Son dakika

Her Taraf

Turgay Oğur: Kendine acıma hürriyeti

Son birkaç yıla kadar Türkçe Olimpiyatları’na hâkim acılı arabesk bir dil vardı. Bir Afrikalı çocuk ‘annem’ şiiri okuyor. Bir

 Son birkaç yıla kadar Türkçe Olimpiyatları’na hâkim acılı arabesk bir dil vardı. Bir Afrikalı çocuk ‘annem’ şiiri okuyor. Bir Ukraynalı çocuk ‘gurbet’ türküsü söylüyor. Yapılan işin manevi tarafını kendilerine bırakıyorum, dünyaya bakan yönüyle; macera kısmının değil de anne özlemi ve vatan hasretinin ağır basması Hizmet Hareket’ine özel bir durum değil, genetik kodlarımızın gereği.

Kendine acıyarak kendini motive edebilen bir toplumuz.

80 yaşında bir İngiliz kadına “Hanımefendi, çok hasta görünüyorsunuz” desen seni kovalar. Rahmetli anneanneme “Anneannem, bugün çok iyi görünüyorsun” desem “Siz insanın halinden ne anlarsınız” diye başlar, yirmi ayrı hastalığını detaylarıyla önüme serip ona acımamı beklerdi. Aynı kodlar.

Hükümet 13 yıldır iktidarda. Bugün Cumhurbaşkanı’nın 15 dakika içinde kovabileceği köşe yazarı sayısı 450. Medyanın yarısı tam kontrolünde, geri kalanın 2/3’ü üzerinde çok ciddi yaptırım gücü var. Kontrol edemediği küçük bir grubu da savcı kararıyla uydulardan attırmak üzere. “Gazete dağıtım araçları karayollarını kullanamaz, bunlar devletin yolu” kararı da yakındır.

Hükümet interneti bir açıp bir kapatabiliyor, kimsenin gıkı çıkmıyor. Bir tweet atan mahkemeyi boyluyor. Hadi ben de kendime acıyayım. İşinden oluyor ya da cami çıkışı gözaltına alınmaya kalkılıyor.

Hâkimler, savcılar iktidara olan sevgilerini en sarih şekilde ve herkese açık ortamlarda dile getiriyor. Diğer hâkimler kararından dolayı tutuklanabiliyor. Bu, gündelik bir hadise haline geliyor, infial yaratmıyor.

İktidar; polisleri istediği yere tayin edebiliyor, görevden alabiliyor ya da hapse atabiliyor. Polis okulunu kapatabiliyor. Genelkurmay Başkanı’na sağlık raporu aldıracak kadar ordu üzerinde sağlam bir otorite kurulmuş durumda. İstihbarat teşkilatı daha önce tek parti döneminde bile bir partiyi bu kadar sevmemişti. Tabii hisler karşılıklı. TRT’de ilan-ı aşk dizilerinin biri bitiyor biri başlıyor. (Allah için gözüm yok. Doğru düzgün bir demokrasi ve denge-denetleme mekanizmaları kurulana kadar dengesizliğin sivil tarafa ağır basmasını yeğlerim ama bu da bir kısırdöngüye dönüşmüş durumda, ayrı mesele)

Durum böyle iken hâlâ ağlayan, kendine acıyan, demokrasisi bizden 50 yıl gerideki Mısır’a referans verip, “yağlı urgan bize madalyadır” edebiyatının dibine vuran, miting meydanlarından “siz de bize acıyın” mesajı pompalayan bir iktidar. “13 yıldır bu kadar gücün vardı da korkularımızı yenebileceğimiz bir sistem niye kuramadın” demek yerine iktidarın değişmesi halinde olabilecekleri düşünüp kendi haline acımayı tercih eden bir seçmen. “13 yıldır kesintisiz iktidardın da bu seçmenin kendini güvende hissedeceği iyi işleyen bir demokrasiyi neden tesis edemedin” demek yerine “bu halk kendine acımasın da ne yapsın” diye gaz veren liberal-demokrat entelektüeller.

Ve nihayet kendine acıma hürriyetini kullanan ‘en ana akım’ gazete. Akın İpek gibi “Hodri meydan, elinden geleni ardına koyma ben rahatım, kırıntıları da kalsa hukuka ve demokrasiye inanıyorum” diyebilmek varken; Cem Yılmaz’ın pasaport kontrolünde Ömercik’e bağlayan Türk turisti tasvirindeki üslup ve ses tonuyla okunduğunda anlaşılacak bir mektup. “Süyecek misiniz bizi amca bu ülkeden, süyecek misiniz? Özvatanımızda payya mı olacağız yokşa. Biz de payaleli sevmiyoyuz amca, biz de sevmiyoyuz.”

Kürtler acı sever ama acıdan medet ummayan bir Demirtaş var galiba. Konuşma yaptığı ve yapacağı illerin parti binaları eşzamanlı olarak patladı. “Bizi paraladılar, yaraladılar” yerine söylediği şeye bakın:

 “Mesajı aldık ama yine de seni başkan yaptırmayacağız.”

MEYDAN

Kopyalandı

İlgili Haberler