Dönüşlerin Yirminci Yılında Kamil Saygı’nın Tanıklığı...
22 Mart 2008 günü Kocaeli Yüksek Öğrenim Derneği Lokali’nde gerçekleştirilen Dönüşlerin Yirminci Yılında Yasallaşma Hareketi konulu Sempozyum Düzenleme Kurulu’na Kamil Saygı’nın İlettiği Tanıklık:
(Kamil Saygı, 7.04.2008, tustav e-posta grubu ileti no. 24347)
Dostlar
Merhaba
Kocaeli’de bugüne kadar yapılan söyleşi, sohbet, anma, panel, yemek gibi etkinliklere hep birilerinin aracılığı ile çağırılan, çağrı sonunda da imkanım oranında katılan biri oldum. Haberleşme ağının başında gönüllü bir kaç arkadaşımız hep vardı. Yine de varlar. Ama ilk kez ben bir etkinlikte bulunulurken çağırmak ya da haber vermek durumunda oldum. Bunu yaparken bir çağrının altına imza atmakla beraber şifahen de çok sevdiğim bir insanı telefonla etkinliğe (sempozyuma) davet ettim. Orada söylemesi gereken bir sürü anısı olduğunu düşündüm. Çünkü vardı biliyorum. Davetim önce kabul edildi ancak bir hafta sonra beni arayıp bir takım gerekçeler göstererek katılamayacağını bildirdi. Tabii canı sağ olsun. Ama gerekçelerinin içinden iki tanesi dikkatimi çekti:
1. Neden herkese haber verilmemişti? (Sempozyumun yapılması ile ilgili bilgilendirme)
2. “Ben orada orta çağın gerisinde kalmış bazı beyinlerle bir arada olmak istemiyorum”du.
Birinci gerekçede dikkatimi çeken bir yan var. Sempozyuma en az 15 gün varken herkese haber verilmediği yargısı. Bu bir şeyi gösteriyor ki, bu yargının oluşmasına yol açan birileri bir şeyler söylemiş.
İkinci gerekçesine gelince, bu gerekçesini belirtirken beni çok sevdiğini ama diyerek devam ediyor.
E... be sevdiğim insan. Bana aynı zamanda şunu da söylüyorsun, orada olmakla sen de öylesin. Ben böyle anladım.
Öyle görünüyor ki yine bu yargıyı da birileri öngörmüş ve empoze etmiş.
Bu durumda ben kendimi değerlendirmeliyim diye düşünüyorum.
Sempozyumun içeriği 20.yılında yasallaşma, diğer bir deyişle 141 ve 142 nin kaldırılması. (Bu arada 163 de.) Buna katkıda bulunanların belgeselleşmesi ve tanıklığı.
Ben buna katkıda bulunmuş muyum?
Evet!
Bir kaç anımı anlatmak istiyorum.
İlk Anım :
Benim sol yelpaze ile tanıştığım 1972 sempatizanlık çağının ardından 1977'de profesyonel olarak TKP üyeliği ile devam edip...
1975-1980 yılları arasında o kan gövdeyi götürdüğü yılları hepimiz biliriz. İGSAŞ'ta çalıştığım yıllarda vardiyalı çalışma iş hayatımın gereği gece 12’de işten çıkıp servis aracından indiğimde -00.30 sularında- evime giden yolun ıssız, ağaçlık bir araziden geçerken, “Acaba hangi ağacın arkasından kimler çıkacak, yolumu kesecek?” kuşkusu ile geçip evime gittiğim yıllarca sürdü.
O dönemlerde KDB ile bağ kurdum. O derneğin üyesi oldum. Devamında da partili ve
İGD’li oldum. 12 Eylül’e kadar hayatım grev dayanışmaları, sendikal mücadeleler, yürüyüşler, politik yazılamalar, afişlemeler, pankartlı eylemler, kavgalar ve çatışmalarla geçti.
Bir pankart açma eylemim de Taksim' de oldu. Benim için unutulmaz bir an. 1978 yılı 1 Mayıs'ında Taksim'deydim. Orada parti içi bağ kurduğum İsmail Atmaca yanıma gelerek bana safların önüne doğru gitmemizi söyledi. İleri çıktığımızda sarılı halde duran bir pankartın yanındaydık. Bana pankartın bir sopasından tutmamı ve pankartı açmamız gerektiğini söyledi. Hazır bekledik. Zamanı geldiğinde pankartı açtık. Birden bire alanın her tarafında pankartlar açıldı ve alanı sloganlar çınlatıyordu. O ara pankarta bakıp “TKP’ye Özgürlük” yazısını gördüm. Çok büyük heyecan ve şaşkınlık içerisindeydim. Pankartta ne yazdığını bilmiyordum ve aynı pankarttan onlarcası açılmıştı alanda. Sloganlar eşliğinde “TKP’ye Özgürlük” diye bağırıyorduk. Heyecanımız doruklara ulaşmıştı.
İkinci Anım :
Kavga ve çatışmaların hat safhaya ulaştığı, her gün onlarca insanın öldürüldüğü dönemde, bir gün İstanbul’dan ilimize etkinlik için gelen, evimde bir kaçını misafir ettiğim değerli arkadaşlardan biri Fevzi Kuruçay’dı. Etkinlikte bulunduğumuz bir sırada Valilik binasının önünden polis gücüyle dağıtıldık. Gözaltına alınıp, 1-2 saat sonra serbest bırakılan Fevzi, tek bir sokaktan çıkmaya zorlanıp bıçak darbeleri ile yaralanmasına sebep olunmuştu. Fevzi Kuruçay’a kanı uyan bütün arkadaşlar kan verdik. Bu arkadaşlardan birinin ismi aklımda, Hasan Kurar. Soyadında yanılmış olabilirim. 12 Eylül sonrası da bu arkadaşı görmedim. Fevzi’ye kan vermemiz ve çabalarımız yetmemişti. Değiştirilmesi gereken damar vardı. Maalesef Valilik baskısı ile gerçekleştirilemedi. Damar yok denip İstanbul’a sevki kararlaştırıldı. Nakil sırasında kendisini saygı ile andığım Naciye Rona diye bir sağlıkçı arkadaşımız ve Ali Demir ile ambulansta bulundum. Tam Boğaz Köprüsü’ne varmıştık ki saygı ile andığım Fevzi Kuruçay’ı kaybettik. Yakın tanığı olduğum ve kayıp anını yaşadığım kötü bir andı. Bir kesit maalesef böyle.
Derken 12 Eylül ve ardından Mayıs 1981 TKP tutuklamaları başladı. 30 Mayıs 1981’de 15.30 sularında işe giderken servisten polis müdahalesi ile indirildim. Birini göstereceğiz gerekçesi ile Emniyet’e götürüldüm. Yani işin aslı gözaltına alındım. 10 gün kadar Emniyet’te kaldıktan sonra Gebze’ye askeri birliğe götürüldük. 33 gün süren gözetimin ardından tutuklanarak Konca’ya sevk edildik. 10 ay kadar Konca serüveni. Sonrası delil yetersizliğinden 20 Nisan 1982’de tahliye oldum.
Tutukluluk Süresince Yaşadığımız Önemli Bir Olay :
Düşünce farklılığı olan karşı koğuş tutukluları ile aramızdaki husumet yüzünden çıkan koğuş isyanı yani karşı koğuşa baskın yapmak ve hesap sormak düşüncesi ile koğuşumuzun kapısının kilitlerini patlatmakla sonuçlanan ayaklanma. Tutukevi Müdürü Yüzbaşı İ.S.’un içeri girmesiyle isyan durmuştur. O içeri girene kadar etrafımız askerlerle sarılmış, mermiler yağıyor, sis bombası atılmıştı. Belki de sonumuz gelmişti ki yüzbaşının içeri girmesi bir etki yarattı. Ayaklanma durdu. Tabii cezasız kalmadık. Yediğimiz copun haddi hesabı yok. Keza hücre cezaları...
Kapının kilidi patlatılırken 16 kişilik bir yemek masası kullanılmıştı. Masanın bir kenarında ben, bir yanında Mehmet Toker, bir yanında da saygı ile andığım biraderim Abidin vardı. Toker’in o andaki yönlendirme yeteneği hâlâ gözümün önünden gitmiyor. Sözleri kulaklarımda çınlıyor.
Tutukluluk bitti. Çıktığımda uzun süren işsizlik dönemi ve ardından evliliğimin bitişi... Yuvam dağılmıştı.
Değerli arkadaşlar,
Orta çağın gerisinde kalan beyne (!) sahip bir kişi olarak 141, 142 nin kaldırılmasına katkıda bulundum. Düşünüyorum... Bu antidemokratik maddelerin kaldırılmasının kime ne zararı oldu?
Yine diyorum ki: diyalektik öğretilen öğrendiğimiz bir şey vardı; sürekli değişim...
Orta çağın gerisinde kalan (!) bu beynimle ben bunu kavrıyorum ve hatta bu öğretiden yola çıkarak diyorum ki:
Bu günün doğrusu, yarının yanlışıdır.
(Dönüşlerin Yirminci Yılında Yasallaşma Hareketi, TÜSTAV Sosyal Tarih Yayınları, Şubat 2009, Sayfa: 133-135).
Yayına Hazırlayan: Bülent Karataş...
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok