Turgay Oğur: İlk vatanımız: Annemiz
Özel günleri kapitalizmin sinsi tuzağı, tüketim toplumunun iştah kabartıcısı olarak görenlerden misiniz? Cevabınız “Evet”
Özel günleri kapitalizmin sinsi tuzağı, tüketim toplumunun iştah kabartıcısı olarak görenlerden misiniz? Cevabınız “Evet” ise fena halde yanılıyorsunuz. Zaman; geniş, düz asfalt bir yoldur. Bayramlar, yıl dönümleri, özel günler bu yola çizilmiş çizgiler, kenarına dikilmiş işaretlerdir.
Sahiciliğinden şüphe duymadığımız, 365 gün beslediğimiz hislerimizi yılda bir kere güneşe sermek, havalandırmak, ülfet ve ünsiyetten arındırmak için şahane fırsatlardır özel günler. Kapitalizmin kucağına düşenler hediye seçmeyi beceremeyenlerdir. Ödenen fazladan paralar alınan ürünün kendisinden çok danışmanlık hizmetine sayılmalıdır.Bugün o özel günlerin en özeli: Anneler günü. Anne; ruhumuzun ikinci durağı, bedenimizin ise ilk vatanıdır. “Ana vatan” gerçekten annedir yani. Doğmak, ana vatandan yeni bir vatana göçtür. Anne sütü memleketten gelen erzaktır. Tanrının kalfası
Düşünün. Bir gün Sezen Aksu’dan bir davet alıyorsunuz. ‘Bir şarkı üzerinde çalışıyorum. Sen de bana asistanlık yapar mısın?’ teklifinde bulunuyor. Sezen Aksu ‘Anladım sonu yok yalnızlığın’ diye başlıyor yazmaya. ‘Bulutlar yüklü. Ha Yağdı..’ diyor ve devamını getirmenizi istiyor sizden. ‘Ha yağacak’ diye tamamlamak çocuk oyuncağı ama neticede şarkıda bir sözünüz olmuş oluyor. Bu çalışmanın sonucunda ortaya bir şaheser çıkıyor: Yalnızlık senfonisi. Albümün üzerine Sezen Aksu ile birlikte adınız yazılıyor. Söz – Beste: Sezen Aksu ve Siz.
Ünlü sanatçı Monet. Tuvalin başına oturmuş. Hani şu milyonlarca reprodüksiyonu yapılmış Nilüferler yağlıboya resmini yapıyor. Fırçayı elinize tutuşturup, eliyle hareket ettirerek bir kaç fırça darbesi vurmanıza imkan veriyor. Paleti getirmenizi, terebentini götürmenizi istiyor. Bir başyapıtın ortaya çıkışına şahit oluyorsunuz. Sonunda da resmin altına sizin imzanızı da atıyor. Cin Ali bile çizecek kabiliyetiniz yokken olağanüstü bir resmin altında imzanız var artık. Bu ne büyük bir lütuf.
Yaratmak fiili ile biten bir cümleye hakkıyla özne olmaya tek layık olan Allah, sanat eserlerinin en muhteşemi insanı yaratırken bir kadına kalfalık ve bir erkeğe çıraklık veriyor. Yaratma fiiline onları ortak ediyor. Sıvı dolu bir torbanın içinde gözler, dudaklar, parmaklar şekilleniyor; kalp atmaya, bacaklar hareket etmeye başlıyor. Annenin tüm yaratılmışlar içinde kendi türüyle en müstesna ilişki kurma ayrıcalığına sahip olmasının ardında ona bahşedilen bu kalfalık var.
Anne kalbi
Evlat-anne arasında ilişki bu kadar özel olunca araya girenlerin sebep olduğu marazlar da bir o kadar büyük oluyor haliyle. Herhangi bir erkeğin anne ile evladı arasına girebilme şansı yok ama bir başka kadının var ki biz ona “gelin” diyoruz. Annelik kurumunun geline karşı aldığı tedbirler dudak uçuklatan cinsten ve “Anne kalbi” hikayesi bu tedbirlerin şahikası.
Bakın bu hikayeyi bir insan evladı yazdı ve yıllar boyu çocuklara anlatıldı. Dehşet içinde birlikte hatırlayalım:
Delikanlı kötü kalpli bir kıza gönlünü kaptırmıştır. Kız gerçekten kötü kalplidir. Delikanlı ona aşkını ispat için her şeyi yapmaya hazırdır. Gerçekten çok kötü kalpli olan kız ondan öyle bir şey ister ki akıl almaz. “Annenin kalbini söküp bana getir. Onu köpeğime yedireceğim” (Bu sahneye köpeği sokmazsanız sanki trajedisi eksik kalacak. Sonra gel bu millete hayvan sevgisi anlat. Her tarafımızda ayrı bir travma.)
Gözü aşktan kör olmuş genç eve gider, annesinin göğsünü yarıp kalbini çıkarır ve bir mendile sarıp sevgilisine koşar. Koşarken ayağı taşa takılır, kendi bir tarafa elindeki kalp diğer tarafa düşer. Canının acısıyla “ah anam” diye bağırır. Henüz sıcak olan anne kalbinden bir ses işitilir: “Canım yavrum, bir yerin acıdı mı?” Buyurun, gelin – kaynana ilişkisini buradan başlatın.
Annelerin diğer büyük kabusu da üvey annedir. Bugünlerin genç anne babaları çocukluklarında yakası açılmadık “üvey anne” masallarıyla büyütüldüler. Annelerimiz muhtemel bir üvey anne tehlikesine karşı körpe zihinlerimizi mayınlarla döşediler. Benim favorim çocukların burun deliklerinden içeri solucan sokan üvey anne hikayesidir. Neyse ki artık ilim kazandı. Yeni nesil ebeveynler çocuklarında travmaya neden olacak her şeyden uzak duruyor. En güzel hediye
Bu yazıyı okuyarak yeterince zaman kaybettiniz. Şimdi hediyenizi alıp annenize koşma zamanı. Lütfen, size biber dolması, patates kızartması olarak dönecek hediyelerden kaçının. On sekizinci defa parfüm de almayın. Biraz düşünün. Daha iyisini bulana kadar da çiçekten şaşmayın. Vatansız kalanlar
Bugünü annesiz geçirecekler de var. Anne ilk vatanımız olduğuna göre anneyi kaybetmek vatansız kalmaktır. Vatansızlığa alışmak mümkün değil ama ilk annesiz anneler günü en zoru olmalı. Ruh yaralarımızın tentürdiyodu göz yaşı. İyi ki ağlayabiliyoruz. MEYDAN
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği