Son dakika

Gündem

Ömer Çelik: Vicdan Zaman’ı

4 Mart…

 4 Mart…

Türkiye’nin en yüksek tirajlı gazetesine el konuldu.

Yazın bir kenara. Bu tarih ‘tarihi’ bir tarih olacak.

Göz yaşartıcı bir gündü!

“İnlerine girdik” naralarıyla sevinç gözyaşı dökenler bir yanda.

Biber gazıyla beraber el emeğini akıttığı gözyaşlarını silenler diğer yanda.

TOMA’larla gelindi. Bir avuç kalabalığa gaz, su sıkarak, bina içindeki gazetecileri itip-kakarak, ‘aşağı atın’ tehdidi yaparak ‘fetholundu’.

Şam 82, Gazze 83 olamasa da, Bugün 1, Millet 2, Kanaltürk 3, Zaman 4 oldu en azından…

Bütün bunlar bir de “Yeni Anayasa” arayışı sürerken oldu.

Malum ‘eski’si demokrasi bedenine dar geliyor. İleri demokrasi için ‘yeni’si hedefleniyor.

Ne gariptir ki o beğenmediğimiz 12 Eylülcülerin yaptığı Anayasa’nın 30’uncu maddesi bile ‘gazetelere el koyamazsın’ diyor!

“PKK ile işbirliği” varmış! Ne kadar trajikomik!

“Çözüm Süreci” bunlar yüzünden akamete uğramamış mıydı?

Yoksa Öcalan ya da PKK uzantılarıyla Abdulhamit Bilici “Yenibosna Masası” kurdu ya da Mustafa Ünal “Balgat Süreci” başlattı da haberimiz mi olmadı?

Herkesin bir diğer sese sağır olduğu bir dönemden geçiyor olsak da bu haksızlığa, tutarsızlığa sessiz kalamayız.

Adalet terazisine kul hakkı, evrensel hukuk ve ahlakı koyalım, öyle konuşalım.

“İyi ama ‘onlar’ da şöyle, şöyle yapmıştı...” diyorlar ya!

Diyorum ki ben de, Kimse ‘onlar’ bulup çıkarın. İkide bir ‘onlar’ın suçu yüzünden ‘bunlar’ fatura ödüyor.

Suç işleyen yargılansın. Adalet yerini bulsun. Ayıp eden ettiği ayıpla yaşasın.

Nasıl ki kan kanla temizlenmiyor. Kini kinle, ayıbı da ayıpla yıkayamayız.

Mal, mülk, el koyma olaylarını ‘dini’ motivasyonla sahiplenmek de çok tuhaf!

Demokrasiler tarikatların ya da cemaatlerin turnuva salonu mu?

Bürokrasideki koltuk kavgası ya da cemaatler arası öğrenci, arsa hatta kitap satış yarışının fatura edileceği yer medya kuruluşu olamaz.

Bir de ‘vicdan’ diye bir şey vardı…

Gençliğini, alın terini vermiş binlerce insan var orada.

Yayıncısından, dağıtıcısına on binlercesi ekmek yiyor.

Zaman mesleğe ilk adım attığım yer. 28 Şubat sürecini orada yaşadım. Gerçi o dönem gazetelere el konmadı ama mesela Yeni Şafak’a baskın yapıldı diye bırakın sevinç çığlığı atılmasını, üzülmeyen bir tek insan bile hatırlamıyorum.

AK Parti’ye kapatma davası açıldığında sanki babasının işyeri yanmışçasına üzülen, için için ağlayan arkadaşlar biliyorum.

Eğer medyanın ‘günah galerisi’ açılacaksa ilk taşı masum olan atsın!

Sözü fazla uzatmaya gerek yok!

“Kayyım” kapısı bir defa açıldı. Bunun sonu nereye varır Allah bilir.

Film şeridini geriye sarın; sadece son 10 yıldaki ‘dost’ , ‘düşman’, ‘hain’ çetelesi çıkarın Abdullah Gül, Bülent Arınç bugün ‘ihanet’ damgası yiyor, Çevik Bir’in avukatı AK Parti milletvekili olabiliyorsa, Doğu Perinçek adeta ‘Kendimiz yüzde 1 altında ama hayallerimiz iktidarda’ modunda dolaşıyorsa…

İşadamı Mehmet Cengiz baştacı, Boydak’lar gözaltında ise…

Ben olsam sevinç naraları atmam, büyük laflar etmem!

Haksızlık bumerang gibidir. Döner, çarpar!

Herkes muhasabesini yapsın: Başını yastığa rahat koyabiliyor musun? Vicdanın rahat mı?

Benim duygularıma İsmet Özel tercüman oldu: “Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar. Her şeyi gördüm içim rahat”

MEYDAN

Kopyalandı

İlgili Haberler