Son dakika

Her Taraf

Sidar Basut: Evren(i) Kirleten Adam, Kahrol!

“12 Eylül sabahıydı, radyoyu açtık, askeri marş çalıyordu. Baban askeri darbe olduğunu söyledi, zaten darbeyi

 “12 Eylül sabahıydı, radyoyu açtık, askeri marş çalıyordu. Baban askeri darbe olduğunu söyledi, zaten darbeyi bekliyorlardı. Babanın yol arkadaşlarından İsmet Yeğen ve Metin Aksoy da bizim evdeydiler. (Metin Aksoy, şimdiki HDP Ağrı Milletvekili Halil Aksoy’un kardeşi, tutuklu bulunduğu Erzurum Askeri Cezaevi’nde işkence sonucu hayatını kaybetti.) Yemeklerini yedikten sonra kalkmayı planlıyorlardı. Baban ve Metin Aksoy evden uzaklaştıktan kısa bir süre sonra evin etrafında ayak sesleri gelmeye başladı, aralarında askerler ve sivil polislerin de olduğu kalabalık bir grup eve girdiler. İsmet Yeğen kalmıştı, köylülerin arasına gidip saklandı, ancak köylülerden biri İsmet Yeğen’i komutana ihbar etti. Komutan İsmet’ten kimliğini istedi, adını görünce dönüp etrafındakilere: “Ooo İsmet efendiyi gökte ararken yerde bulduk, Bölükbaşı’dan çıkmak yok, diğerleri de kesin burdadır. “ dedi. Baban ve Metin Aksoy köyün uzağında bir derenin kenarında yakalandı. Bizler ağlıyorduk. Metin dönüp bana dedi ki: “Yenge korkma, ifademizi alıp, gönderecekler.” Askerlerden biri dönüp Metin’e bakarak; “Çok beklersiniz, nasıl ki Türkiye’nin başkenti Ankara’ysa, Ağrı’nın başkenti de Bölükbaşı. Bizler her şeyi biliyoruz.” dedi.

Babanları götürdüklerinde her yer mahşer gibiydi, askerler önüne geleni dövüyordu, en çok da amcana işkence yaptılar.”

Annemin ağzından anlattığım bu “kara” anı, malumunuz olduğu üzere 1980 askeri darbe dönemi. Biz kardeşler arasında bir tek o dönem 6 yaşında olan abim hatırlıyor babamların götürülüşünü. Ben henüz 2 yaşındaymışım. Babamı götürdüklerinde, annem henüz 32 yaşında 4 çocukla hayatın yükünü omuzladı ve elbette çok direndi, çok yoruldu. Çok fedakarlıklar yaptı annem, anlatmakla bitmez. Ama en önemlisi de kendisine “ceylan gözlü karım” diye mektuplar yazan babamı tam 8,5 yıl beklemek olmuştur sanırım.

Dile kolay tam 8,5 yıl, o dönemler Özgürlük Yolu davasında yargılanan babamı görmek için Ağrı’dan Erzurum’a gidip geldik. İlk olarak o otobüslerin birinde “Domdom Kurşunu”nu ezberledim, bildiğim ilk türküdür. Hala zaman zaman dinleme ihtiyacı hissederim; nedeni kederden midir, yoksa genç yaşta trafik kazasında kaybettiğim babama duyduğum geçmişten gelen bir özlem midir, bilmiyorum.

O dönemleri düşünürken, bir rüya gibi hatırlıyorum. Bazı an’lar çok silikken, bazı an’lar çok net. Mesela tel örgüler, hep nettir kafamda. Bir de bir bayram ziyaretinde babamın tel örgüler arasında bana uzattığı şekerin yere düşmesini hiç unutmam. Eğilip almak istediğimde askerlerden birinin o şekeri kendi ayağının dibine çektiğini hatırlıyorum. Ben almak istediğimde ise babamın kararlı bir sesle; “Alma, ben sana bir sürü şeker vereceğim.” dediği o kararlı ve bir o kadar da şefkatli sesi daha dün gibi aklımda. Ama ben yine de ağladım, çocuktum ve çok sonra anlayacaktım, babamın bir askerin karşısında eğilmemi istemediği için başka şekerler sözü verdiğini... Sonraki gidişimde açık görüştü ve bu sefer babam avucuma bir sürü şeker koymuştu. Bir de babam tutuklandığında, annemin 8 aylık hamile olduğu küçük kardeşim Selman durmadan sağa sola taş atarak etrafa küfrederdi. Agresif bir çocuktu, çok sonraları hep şunu düşündüm: Acaba Selman’ın öfkesi uzun süre ısınamadığı babama gitmek istemediği halde zorla mı götürülmesiydi, bilmiyorum. Kendisine sormadım, çünkü biz hala o günleri çok fazla konuş-a-mayız.

Babam tahliye olduğunda hepimizin ömründen 8,5 yıl çalınmıştı. 8,5 yıl bizler “babasız”, babam çocuklarının ve “ceylan gözlü karısının” kokusundan uzak kalmıştı. Ama en önemlisi ne zaman annemden “Hadi anne, anlatır mısın darbe gününü?” desem, hiç tanımadığım halde Metin abiye çok üzülürüm. Babam O’nu şöyle anlatırdı: “O kadar çok işkence görmüştü ki, sırt derisini yüzmüşlerdi, onu getirip yanımıza bıraktıklarında çok kötüydü durumu. Yine de dönüp bana bakarak; ‘güçlü olmak zorundayız Nurettin’ dedi…”

Hayat… Kenan Evren rejimi birçok evde böyle kederli ve acılı anılar bıraktı. Babasız çocuklar, kocasız kadınlar, evlatsız anneler ve babalar…

Ömürler geçti, hayat devam etti; evlendik, aşık olduk, çocuklarımız oldu, ama o günleri her düşündüğümde içimden şöyle bir cümle geçer: “Evreni kirleten adam, kahrol!”

Kenan Evren öldü, üstelik geride: “Kendisini nasıl bilirdiniz?” sorusuna, “Aşşağılık herifin tekiydi” diyen milyonları bırakarak!..

HÜR BAKIŞ

Kopyalandı

İlgili Haberler