlar, jet uçaklar, fiber optik devrim, tıpta büyük gelişmeler, internet, genetik gelişmeler, tarımda tohum zenginleştirme, uzay çalışmalarında olup bitenler... Türkiye bu alanların hiçbirindebelirleyici olmadı.

Hatta son yüzyıla “damgasını vuran hiçbir önemli icat” Türkiye’den çıkmadı.
Ancak bütün bunlara rağmen Türkiye, istisnai bir ülke olarak bilindi.

Türkiye’nin istisnailiği

Bir kere “Batı dışında Müslüman toplum” olmasına rağmen Türkiye’nin kör topal da olsa bir demokrasisi ve hukuk devleti vardı. Dahası Türkiye, dünyanın maddi refah olsun demokrasi ve insan hakları gibi alanlarda olsun en iddialı birliği olan AB’yeresmen aday ülke statüsü kazanmıştı.

İkincisi Türkiye bazen anlamsız kavgalarına hapis olsa bile “toparlanıp dünyadaki trendleri takip ediyordu”. Örneğin, teknoloji üretemese bile teknolojiyi hızla alabiliyordu.

Aslında Türkiye’nin istisnai olarak görülmesinin temel nedeni şuydu: “Dünyada sokaktaki adamdan entelektüellere kadar büyük bir grup, Türkiye gelişmiş ülkeler gibi bir hale gelebilecek potansiyele sahip” muamelesi görmekteydi.

Hikâyesi kalmayan ülke

Son dönemde katıldığım uluslararası konferanslarda ise şunu çok açık görüyorum: “Türkiye’nin artık bir hikâyesi kalmamış.” İnsanlar, artık Türkiye’yi çok merak etmiyor.

Bilimsel toplantılarda Türkiye, “Otoriterleşme ve istikrar girdabında ülkeler”, “Demokratik modellerin çöküşü mü” gibi oturumlarda ele alınmaya başlanmış.

Hatta insanlar “işler Türkiye’de daha ne kadar kötüye gidebilir” sorusuna cevap arıyorlar.

Çirkinlik hızla küreselleşir

Bir konferans için bulunduğum Avusturalya’da “Türkiye’de olup biten neredeyse olumsuz her gelişmenin” hiç ummadığınız insanlar tarafından ayrıntıyla bilindiğinigörünce doğrusu şaşırdım.

Trafoya giren kediler, tapeler, hapisteki gazeteciler, katır intihar etti diyen valiler, Ak Saray’ın maliyeti, internete getirilen yasaklar... Hayatında yolu Türkiye’ye düşmemiş insanlar bile üstelik ta Avustralya’da bunları duymuş!

Demek ki, “Bu zamanda bu kafa olur mu canım” dedirtecek olaylar, daha hızlıküreselleşiyor.

Şehirlilik-Kasabalılık kavgası 

“Türkiye’nin sıradanlaşması” geçici bir durum olacağa benziyor. Dışarıdan bakınca İslamcılık, Sekülerizm, Hizmet Hareketi, Kürtler, Beyaz Türkler şeklinde uzayan kavganın özünde aslında bir şehirlilik ve kasabalılık kavgası olduğunu görmek lazım.

Şu an Türkiye’nin siyasi kodlarına damgasını vuran kasabadır.

Peki, Türkiye’de verginin ne kadarını kasaba veriyor?

Kızdığımız Beyaz Türkler olmasa elde kaç lira vergi, kaç tane marka kalacak?

Kasaba (ki bazen ilçedir bazen ildir) sayısal çoğunluğu ile siyasetin kodlarına damgasını vuruyor. Bu gayet normal.

Ancak bırakalım şimdi “Elitist mi oldun sen de” laflarını. Kasaba aklıylagidebileceğimiz yer bellidir! Kasaba aklıyla İslam’ın da gidebileceği yer bellidir!

Geçtiğimiz dönemlerde “şehrin küstahlığı” kasabayı küstürmüştür. Şimdi kasaba “öcünü almakta”. Bu normal. Ancak nereye kadar?

Batı’da, Rusya’da başka yerlerde de bu yaşandı. Kasaba siyasetinin en heyecan verici tarafı aşırı özgüven, büyük laflardır. Ancak kasabadan marka çıkmaz, gazete çıkmaz, vergi çıkmaz! Hal böyle olunca “kasaba siyaseti panayıra kadardır!”

BUGÜN

Kopyalandı

İlgili Haberler