Cengiz Algan: Çözüm Süreci hata mıydı?
Şu anda Kürtler PKK’dan yaka silkmiş, çareyi eskiden ölesiye korktukları devletten bekler durumdalar.
Temmuz ortasında silahlar yeniden patlamaya başladıktan, hele Ağustos’ta hendeklerle çatışmalar iyice şiddetlendikten sonra Çözüm Süreci’yle kazandığımız en önemli avantajı kaybettik: Kamuoyu desteği. O destek artık yok. Çözüm Süreci’nin devamını isteyen tek siyasi parti tabanı HDP’ninki. Haklılar, çünkü HDP’yi siyaseten güçlendirmekle PKK’dan artık kurtulacaklarını düşünüyorlardı ama tam tersi oldu. PKK ‘zafer sarhoşluğu’yla tepelerine daha çok çöreklendi. Oysa süreç boyunca rahatlamışlardı.
Kamuoyu araştırmalarına göre diğer bütün parti tabanları, terör operasyonlarını %80’in üzerinde bir oranda destekliyor. “Çözüm” ve “barış” kavramları önemli bir nüfus için artık neredeyse küfür olarak algılanıyor. Sürece kerhen destek vermiş kamuoyunda büyük bir aldatılmışlık hissi hâkim. Nasıl olmasın? Karadenizli eski Ülkücü’yü, 40 yıldır ülkeyi meşgul eden “bebek katili” bir örgütün liderine evinde bakacak kıvama getiren bir sürecin sonunda, en başa döndük. Herkes silahlı örgütün artık sivil siyasete karışıp gündemden çıkmasını beklerken, terör ve şiddet yeniden ülkenin bir numaralı gündemi oldu. Süreç boyunca batıda %70-80’leri bulan destek çöktü.
Fakat daha kötüsü, vardığımız noktadaki yıkımın külliyen Çözüm Süreci’nin sonucu olduğunu vazeden bir yaklaşımın giderek daha fazla kabul görür olması. Bu yaklaşım sahipleri yaşananların bütün sorumluluğunu Çözüm Süreci’ne ve onu yürüten ve aktif olarak destekleyenlere yüklemeye çalışıyor. Bir kısmı (yanılgı içinde olsalar da) samimi. Şöyle düşünüyorlar: süreç hatırına PKK’ya bazı konularda göz yumuldu, onlar da şehirlere silah ve militan yığınağı yaptılar. Eğer Çözüm Süreci diye bir şey hiç olmasaydı PKK bu kadar güçlenemeyecekti.
Diğer bir kesim ise hâlihazırda oluşmuş bu algıyı iyice kaşıyarak her fırsatta süreci kötülüyor. İzleyebildiğim kadarıyla, basında ve sosyal medya hesaplarında bu kesim içerisinde başı cemaat unsurları çekiyor. Bu kesim süreci şu veya bu bitirdi tartışmasına hiç girmiyor. Süreci toptan mahkûm ediyor. Adeta sürecin kaldırıldığı buzdolabında bulunmasından, bir gün tekrar çıkarılma ihtimalinden bile rahatsız, bir daha benzer bir şeye kalkışılmaması için çalışıyor. Bunu Sözcü gibi gazetelerde bariz biçimde izlemek mümkün.
Sosyal medyada ise süreci desteklemiş ama şimdi PKK’yı sertçe eleştiren, AK Parti’ye yakın yazarların arşivdeki yazılarında, eski tweetlerinde kazı çalışması yapıp zamanında desteklediklerine pişman etme çabasındalar. Burada bir taşla iki kuş vuruluyor: hem süreç, hem de onu savunanlar itibarsızlaştırılırken, yeni bir süreç başlama ihtimaline karşı bu gruptan kişilerin motivasyonu kırılmaya çalışılıyor. Yani çözüme baştan beri ve her adımında karşı çıkmış odaklar, şimdi de yeni bir adım atılmasını önlemek için bizzat sürecin çöküşünden ekmek çıkarmaya çalışıyor.
Hâlbuki Çözüm Süreci tam zamanında atılmış, çok kritik bir adımdı. Murat Karayılan’ın açıklamasını hatırlayalım:
“2013 yılında birçok askeri merkezi tümüyle düşürecek bir hamleyi planlamıştık. Ancak Önderliğimiz yeni ve kapsamlı bir çözüm sürecini gündemleştirdi. İşte o zaman biz arada kaldık. Açık olarak ‘savaş planımız var, tüm hazırlıklarımızı yapmışız; biz savaşı sürdürmek istiyoruz’ diyemedik. Esas olarak bunda hata ettik”
İşte 2015 ortasına kadar kan dökülmemesini sağlayan süreç tam da buna engel oldu. Üstelik sadece kanın durmasını sağlamadı. Bütün ülkede ama esas olarak Kürt şehirlerinde hayatın normale dönmesinde katalizör görevi gördü. Yatırım, istihdam, iş hacmi, huzur ve güven arttı. Kürtler normalleşen bir devletin çatısı altında, Türklerle birlikte yaşama inancını tazeledi.
Süreç turnusol işlevi de gördü. Kürt sorununun çözümünü kimlerin gerçekten istediği, kimlerin istemediği net olarak anlaşıldı. Öcalan Gezi ve 17-25 Aralık operasyonlarında açıkça “bu darbe ateşine benzin taşımayacağız” derken onunla paralel bir söylem içinde olan HDP yönetimi, sonraki süreçte karşı saflara geçti. Bu noktada da PKK’yı daha en baştan, Gezi’de işin içine çekemediklerine hayıflanan paralel savcı Zekeriya Öz’ün sözlerini hatırlayalım:
“Gezi olaylarına PKK müdahil olsaydı şu an hükümet edenlerin bu makamda oturma imkânları olmayacaktı. PKK kimden emir aldıysa katılmadı.”
Bence bunlardan da önemli ve kalıcı olan, Kürtlerin PKK’nın gerçek niyetini görmüş olması. Yol kesme, kamyon yakma, çadır mahkemesi kurma, haraç toplama gibi bir tür ‘paralel devlet’ uygulamalarıyla başlayan PKK zulmü, hendeklerle birlikte Kürtlerin evine, arabasına, aşına, ekmeğine zorla el koymaya, karne almaya giden çocuklarını okul bahçesinde bombalamaya kadar vardı.
Şu anda Kürtler PKK’dan yaka silkmiş, çareyi eskiden ölesiye korktukları devletten bekler durumdalar. Yeterli güven ortamı ve gerekli şartlar sağlandığında bu örgüte bir daha eski desteği vermeleri artık çok uzak bir ihtimal. 2,5 yıllık o süreci yaşamamış olsaydık bu noktaya asla varamazdık. PKK eski mağduriyetler üzerinden propagandasını yapmaya devam eder, hegemonyasını rahatlıkla sürdürürdü. Bu yüzden, buzdolabından nasılsa bir gün çıkacak olan yeni sürecin önünü kesmek için eskisini kötülemeye çalışanlara prim vermemek gerek. Onlara verilecek en iyi cevap sürecin kazanımlarını ve kesildikten sonra neler kaybettiğimizi anlatmaya devam etmek.
SERBESTİYET
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok