AKIN ÖZTÜRK'ÜN YAZISINA İLİŞKİN; "ORTAK HÜKÜMET" HAKKINDA
Hemen hemen hiçbir çevrenin ilgilenmediği "Ortak Hükümet" önerdiğim yazılarıma, TKP saflarında birlikte yer aldığımız Akın Öztürk yoldaşımın (1) ilgi duyması ve alışılmış polemik tarzından uzak eleştirilerde bulunması nedeniyle ve yazılarımın zayıf yanlarını görmeme fırsat verdiği için kendisine teşekkür ederim. Yazılarımın en zayıf yanı, "sınıfsal uzlaşma" ile "politik uzlaşma" arasındaki farkı net biçimde vurgulamamış olmamdır. Bu zayıflığın "politik uzlaşmayla sınıfsal uzlaşmanın" birbirinin aynı sanılmasına yol açtığını Akın Öztürk yoldaşın yazısını okuyunca anladım.Gazetecilik denilen disiplin şu ilkeyi vurgular: "Yazınızda ne okurun hiçbir şey bilmediğini sanarak gereksiz enformasyon kalabalığına yol açın, ne de okuru her türlü enformasyondan haberdar sanarak gerekli enformasyonu vermeyi ihmal edin." Ben genellikle bu ilkeyi dengeli bir şekilde uygulamakta zorluk çekmişimdir. O nedenle önce "sınıfsal uzlaşma ile politik uzlaşma" hakkında düşüncemi kısaca yazıyorum. "Sınıfsal uzlaşma" ile "politik uzlaşma" aynı şeyler değildir. "Sınıfsal uzlaşma" sınıf çelişkisini "yumuşatma" ve sosyalizme emek ve sermayenin uzlaştığı reformcu programla gidileceğini savunma çizgisidir."Politik uzlaşma" ise, ortak politik ve askeri yakın tehlike karşısında, bu tehlike öncesi birbirleriyle mücadele eden politik güçlerin arasındaki geçici uzlaşmadır. Eğer "TBMM'deki komünist ve sosyalistler de dahil bütün partilerin ortak hükümetini" sosyoekonomik program uygulayacak bir hükümet olarak önerseydim, Akın yoldaşın eleştirisi yerden göğe kadar haklı olurdu. Çünkü böyle bir "reformist program" temelinde ortak hükümet önermek, tipik bir "sınıfsal uzlaşma" anlamına gelirdi. Ancak yazımda böyle bir "reformist program" temelinde "ortak hükümet" önermedim. TBMM'deki bütün partilerin ortak hükümetini sadece Türkiye ve Kürdistan'ı savaş dışında tutmakla sınırlı bir politik uzlaşma olarak önerdim. Eğer Türkiye'de işçi sınıfı ve müttefikleri, komünist, sosyalist ve barıştan yana güçler, şu anda hızla ABD ve İsrail'in saflarında, kara harekatı söz konusu olduğunda katılma eğilimi gösteren Erdoğan iktidarına son verecek nicel ve nitel bir imkana sahipken, "AKP de içinde" böyle bir ortak hükümet önerisi, yine de "sınıfsal uzlaşma" anlamına gelmezdi ama, "oportünist bir politik uzlaşma" anlamına gelirdi. Bir başka ifadeyle "devrimden korkma" olarak suçlanabilirdi. Böyle bir uzlaşma, diyebilirim ki, "sınıfsal uzlaşmadan" çok daha fazla devrime ihanet olurdu.Öztürk yoldaş da kabul eder ki, haftalarla ölçülen bu kısa erimli dönemde tehlikeyi "devrimci yoldan" önlemek mümkün değildir. Ancak Öztürk yoldaşın, eldeki tüm imkanlarla Erdoğan hükümetinin savaş yanlısı politikasına karşı sınıf mücadelesini örgütlemeye vurgu yapmış olmasına kesinlikle itirazım olmaz. Zaten ben de ne Akın yoldaşın içinde bulunduğu çevreye, ne 7. Kongresini yapan TKP'ye ne Dem Parti'ye "ortak hükümet" için harekete geçme önerisinde bulunmadım. Önerim, yazılarımda da belirttiğim gibi CHP'ye yapılmıştır. Çünkü CHP'nin kabul etmediği bir ortak hükümet mümkün değildir. CHP'nin yapacağı böyle bir Ortak Hükümet çağrısına ise, tüm komünistlerin ve sosyalistlerin destek vermesini, kurulursa bu "savaş karşıtı geçici hükümete katılmasını" savundum. Şundan dolayı: Sistem içi ikibüyük partinin ortak hükümeti, savaşa sürüklenmemek açısından hiçbir güvence vermez. Komünistlerin ve sosyalistlerin bu "geçici savaş karşıtı hükümete" katılması, her iki partiyi hem "yukardan eylemle" (hükümetteki gücüyle), hem de "aşağıdan eylemle" (sınıf mücadelesiyle), bu ikisini birleştirerek emperyalistlerle işbirliğinden uzak tutabilir. Önerim, bildiğim kadarıyla Marksist-Leninist devrim teorisine, Türkiye'nin ve dünya savaşının şartlarında uygundur sanıyorum. Hepimizin bildiği gibi Marks da Lenin de "sınıf uzlaşmacılığına" karşı çıkmıştır. Buna karşılık "politik uzlaşmalara" kategorik olarak karşı çıkan "sol-komünistleri" eleştirmiştir. Özellikle "Sol komünizm: Bir çocukluk hastalığı" adlı eserinde Lenin "parlamentoyu ilkesel olarak boykot edenleri ve "işçi aristokrasisinin" yönettiği sendikaların içinde çalışmayı reddedenleri şiddetle eleştirmiştir. İki Taktik adlı eserinde Bolşeviklerin devrimde farklı sınıfsal politik güçlerin kuracağı "geçici hükümete" katılmasını "yukardan eylem" adına savunmuştur. Elbette önerdiğim "ortak hükümet" sözünü ettiğim kitaplardaki önerilerle bire bir özdeş değildir. Fark varsa, bunun nedeni somut tarihsel şartların değişmiş olmasıyla ilgilidir. Tartıştığımız konuyla doğrudan ilgilisi olmasa da "savaş ve devrim" sorunuyla ilgili kısa bir not yazacağım: Kimi yazılarımda patlayacak "bölgesel devletlerin katıldığı bölgesel emperyalist savaşın ya bölgesel devrimle önleneceğini, önlenemediği durumda savaşın bölgesel devrimin şafağı olacağını" savunmuştum. Ancak bu tez, küresel emperyalist devletlerin, aralarındaki "nükleer denge" nedeniyle savaşa dolaylı yoldan katılıyor olmalarına karşın, doğrudan katılmayacağı öngörüsüne dayanıyordu. Bu öngörü doğrulanmamıştır. Ortadoğu'da bölgesel güçler arasındaki doğrudan savaşlar, artık ABD'nin İran'a savaş açmasıyla karakter değiştirmiştir. Hiç kuşkusuz bu savaş eğer ABD-İsrail, Türkiye, Azerbaycan ve Körfez ülkelerinin zaferiyle sonuçlanmaz, tarafların her biri bu savaştan zayıflayarak çıkarsa, Kürdistan'ın öncülüğünde bölgesel devrimci süreç sanılandan çok büyük aşamalara yükselebilir. Ama bu savaş bölgede Rusya ve Çin'e karşı küresel ve bölgesel güçlerin hegemonyasına yol açabilir, daha da tehlikelisi nükleer felaketi de getirebilir. Bu ihtimaller şu anda ağır basmaktadır. Anılan ülkelerin hiçbirinde şu kısa erimde emperyalist savaşı iç savaşa çevirme gücünde ve niyetinde olan belirleyici hiçbir güç yoktur. Lenin ve Rosa'nın da katıldığı Zimmerwald solunun emperyalist savaşa karşı stratejisinin sübjektif şartlarından söz etmek gerçekçi değildir. Bu somut durum analizi doğruysa, komünistler üçüncü dünya savaşında barışı sınıf mücadelesinin en hayati ve acil hedefi olarak görmeli, bu amaçla "sınıfsal uzlaşmayı" kabul etmezken, politik uzlaşmalara hazır olmalıdırlar.Unutmamak gerekir ki, barış, şu benim ortak hükümet önerimle kıyaslanmaz ölçüde "politik uzlaşmaların" zirvesidir. Brest-Litovsk barışını, Ribbentrof-Molotof anlaşmasını hiçbirimiz "sınıfsal uzlaşma" olarak tanımlamamıştık. Sanıyorum ki, Akın yoldaş, benim ortak hükümeti ABD-İsrail'le birlikte İran'a karşı savaşta "milli birlik ve beraberlik hükümeti" olarak önerdiğimi düşünmez. Ortak Hükümet Türkiye ve Kürdistan'ın savaşa sürüklenmesini önleme hükümeti olarak önerilmiştir. Elbette "ortak hükümetten" çok daha gerçekçi bir yol önerilirse, bunu kim önerirse önersin, söz konusu yolu tereddütsüz benimsemeye hazırım.Bitirirken yazıma ilgi duyarak eleştirilerini yazan, bu suretle "sınıfsal uzlaşma ile politik uzlaşma" konusunda aramızda yapıcı bir diyalog kapısı açan Akın Öztürk yoldaşa bir kere daha teşekkür eder, bu diyalogun devam etmesini özellikle dilerim. Dipnot:(1): https://ozturkakn.com/.../%F0%9F%97%9E%EF%B8%8Fsavas.../
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği