Cengiz Algan: Darbe bertaraf edildi
Önümüzde dört yıllık sakin bir dönem var. MHP bir sonraki seçime kadar iyice eriyerek marjinalleşecek. CHP’den hiç umudum olmadı. HDP’nin önünde ise son bir şans var.
Önümüzde dört yıllık sakin bir dönem var. MHP bir sonraki seçime kadar iyice eriyerek marjinalleşecek. CHP’den hiç umudum olmadı. HDP’nin önünde ise son bir şans var.
Türkiye, 2013 başından, yani Çözüm Süreci’ni ilan ettiğinden beri, yaklaşık üç yıldır ağır bir kuşatma altındaydı. Asıl olarak devlet bürokrasisi içindeki paralel devlet örgütlenmesi eliyle, kontrollü biçimde tırmandırılan kriz, Gezi ayaklanması, 17-15 Aralık operasyonları ve Ekim 2014’te PKK’nın da sahaya sürülmesiyle patlayan Kobani olaylarında zirve yaptı ve ülkeyi bir kırılmanın eşiğine getirdi. 7 Haziran seçimlerinde AK Parti’nin tek başına iktidarını kaybetmesiyle “yönetilemez ülke” imajı güçlendirilmeye çalışıldı.
Haziran seçimleri öncesinden başlayarak, Türkiye’nin bir iç savaşın eşiğinde olduğu, Erdoğan’ın kenara (hatta fanusa) çekilmesi gerektiği, AK Parti’nin bir takım uluslararası güçler, İstanbul sermayesi ve Doğan Medya’nın istediği doğrultuda hareket etmemesi halinde, ülkenin uçuruma yuvarlanacağı tezi işlendi. Topluma sürekli bir korku ve tedirginlik pompalandı.
Kuşatma çok ağırdı. Bir yandan PKK, IŞİD ve DHKP-C gibi örgütlerin eş zamanlı terör saldırıları, bir yandan Batı basınında her gün çıkan ağır eleştirel yazı ve yorumlarla hükümeti izole edip nefes borularını keserek yalnızlaştırma hamleleri, öte yandan da bütün muhalefetin, yalan doğru ayırt etmeksizin eline geçirdiği her türlü araçla yaptığı hücumlar. Suriye krizinin Türkiye’ye faturasının giderek ağırlaşması da tabloya eklendiğinde, baş edilmesi çok zor, iyi organize edilmiş ve zincirleme darbe girişimleriyle karşı karşıya kaldık.
PKK devreye sokulana kadar, bu “darbe mekaniği” ile baş etmek nispeten daha kolaydı. Çünkü ortada yürüyen bir Çözüm Süreci vardı ve Öcalan açıkça “bu darbe ateşine benzin taşımayacağız” diyordu. Fakat ne olduysa Demirtaş’ın Eylül 2014’teki ABD ziyaretinden sonra oldu. 1 Ekim 2014’te Başbakan Davutoğlu’yla görüşüp sürece ivme kazandırmayı konuşan Demirtaş, sadece birkaç gün sonra, Kobani’ye IŞİD saldırısını gerekçe göstererek, sokağa çıkma çağrısı yaptı. 6-9 Ekim arasında, 31 şehirde çağrıya uyup sokağa dökülerek ortalığı yakıp yıkan başıbozuk YDG-H çeteleri (ve kim bilir başka hangi karanlık güçler), 50’den fazla insanın ölümüne yol açtılar (Batı şehirlerinin birkaçında da ilk gün cılız destek eylemleri oldu. Küçük sol gruplar dışında destekleyen olmadı).
Belki de çizgideki bu kaymanın sonucunda, 2015 Newrozu’nda, öncekilere göre çok daha net olması beklenen Öcalan’ın mesajı flulaşmıştı. Örneğin silahsızlanma kongresi konusunda herhangi bir tarih veya zaman aralığı belirtilmedi. Mektubu Diyarbakır Newroz alanında canlı dinlemiş biri olarak, doğrusu o anda da bu belirsizlik yüzünden hayal kırıklığına uğramıştım.
Ardından, gelecek seçimler için, Demirtaş’ın ilan ettiği stratejiyle (“Seni başkan yaptırmayacağız”) PKK’nın karşı devrim cephesine katıldığını da net olarak görmüş olduk. Aslen Kürtlerin barışa ve sivil siyasete verdiği oylarla, büyük bir güçle meclise giren HDP’nin eş başkanı, daha seçimlerin ertesi günü Erdoğan’a “Korkma, seni asmayacağız, yargılayacağız” tehdidi savurdu. Çözüm Süreci’ni başlatan kişiye. En yapılmayacak kişiye yani.
O günden 1 Kasım seçimlerine kadar da bütün sermayesini Erdoğan düşmanlığına yatırdı. HDP’ye oy verenler kusura bakmasın; ama Türkiye siyasetinin gördüğü en yalancı, en pespaye, en küstah ve laubali figür olarak kayıtlara geçti. Nişantaşı beyazlarının içinin yağını eriten seviyesiz esprilerle, Twitter’dan başbakana “İnş canım yha” gibi liseli ergen çıkışlarıyla, ayaküstü 40 yalan sıralayabilen, sabah söylediğinden akşam çark eden bir makineye dönüştü. Bu projede yer almayı neden kabul etti, bilemiyorum. Keşke hukukçu kimliğiyle, Kürt halkı için mücadele etmeye ara verip siyasete hiç soyunmasaymış.
Emir aldığı örgüt savaş kararı almış, takır takır insan öldürmeye girişmiş ve bu “eylem”lerini yayınlarında açıkça üstlenirken bile, ülkenin cumhurbaşkanı ve başbakanını en ağır sözlerle katil ilan etmekten çekinmedi. Ankara’daki bombalı saldırıyı, daha 9. dakikada devlete ve özellikle “Saray”a yıktı. Oysa Kürt halkının ihtiyaçlarıyla bu yaptıklarının alakası bile yoktu. Tıpkı PKK’nın Kürt halkı hilafına ilan ettiği içi boş “özyönetimler” gibi.
Peki, şimdi ne oldu? “%60’lık blok” dedikleri muhalefet cephesi çöktü. CHP yerinde saydı. MHP “olmasa da olur” bir partiye dönüştü. AK Parti’nin sadece İstanbul’dan çıkardığı 46 milletvekilini tüm Türkiye’den çıkaramadı (40 vekil alabildi). HDP, AK Parti’den aldığı oyların önemli bir bölümünü ve emanet oyları sahiplerine geri verdi, barajın kıyısından döndü. Bir milyon yüz bin seçmen ve 18 vekil kaybetti. %0,8 eksik oy alsa önümüzdeki dört yıl parlamento yüzü de göremeyecekti. Güvenilmezliğini kendisi kanıtlamış bir ortak olarak, Çözüm Süreci’nde muhatap olmaktan da bütünüyle çıktı.
Silahın, hendeklerin, tehdit, yıldırma, korku ve baskının ters teptiği apaçık görüldü. Toplumun üzerine aralıksız korku spreyleri sıkma taktiği, “kendini tehdit altında hisseden toplum, iktidara/güce sarılır” ilkesinin duvarlarına çarpıp parçalandı. Diğer bütün siyasi partilerin toplamının tek başına AK Parti kadar etmediği noktaya, 2011 sonuçlarına geri dönüldü. Bütünüyle yıkıcılığa odaklanan muhalefet elindekini avucundakini kumar masasında kaybetti. Toplumun %50’si darbeye “dur” dedi ve Erdoğan’ın güçlü liderliği etrafında yeniden kenetlendi.
Önümüzde dört yıllık sakin bir dönem var. MHP bir sonraki seçime kadar iyice eriyerek marjinalleşecek. CHP’den hiç umudum olmadı. HDP’nin önünde ise son bir şans var. Stratejisinin yanlışlığı tescillenen PKK’ya silah bırakma çağrısı yapması şimdi daha kolay. Doğal seçmeni olmadan HDP’yi destekleyen çevreler bile seçim yenilgisini PKK’nın saldırılarına bağlarken daha da kolay (seçimden önce pek de ses etmemelerindeki ikiyüzlülük ayrı mesele).
Ayrıca, yeni anayasanın referanduma götürülmesi için AK Parti’nin 13 milletvekiline ihtiyacı var. Toplumun değişim taleplerine cevap veren AK Parti’yi yine yalnız bırakıp tıkaç görevine devam mı edecek HDP, yoksa teklif bile edilmeden bizzat gönüllü olarak yeni anayasa yapımının yolunu açan bir figür mü olacak? İzleyip göreceğiz. Ama emin olduğum bir şey var. Bunlar HDP’nin bu eş başkanları ve bu yönetimiyle yapılamaz. Bu ekiple yürünecek yol kalmadı. Kürt siyasetinin ehil isimlerinin duruma el koyma vakti geldi de geçiyor.
Serbestiyet
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok