Eser Karakaş: Balyoz ve paralel tartışmalarının unutturdukları
Başlık çok uzun olmasın diye Ergenekon sürecini başlığa koymadım ama Ergenekon ve Balyoz süreçlerini birbirlerinden pek ayırmak mümkün değil zaten.
Başlık çok uzun olmasın diye Ergenekon sürecini başlığa koymadım ama Ergenekon ve Balyoz süreçlerini birbirlerinden pek ayırmak mümkün değil zaten.
Başlığın bir yanlış anlamaya zemin oluşturmaması için şu noktaya da açıklık getirmek isterim. Ergenekon ve Balyoz gerçek suç süreçleri ile “paralel” safsatasını asla aynı zemine koymak istemem. Bugün Ergenekon ve Balyoz davalarında “hukuken!” gelinen noktanın özel ve sevimsiz bir siyasi sürecin ürünü olduğu kanısındayım; “paralel” safsatasında ise yaşanan ve yaşanacak hukuksal (!) süreçlerin kısa vadede sonucu ne olursa olsun, Ergenekon-Balyoz süreçleri ile “paralel” safsatası süreçleri bambaşka siyasi ve hukuki süreçlere tekabül ediyorlar. Bu durumda “tarih gerçekleri ortaya çıkaracaktır” dahi demiyorum zira kanımca gerçekler yeterince ortada zaten.
Ancak, şu gerçeği de serinkanlı bir analizle teslim etmek zorundayım. Söz konusu Ergenekon, Balyoz ve “paralel” safsatası süreçleri, ülkemiz gündemine çok önemli tartışma konularını taşımış olmakla birlikte, verimli olarak nitelendireceğim. Ergenekon, Balyoz ve hatta “paralel” safsatası tartışmalarından ne tür verimli sonuçlar beklediğimi, daha doğrusu beklenmesi gerektiğini aşağıda belirtiyorum.
ASKERÎ VESAYET NASIL BİTER?
Konuya Ergenekon ve Balyoz meseleleriyle girelim. Askeri vesayet konusu, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin darbeci geleneği kimsenin yabancısı değil. 1960 öncesine gitmeye de gerek yok, 27 Mayıs darbesi, 12 Mart muhtırası, 1980 darbesi, 28 Şubat süreci askeri vesayetin, darbeci geleneğin güçlenerek gelen bir sürecin göstergeleri. “Güçlenerek gelen” ifadesini kullanıyorum zira 1960, 1971, 1980, 1997 süreçleri askeri vesayeti moral anlamda güçlendirmekle kalmamış, aynı zamanda da söz konusu vesayet ilişkisinin anayasal, yasal zeminini de güçlendirmişler. MGK (Milli Güvenlik Kurumu) gibi bir kurumun, bu kurumun genel sekretarya ayağının anayasal, yasal serencamını, güçlenmesini izlemek muradımın ne olduğunu anlamak için kanımca yeterli belge ve bilgi üretir. 2002 senesinde, ağır bir ekonomik bunalım sonrası, AKP’nin tek başına iktidara gelmesi sonrası kurumsal ve davranışsal temelleri olan bu vesayet ilişkilerinin, darbeci geleneğin harekete geçmiş olmasını görmek bu ülkeyi biraz bilenler için hiç de şaşırtıcı değildi. Dönemin başbakanı Erdoğan’ın “Benim bildiklerimi siz de bilseniz geceleri uyuyamazsınız” ifadesi hâlâ hafızalarımızda. 2003’ten itibaren başlayan bir darbe planlama süreci ve müteaddit girişimler de hiçbirimiz için sürpriz olmamıştır. Bu ülkenin daha demokratik bir hukuk devleti olmasını arzu edenler için Ergenekon ve Balyoz soruşturmaları, davaları hoş sürprizler olarak karşımıza çıkmıştır. Bu süreçlerde genelkurmay başkanları, orgeneraller, her rütbeden kurmay subay, darbe girişimlerine dışarıdan, mesela akademiden destek veren kişiler, 28 Şubat süreçlerinin gönüllü (!) destekçileri hakim önüne çıktılar, tutuklandılar, Yargıtay tarafından da onanacak hükümler giydiler. Bu süreçlerde muhtemelen önemli hukuki hatalar da yapıldı. Ancak bu hatalardan suçsuz yere canı yananlardan özür dilemek gerekiyor. Süreçlerin bütünü de gölgelememesi lazım. Bu davalarda darbeci, darbe heveslisi generallerin tutuklanması toplumun önemli bir bölümünde haklı bir ümitle karşılandı. Askeri vesayetin sonlanacağı konusunda güçlü beklentiler oluştu ama aynı süreçlerde benim çok da olumlu karşılamadığım başka şeyler de oldu. Darbecilerin tutuklanması süreci toplumun demokrat kesimlerinin askeri vesayete karşı oluşmuş tepkilerini de büyük ölçüde rahatlattı. Tabiri mazur görün, askeri vesayete karşı oluşmuş gazın önemli bir bölümünü aldı, götürdü. Darbeci, darbe heveslisi generaller yargı önüne çıkarıldı. Bu süreç bir heyecan oluşturdu; fakat, askeri vesayetin özünü oluşturan anayasal, yasal temellerin değişmesi geniş kesimlerin gözünde ikinci plana düştü. Zira süreçler askeri vesayeti zaten aşağıya çekiyordu(?). Oysa, bu satırların yazarının görüşü, askeri vesayetin sonlanması için darbeci, darbe heveslisi generallerin cezalandırılması kadar, hatta çok daha önemli olmak üzere, askeri vesayetin özünü oluşturan anayasal, yasal yapılanmanın değiştirilmesi, darbeci mevzuatın düzeltilmesi idi. Yaşananları biliyoruz, “milli orduya kumpas kuruldu” safsatası ile Ergenekon ve Balyoz davaları tüm sonuçları ile sıfırlandı. Silopi katilleri bile serbest kaldı ama bu tuhaf sürecin geldiğimiz aşamasında aynı zamanda askeri vesayet mevzuatı da elimizde kaldı. MGK burada, Milli Güvenlik Siyaset Belgesi burada, çift başlı yargı burada, Genelkurmay Başkanı hâlâ Başbakana bile bağlı değil, YAŞ hukuk burada, vs. Başladığımız noktaya geri dönmüş olduk. Askeri vesayetçilerin gerçekten canını yakmak istiyorsanız genelkurmay başkanlarını hukuken tartışmalı dosyalarla tutuklamak yerine o genelkurmay başkanlarını MSB’ye bağlamak çok daha etkin olacak idi.
YENİ BİR ANAYASA İHTİYACI
“Paralel” safsatasının da benzer bir sonuca gidebileceğinden endişe duyuyorum. 17-25 Aralık süreci sadece sıradan bir hırsızlık süreci değil. Arkada, aynen askeri vesayet süreçlerinin özünde evrensel hukuk devleti ile uyumsuz bir anayasal, yasal temel olduğu gibi, her dönemde hırsızlıklara zemin oluşturan ve oluşturacak bir kamu ihale sistemi ve imar hukuku mevzuatı var. 17-25 Aralık süreci siyasal iktidarın kimyasını bozdu. En temel hukuk ilkeleri bile ayaklar altına alınarak bir intikam süreci devreye sokuldu. Önümüzdeki dönemde, Türkiye bir hukuk devleti olarak yaşayacak ise bu hukuksuzluklardan mutlaka dönülecek. Umarım, hukuk sınırları içinde kalınarak, hakimleri kararları nedeniyle tutuklayan insanlar, sözde hukukçular da hukuksal müeyyidelerle karşılaşacaklar ve Türkiye bir normalleşme sürecine girecek. Ancak, normalleşme sürecinin gerçek bir normalleşme süreci olabilmesi için, hukuksuzluk yapanların müeyyidelerle karşılaşması kadar 17-25 Aralık süreçlerini yaratan kamu ihale sisteminin ve imar hukukunun da yeniden yapılandırılması gerekiyor. Hatta ‘gerekiyor’dan da öte, şart. Ergenekon ve Balyoz süreçlerinde çok önemli gelişmeler yaşandı ama şimdi en başa dönmüş durumdayız. Üstelik, askeri vesayetin temellerini oluşturan, 27 Mayıs darbesinden günümüze güçlenerek gelen anayasal ve yasal yapılanma, mevzuat, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi ortada. “Paralel” safsatası sonrası da bir normalleşme sürecine girileceğinden kuşkum yok. Zira bir devlet, hukuk bu kadar ayaklar altına alınarak yönetilemez. Kamu ihale sisteminin ve imar hukuku mevzuatının değişeceğine ilişkin beklentim çok da güçlü değil. Yarın, hatta belki yarından da yakın “paralel” safsatası çerçevesinde yaşanan hukuksuzlukların sonuna gelinebilir ama şayet kamu ihale sistemine ve imar hukukumuza evrensel ölçütler doğrultusunda neşter atılamaz ise acıların boşuna yaşandığını düşünebileceğim.
Türkiye’nin acil gündemi yeni bir anayasa ve bu yeni anayasa çerçevesinde sivil-asker ilişkilerinin evrensel ölçütlere taşınması. Ayrıca anayasa yapım sürecinin de dışında olmak üzere kamu ihale sisteminin ve imar hukukunun rant üretme güçlerinin mümkün olduğu ölçüde törpülenmesi. Aksi takdirde, tüm sıkıntıları boşuna yaşamış olacağız.
ZAMAN
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok