Son dakika

Gündem

Cengiz Algan: Tahir Elçi son olur mu?

Dört ayaklı minarenin altında “bir yolu”nu bulup “ima” etmişti Elçi. Yanında kendisi gibi “ima etmeye” cesaret edebilen 15-20 arkadaşı daha vardı.

 “Oğlum lise 2’ye gidiyor, 14 yaşında. 1 Kasım’dan önce twitter’da “İstikrar için AK Parti’ye oy verin, CHP’ye bile verin ama HDP’ye vermeyin. Bunlar adam öldürüyor” gibi bir şey yazmış. Bundan dolayı çocuğun yolunu kesmiş YDG-H. Demişler ki “hemen sileceksin”. O da demokrasi, fikir özgürlüğü falan demiş. İki gün sonra okulda boş bir sınıfa çekip “sana yarına kadar mühlet, yazdıklarını sil yoksa komisyon kararını uygulayacağız” demişler! Düşünün okullarda komisyon kurmuşlar! Yargılayıp hüküm veriyorlar! Haberim olunca okula gittim. Bana dedikleri şu “senin oğlun Kürdistan topraklarında böyle twit atamaz”. Bunu diyen lise öğrencisi! Şimdi gel bu çocukla tartış. Neyi tartışacaksın? Yani iş çok derin”.

“Her yer hendeklerle patlayıcılarla dolu. Çocuklarımızı sokağa salamıyoruz. Evden çıkamıyoruz. PKK’lılar gelip evinizin kapısı açık olacak diyor. Açmam diyeni tehdit ediyor. Kimse kalmadı zaten. Gidenlerden de evin anahtarını alıyorlar. Vermemek gibi şansın yok. Akrabası olanlar, maddi durumu olanlar Sur’u terk etti. Bizim gibi sakatlar, yaşlılar ve gidecek yeri olmayanlar kaldı Sur’da. Bir de fırsatçılar türedi. YDG-H insanları tehdit ediyor, Sur’dan kovuyor. İnsanlar da evlerini satıp bunlardan kurtulmak isteyince evleri değerinin çok altında alıyorlar. Emlak mafyalığı da yapıyor terör örgütü.”

Yukarıdaki satırlar, Star gazetesi yazarları Fadime Özkan ve Halime Kökçe’nin, Diyarbakır Notlarıbaşlıklı dizi yazısından (http://haber.star.com.tr/yazar/kurtlerin-gonlunu-almak-hic-zor-degil/yazi-1073469#.Vl7nzOminv0.twitter) iki ayrı kişinin anlatımları. İki yazar birkaç günlüğüne Diyarbakır sokaklarını gezmiş, iş çevrelerinden, yerel gazetecilere, sokaktaki sıradan insanlara kadar çok sayıda kişiyle görüşüp izlenimlerini kaleme almışlar. Görüştükleri insanların büyük çoğunluğu isimlerinin yazılmasını, fotoğraflarının çekilmesini istemiyor. Çünkü PKK’nın gelip onları bulmasından korkuyorlar. İlk alıntıda geçen, 14 yaşındaki çocuğun tweeti için “mahkeme” kuran bu zorba yapıdan korkmakta elbette haklılar.

Aşağıda okuyacağınız satırlar da, 9 Eylül 2015’te, Yeni Özgür Politika gazetesinde yayınlanan, M. Delila imzalı “KDP, Bakur’daki devlet saldırılarını cesaretlendiriyor” başlıklı yazıdan alındı. Devletin Kürtçe kanalı TRT Kurdi’den (yazıda TRT 6 deniyor), KDP’ye kadar çok sayıda kişi ve çevre “Kürt Özgürlük Hareketi’ne düşmanlık” yapmakla suçlanıyor. Sık sık ağır ithamların yer aldığı yazıda şu cümle yazının ruhunu yansıtması bakımından dikkat çekici:

“AKP içinde kendine Kürt diyen Orhan Miroğlu, Muhsin Kızılkaya, Galip Ensarioğlu gibi soysuzlar tarihin en büyük ihanetçisi olarak tarihteki yerlerini alacaktır”

“Makbul Türk” tanımı yapan Kemalist söyleme ne kadar benziyor değil mi? Kendi yaptıklarını sorgusuz sualsiz onaylamayan herkesi ihanetle suçlayan yazar Tahir Elçi’ye de “ağzının payını” veriyor:

“En son Cizre’ye giden Amed Baro Başkanı’nın açıklamaları da şaşırtıcı olmuştur. AKP’nin saldırısına karşı tutum alacağına, kültürel soykırımcı devletin Kürdistan’daki zulmünü göreceğine, Kürt halkının en meşru ve haklı demokratik özerklik ilanına karşı çıkarak AKP politikalarına ve devletin Kürt halkına saldırmasına meşruiyet zemini yaratmıştır.

Amed Baro Başkanı da kendi halkının demokratik özerklik kararını asayişi bozma olarak görmektedir. “Asker ve polis demokratik özerklik ilanına karşı girişim yapabilir. Bizim isteğimiz bu yapılırken kimse ölmesindir” diyerek saldırıları meşrulaştırmıştır. Bir Baro Başkanı böyle düşünürse, Türk devleti de birkaç gün sonra saldırarak asayişi sağlamaya çalışır.

Saldırıların yapılmasını Türk devletinin kültürel soykırımcı kafası ve uygulaması olarak göreceğine, kazılan hendekleri saldırı gerekçesi olarak göstermiştir. Böylece de saldırılarını meşrulaştırmıştır. Bir Baro Başkanı böyle derse, asker ve polis de Cizre’ye saldırarak asayişi sağlama adına öldürmeyi de yaralamayı da meşru görür”

Yani Tahir Elçi, hendeklerin güvenlik güçlerinin müdahalesine yol açacağını, yeni ölümler olmasını istemediğini söylediği için, asker ve polisin “öldürme ve yaralamalarına meşru zemin” hazırlamış ve sırf bunu söylediği için “AKP politikalarına ve devletin Kürt halkına saldırmasına meşruiyet zemini yaratmış” oluyor. Böylece bir anda, ismi ağza alınmaya değmez (ismini kullanmak yerine dört kere “Baro Başkanı” demiş), kıymetsiz bir nesneye dönüşüveriyor. Bu zihniyetle herhangi bir fikri tartışmaya girmek mümkün mü? Kandil’den gelen bu açık tehdide direnmek kolay mı?

Son olarak, Elçi’nin Aydınlık’a verdiği fakat bazı bölümlerinin yayınlanmamasını istediği (ölümünden sonra yayınlanmasında sakınca görülmeyen) bir röportajdan alıntılar (soru-cevap) yapalım:

“Şimdi Kürt halkına bütün istediklerini verdik diyelim. Tabii bağımsızlık dışında... PKK silahı bırakır mı?

Bence bırakmaz. Çünkü varlığı silaha dayalı bir örgüt. Silah gitti PKK bitti. Yani rant bitti. Siz olsanız bırakır mısınız? Bırakmazsınız. Bir de biraz önce söyledim ya Kürt aydını buradan besleniyor diye. Varlığı Kürt’e bağlı diye. PKK burada kayıt dışı ekonomiyi de elinde tutuyor. Silah kaçakçılığından al da, sigara kaçakçılığına kadar... Bu büyük bir ekonomik gelir PKK için.”

Kürt halkı bu yanlışları görmüyor mu? Görüyorsa neden hala destekliyor?

Kürt halkı bunları tabii ki görüyor. Çünkü barikatlar yüzünden, silahlar yüzünden çocuğu okula gidemiyor. Kendisi işe gidemiyor. Bunları açık açık görüyor. Eleştirirsen dışlanıyorsun ya da yok ediliyorsun. Bir de bu tarafı var bu işin. Çaresizlik var bir taraftan da. Destekliyor evet çünkü alternatifi yok bu topraklarda PKK’nın.”

Aydınlık muhabiri, röportajdan sonra Elçi’yi, bu söylediklerini canlı yayında tekrarlamak koşuluyla Ulusal Kanal’a da davet ediyor. Elçi’nin cevabı:

“Her şey her yerde söylenmez. Eğer söylersen her şeyi göze almak zorundasın demektir. Yapacak daha çok işimiz var İlyas Bey. Ama bir yolu bulunup ima edilir” oluyor.

Dört ayaklı minarenin altında “bir yolu”nu bulup “ima” etmişti Elçi. Yanında kendisi gibi “ima etmeye” cesaret edebilen 15-20 arkadaşı daha vardı. Çatışmalarla tahrip edilen tarihi bir minareyi bahane ederek (ki onu korumak gayeleri olduğundan da eminim) örgüte seslenmeye cüret eden bir avuç insan.

Tahir Elçi bu defa ölümüyle, Kürtlerin gündelik hayatına nüfuz etmiş bu Pol Pot uygulamalarını “ima etmeye” devam edecek. Ama onun kadar cesur olamayanların işi bundan böyle çok daha zor. Her gece (geçtim hendeklere, barikatlara sürüklenmelerini) “tehlikeli” bir tweet yazma ihtimalinin bile çocuklarının sonu olabileceği korkusuyla, tedirgin girecekler yataklarına. Sanırım artık en rahat Tahir Elçi uyuyacak.

Serbestiyet

Kopyalandı

İlgili Haberler