Dostum, ağabeyim Yaşar Yakış
2002 yılı Eylül ayı başları olsa gerek, telefonum çaldı ve kendisini yaklaşık 11 aydır tanıdığım ve AK Parti’den ‘’Üç Kasım seçimleri için’’ 1. sıra Düzce Milletvekilliği adaylığı kesinleşmiş Yaşar Yakış’ın asla unutulması mümkün olmayan nazik sesini duydum. Sadece bir yıllık kısa kuruluş tarihi esnasında kurucu il başkan yardımcısı, il başkanı ve milletvekili adaylığı ünvanlarına eriştiğim halde beyefendinin numarasının rehberimde kayıtlı olmamasının garipliğini ilk kez orada fark etmiştim.
‘’ Saim’ciğim selam, Yaşar Yakış ben ‘’ şeklinde kendisini tanıtmasıyla başlayan samimi diyaloğumuz ‘’ben seçim çalışmaları nedeniyle Düzce’ye geliyorum, lütfen beraber çalışalım’’ teklifi ve ısrarı nedeniyle artık işine ve ticaretine dönme kararı almış beni, baştan çıkarıp yeniden ayartmaya yetmişti. O zamanlar fitillenen bu dostluk ateşinin beyefendinin Rahmet-i Rahmana erişinceye kadar bu denli uzun sürebileceğini 35 yaşında bir genç olarak o zamanlar tahmin etmem mümkün değildi.
2003 yılı Nisan ayı AK Parti Düzce kongresinde yeniden il başkanlığına aday olmam konusundaki cesaretlendirmeleri, ardından seçilmem hususundaki gayretleri ve sonuçta kazanmamız ilişkimizi farklı boyutlara evirmişti artık. Depremlerle tarumar olmuş ve ardından Bolu’dan ayrılarak yeni bir il sıfatı kazanmış genç Düzce’miz bizden acilen çok büyük iş ve hizmetler bekliyordu.
Bazı grupların sırf Yaşar Yakış ve ekibi prim yapmasın için giriştiği tüm engellemelere rağmen sıkıntı ve sorunları her yeni bir gün birlikte aşıyor, Düzce’mizi tüm ilçeleriyle birlikte ihtiyacını duyduğu tüm hizmetle ulaşması için gece gündüz çalışıyorduk.
Bugün ilimizin vizyonunu genişletip açan tüm projelerin mutfağında herkes emin olmalı ki, bir Yaşar Yakış dokunuşu vardır. Organize sanayi bölgeleri, çevre bağlantı yolları, Düzce Üniversitesinin kurulması ve geliştirilmesi, Akçakoca-Ereğli yolu, İski sorunun çözülmesi, Bolu dağı tünelinin devreye girmesi, Yığılca Yolu vs…vs…
O dönemler Sayın Yakış’la birlikte bu işleri ve projeleri gerçekleştirmek üzere uzun zamanlar teatide bulunup mesai harcamak ben ve arkadaşlarım için çok yorucu olsa da inanılmaz kıymetliydi. Düzce’miz için önümüzde muhteşem bir kaynak ve her kapıyı açan bir anahtar vardı. Biz bunun farkındaydık ve ancak birileri bizim bu yapıcı birlikteliğimizden inanılmaz rahatsızdı. Zat-ı alilerinin ensıkıştığımız anlarda dönemin Başbakanı Erdoğan veya sonradan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’e çekincesiz ulaşabildiği medeni cesaretiyle- yine dönemin bakanlarının beyefendinin herhangi bir ricasını emir saymalarını söylemiyorum bile- bizlere nasıl bir ufuk açtığını dile getirmezsem de olmaz.
Bu makalem esasen Yaşar Yakış’la yaşadıklarım üzerine bir hatırat olamaz, değildir. Zira bu belki 300 sayfalık bir kitap yazmayı gerektirebilir. O nedenle sadece bizi bu geçen 23 yıl boyunca ilişkilerimizi hiç kesmeksizin kimi zaman siyasal konularda birbirimize girsek te, asla dostluk ve karşılıklı saygı hiyerarşimize zarar vermeyen bir ilişkinin kısa anı denemesi olabilir.
Yaşamım boyu birçok insan tanıdım ben ve zeka kalitesi en yüksek olanlarla dostluk etmeyi tercih ettim ben, dünyanın her yerinden. Çok konuştum- çok dinledim, kimi zaman tartıştım, bazen çok güldüm ve eğlendim; bazen ilke kez tanıştığım insanların derdiyle hüzünlenip ağladım da. Yani her şeyi kendimce çok zirvede yaşadım ben. Büyük servetlerim de oldu, kendi yağında kavrulma zorunluğunun getirdiği mütevazi hallerim de şimdiki gibi.
Ama Yaşar Yakış’la olan dostluğumuzun, verimli sohbetlerimizin ve yaptığımız karşılıklı esprilerin yerini dolduramadı hiçbir şey. Ben ondan öncelikle nezaketi ve diplomatik zerafeti öğrendim. Düzce’den kendi makam aracıyla beni alarak birlikte gittiğimiz Sayın Erdoğan’ın büyük kızının düğününde 36 yaşındaki kendi seçim bölgesinin il başkanını nasıl bir mutluluk ve övünçle yabancı misyonlaratanıttığını ve benim onlarla ağır Amerikan aksanlı İngilizce konuşmam karşısında bir Türkiye aşığının hissettiği gururu gördüm.
Yine Sayın Cumhurbaşkanı’nın oğlu Bilal’in düğününde, diplomatik usül bilmez bir sunucunun Ürdün Kralı Abdullah’ı tanırken ‘’ ekselansları’’ demesi karşısında nasıl bir hiddetle kürsüye koşarak özür dileterek ‘’ majesteleri kral’’ dedirttiğine de şahit oldum.
O bir tüm iyi niyeti ve samimiyetiyle sadece diplomasi değil, esasen bir insanlık duayeniydi. Aramızda bazen bazı kırgınlıklar da olmadı deği; kimi şahsi, kimi siyasi. 23 yıl uzun zamandır, bu denli birbirinizden kopmayarak ve etkileşerek yaşadıysanız şayet. Ama ne o, ne de ben asla birbirimize kapıları kapatacak kadar nobran olamadık çok şükür. Ben ve o da biliyorduk ki, aynı frekanstaydık ve aramızda siyaset ötesinde farklı bir bağlılık oluşmuştu. Bir tanımı var mı bilmiyorum ama, belki abi kardeş dostluğu da denebilir. Onun engin bilgileri, benim okuyup araştırma ve anlamaya çalışma merakım, neticede zat-ı alilerine verdiğim değer ve onun yaşamının son 23 yılında tanıdığı bu genç adama gösterdiği önem, nefes aldığı son dakikalara kadar devam etti işte.
Geçen yılın sonbaharında görüştüğümüzde bana henüz hastalığından bahsetmemişti. Sadece İngiltere’de üretilen ve Türkiye’de kullanım ruhsatı olmayan bir ilacı nasıl kullanabileceği konusunda bilgi edinebileceğimiz kaynaklar olup olmadığını sormuştu. Ben de Sağlık Bakanlığında daire başkanı olan kadim dostum- hocam İbrahim Özcan’ı aramış ve aldığım bilgileri kendilerine iletmiştim. Mümkündü, ancak işlemi hızlandırmak için bir üst düzey yetkili müdahalesi gerekiyordu. Sevgili Yaşar Yakış’a bu durumu ilettiğimde bana ‘’ Saim’ciğim , sen şimdiki bakanı tanıyor musun, görüşebilir misin bu konuda’’ demesi inanın beni inanılmaz yormuştu. Ben de bu konuda kendi dönemlerinde yakın ilişkisi bulunan eski Sağlık Bakanı Recep Akdağ’ı aramalarının doğru olacağını, benim mevcut bakanla bir hukukum olmadığını, ancak çok gerekirse bazı dostlarımı devreye sokarak sorunu çözmeye çalışabileceğimi ve mutlaka gelişmelerden beni haberdar etmesini istirham ederek görüşmeye son verdim.
Esasen ne olduğunu tam olarak bilmiyordum, ancak inanılmaz bir hüzün örtüsü çöktü üstüme. Sayın bakanın sesi son derece dinamik, her zamanki gibi motive edici ve güçlüydü. Ancak anladım ki bir sorun vardı. Bana gönderdiği ilaç isimlerini Google beye aktardığımda ortaya Prostat kanseri gibi bir sonuç doğuyordu.
Sonra Sayın Bakan yeniden aradı ve eski bakan Prof. Akdağ’ın telefonun çaldığını ve ancak cevap vermediğini, benim ona ulaşma şansım olup olmadığını sordu. O esnada resmen kafamı duvarlara vurup, dünyayı yakasım geldi doğrusu. Bu ülkede bakanlık yapmış, herkesin kaçtığı dönemde tüm kariyerini riske ederek AK Parti kurucusu olup2 dönem milletvekilliği yapmış 85 yaşındaki bir devletlü, kendi sağlık sorunları için eski bir bakana ulaşabilmek için eski bir il başkanından ricacı oluyor!..
Neyse, Sayın Recep Akdağ sonrasında Sayın Bakana dönüp devreye girdi, ardından ilacın kullanılması konusunda Sağlık Bakanlığı da onay verdi.
Sayın bakan bir ay öncesine kadar son derece iyi götürüyor gibiydi. Hatıratını ‘’Çarıklı Bir Monşerin Hatıraları’’ kitabının taslağını birkaç ay önce lütuf ve teveccüh gösterek gereklidüzeltmeleri yapmak ve önerilerde bulunmak üzere bana gönderdi. Defalarca okudum, daha önce kendisinden duyduğum ve duymadığım anlatıları tıpkı yaşıyormuş gibi hissettim. Benimle birlikte okuyan diğer bir yazar özellikle Akçakoca ve bazı bölümlerde fazlalık olduğunu düşünerek bazı çıkartmalar istemiş. Asla kabul etmediğimi belirttim ve bu ilgili bölümler olmassa hikayenin eksik kalacağını söyledim.
Artık rahmetli olan canım bakanım, abim ve dostum benim istediğim gibi baskıya vermiş, nur olsun. Beni, yazım kabiliyetim nedeniyle yaşamı boyu hep onurlandırmıştır güzel insan. Bir otur onunla ve Mısır medeniyetini konuşmaya başla, masadan o konunun uzmanı olarak kalkarsın. Aslında konuştuğun her konuda yani…
(Siz biliyormusunuz, yaşamının son anına kadar dünyanın en saygın haber organlarında yazmaya devam etti. Ölümünden 17 gün öncesine kadar dünyadaki tehlikeli gelişmelere ilişkin kaleme aldığı İngilizce- Fransızca ve Arapça makaleleri dünyanın tüm dış ilişkiler ve istihbarat birimlerince yakından izlenmektedir.)
Yaşar Yakış; dostum ağabeyim, yarenim… Yerin hiç dolmayacak, mekanın cennet olsun…
Saim TUT
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği