Son dakika

Her Taraf

Turgay Oğur: Loş koridor

Bir zamanlar Konya, metrekareye en çok holding düşen şehirdi. Becerikli ve idealist birkaç adam Avrupa’daki gurbetçilerin

 Bir zamanlar Konya, metrekareye en çok holding düşen şehirdi. Becerikli ve idealist birkaç adam Avrupa’daki gurbetçilerin birikimlerini topluyor, kârlı yatırımlarda değerlendirmeyi amaçlıyordu. Her şey iyi başladı ama işler planlandığı gibi gitmedi. Çok zor koşullarda kazanılmış Mark’lar, Frank’lar Konya Ovası’nda batırıldı. Bu fikri ortaya atan, organizasyonu yapan adamlar bu ağır mesuliyet altında ezildi. Kaybettikleri paraları geri kazanmak hem de vaat ettiklerinden daha fazlasını kazandırmak için daha fazla işçinin birikimini topladılar ve daha riskli işlere girdiler. Maalesef daha kötü battılar. Fatura büyüdükçe, durumu kurtarmaya yetecek hamle de zorlaştı. Ortaya büyük bir trajedi çıktı.

Ahmet Davutoğlu’nun da Konyalı olması sadece tesadüf ama yaşadığı derin yürek daralması o holding patronlarıyla aynı.

“Ben bu işin kitabını yazdım, uygulaması vız gelir” özgüveniyle Ortadoğu’ya daldı Ahmet Hoca. Başarısızlıklar üst üste yaşandıkça daha hırslı davrandı, daha büyük felaketlere şahit oldu. Devirdiği çamları dikmeden huzura erebilecek biri değildi. Risk aldı, dünyaya açıklayamayacağı kirli insanlara bulaşmak zorunda kaldı. Netice, Mısır’da ziyan olmuş bir demokrasi fırsatı ve heba olmuş elli yıllık Müslüman Kardeşler birikimi. Suriye’de 350 bin kişinin öldüğü, milyonlarca ailenin yersiz-yurtsuz kaldığı, bir daha asla bir araya gelemeyecek bir ülke. İran ve İsrail’den aynı şiddette posta yemeyi beceren bir Türk diplomasisi. Batı başkentlerinde 90 yılın en itibarsız günleri.

Bir zamanlar kendi küçük dünyasının kralı olan gururlu bir adamın uğruna siyasi bir karikatüre dönmeyi göze aldığı şey, kuru bir iktidar hırsından daha fazlası, altında ezildiği bu tarihi vebalden çıkma motivasyonu olmalı.

Ancak mutlak bir iktidar elde ederse, oluşumunda büyük katkısı olduğu bu harabeyi eskisinden de iyi yapma şansı doğabileceğine inanıyor. Kazanmak için de aklına yatan yöntemleri uygulamıyor, denenmişi tekrarlıyor. Daha önce kazananın her yaptığını yapmaya, her kızdığına kızmaya, her bağırdığına bağırmaya çalışıyor. Ancak olmuyor.

Çocuklar üzerinden iletişim kurmaya çalıştığında bile işler ters gidiyor, kucağına aldığı bebek ağlıyor. (Bebekler gözlükten korkar) Meydanı coşturmak için o şehirde ne kadar kabri olan tarihi zat varsa isimleri üzerinden hamaset yapıyor ama karşılık bulmuyor. Erzincan’a da Yozgat’a da Artvin’e de Muş’a da dünyanın merkezi burası muamelesi yapıyor, kaçın kurası Anadolu çocuğu yemiyor, “Edebiyatı geç, sen ne vereceksin onu söyle?” diye soran gözlerle bakıyor. Bu bakışa kayıtsız kalamayan Hoca, saymayı bilmiyor, vaat ettikçe vaat ediyor. Mehmet Şimşek’in hesap makinesi hesaplamaya yetmiyor.

Sıkıştıkça rakiplerine laf atıyor atmasına ama sadece Demirtaş’tan yediği laflar onu bir topaca çevirmiş durumda. Medyada istibdat dönemi olmasa Başbakan Yıldırım Akbulut için yazılan fıkralardan sayıca hayli fazlasını Ahmet Davutoğlu için duyabilirdik.

Neticede; Fransız psikanalist Lacan’ın tanımıyla ‘objet petit a’sı Erdoğan olan bir siyasi hareketin ortasında kalakalmış bir adam Davutoğlu. O olmaya çalıştıkça o olmaktan uzaklaşmakta, kendisi olmaya geri dönecek yolları ise çoktan kaybetti.

Filmin sonunda ise loş bir üniversite koridoru görüyorum. Çantası elinde bir adam birkaç öğrenciyi sıkıştırmış bir şeyler anlatıyor: “Yine günlerden bir gün, ben başbakanım! Uluslararası bir krizi çözmüş Brezilya’dan dönüyorum, uçaktayım telefon çaldı.” 

MEYDAN

Kopyalandı

İlgili Haberler