MADEM BİTİREBİLİYORDUNUZ, BUNCA İNSAN NEDEN ÖLDÜ?
Düne kadar PKK’ye “terörist”, Abdullah Öcalan’a “katil”, “çocuk katili” diyen siz değil miydiniz?
“Son terörist etkisiz hâle getirilinceye kadar mücadele sürecek.”
“Ayakkabı numaralarına kadar biliyoruz.”
“Hepsini temizleyeceğiz.”
“Mehmetçiğin kanını yerde bırakmayacağız.”
“Şehitlerimizin intikamını alacağız.”
Bunları söyleyen siz değil miydiniz?
Bugün iktidara sürekli bunlar hatırlatılıyor.
Sokakta vatandaş soruyor, televizyonlarda yorumcular soruyor, Meclis kürsüsünden milletvekilleri soruyor:
“Dün böyle söylüyordunuz, bugün nasıl görüşürsünüz?”
Evet, sorulabilir.
Ama bana göre asıl soru bu değil.
Asıl soru şudur:
MADEM BU SAVAŞI BİTİREBİLİYORDUNUZ, BUNCA İNSAN NEDEN ÖLDÜ?
Demek ki bitebiliyormuş.
Demek ki bir taraf öteki tarafı ortadan kaldırmasa da oluyor.
Demek ki silahların susması, görüşülmesi, konuşulması, başka bir siyasal yol aranması mümkünmüş.
Öyleyse neden on yıl önce değil?
Neden yirmi yıl önce değil?
Neden otuz yıl önce değil?
Neden binlerce genç toprağa düşmeden önce değil?
Neden binlerce anne evladının ardından ağıt yakmadan, babalar oğullarının tabutlarının arkasından yürümeden önce değil?
Bu sorunun cevabını yalnızca “yanlış politika uygulandı” diyerek açıklayamayız.
Çünkü savaşlar yalnızca öfkelerle, milliyetçilikle veya siyasetçilerin kişisel tercihleriyle sürmez.
Savaşın da bir ekonomisi vardır.
Bir siyaseti vardır.
Bir iktidar işlevi vardır.
Ve her dönemin kendine özgü bölgesel hesapları vardır.
Yıllarca Kürt meselesinin güvenlik sorunu olarak tutulması; devletin güvenlik aygıtının büyümesini, olağanüstü uygulamaların meşrulaştırılmasını, milliyetçilik üzerinden toplumun konsolide edilmesini ve siyasal itirazların “milli birlik” söylemi altında bastırılmasını kolaylaştırdı.
Bunun yanında milyarlarca liralık bir savaş ekonomisi oluştu.
Silahından mühimmatına, sınır güvenliğinden savunma sanayisine kadar büyük bir ekonomik alan yaratıldı.
Ve savaşın faturası?
Onu sermaye ödemedi.
Yoksul halk ödedi.
Bir tarafta askere gönderilen emekçi çocukları vardı.
Diğer tarafta dağa çıkan, yine çoğunlukla yoksul ailelerin çocukları.
Ölenlerin evlerine baktığınızda zenginlerin çocuklarını pek göremezdiniz.
Savaşın kararını verenlerle savaşta ölenler hiçbir zaman aynı insanlar olmadı.
Şimdi ise koşullar değişiyor.
Ortadoğu yeniden biçimleniyor.
Suriye’nin geleceği, Irak, enerji ve ticaret yolları, sınırlar, bölgesel nüfuz alanları ve yeni ekonomik ilişkiler Türkiye açısından başka hesapları gündeme getiriyor.
Sermaye yeni pazarlara, yeni yatırım alanlarına, yeni ticaret yollarına bakıyor.
Devlet de buna uygun yeni bir siyasal hat arıyor.
Dün çatışmanın sürmesi devletin ve egemen düzenin ihtiyaçlarıyla bağdaşırken bugün çatışmanın azaltılması ya da sona erdirilmesi daha kullanışlı hâle gelmiş görünüyor.
Tam da bu nedenle yalnızca,
“Dün terörist diyordunuz, bugün neden görüşüyorsunuz?” diye sormak bana yetmiyor.
Ben başka bir şey soruyorum:
Çıkarlarınızın değişmesini mi beklemek zorundaydık?
Barışın sizin için ekonomik ve bölgesel olarak daha kullanışlı hâle gelmesini mi?
Çünkü bugün yapılabilen şey dün de yapılabilirdi.
Konuşulabilirdi.
Müzakere edilebilirdi.
Demokratik siyaset güçlendirilebilirdi.
Kürt halkının eşit yurttaşlık, dil, kültür ve demokratik temsil talepleri silahların gölgesinden çıkarılıp siyasetin konusu hâline getirilebilirdi.
On yıl önce yapılabilirdi.
Yirmi yıl önce yapılabilirdi.
Otuz yıl önce yapılabilirdi.
Elbette bunun sorumluluğunu yalnızca çatışmanın tek tarafına yükleyerek tarih açıklanamaz. PKK’nin silahlı eylemlerinin, devletin güvenlik politikalarının, bölgesel müdahalelerin ve karşılıklı şiddetin oluşturduğu uzun ve karmaşık bir tarih var.
Ama devlet dediğimiz yapı sıradan bir aktör değildir.
Ordusu, polisi, yasama gücü, ekonomik kaynakları ve siyasal çözüm üretme imkânıyla çatışmanın koşullarını değiştirebilecek en büyük güçtür.
Bu nedenle bugün “barış mümkün” deniliyorsa dün neden mümkün olmadığı da açıklanmalıdır.
Çünkü eğer bugün konuşabiliyorsanız dün de konuşabilirdiniz.
Bugün silahların susmasını isteyebiliyorsanız dün de isteyebilirdiniz.
Bugün “anneler ağlamasın” diyebiliyorsanız bunu otuz yıl önce de söyleyebilirdiniz.
İşte meselenin en acı tarafı burada.
Demek ki savaşın bitmesi için insanların ölmesinin tükenmesini değil, çıkarların değişmesini beklediniz.
Şimdi buna “barış” deniliyor.
Barış olsun.
Silahlar sussun.
Bir tek insan daha ölmesin.
Buna kim karşı çıkabilir?
Ama halkların barışı ile sermayenin ihtiyaç duyduğu çatışmasızlık aynı şey değildir.
Gerçek barış, yalnızca silahların susması değildir.
İnsanların eşit yurttaşlar olarak yaşayabildiği, kimliğinin inkâr edilmediği, emeğinin sömürülmediği, demokratik haklarının güvence altında olduğu bir düzen kurulmadıkça çatışmanın nedenleri ortadan kalkmış olmaz.
Bu nedenle bugünkü süreci desteklemek başka şeydir, onun neden bugün başladığını sorgulamak başka şey.
Ve ölenlerin ardından sorulması gereken soru hâlâ ortadadır:
Madem bitirebiliyordunuz, neden daha önce bitirmediniz?
Madem konuşabiliyordunuz, neden konuşturmadınız?
Madem barış mümkünmüş, neden bu kadar mezar kazıldı?
Neden bu kadar anne ağladı?
Neden bu kadar baba oğlunun ardından kahroldu?
Neden bu kadar genç yaşayamadan öldü?
Bize yalnızca bugünkü barışı anlatmayın.
Dünkü savaşın neden gerekli görüldüğünü de anlatın.
Çünkü tarih yalnızca barış masasının etrafında oturanları değil, o masaya gelinceye kadar toprağa düşenleri de yazacaktır.
Ve belki tarihin soracağı en ağır soru şu olacaktır:
Kararı kim verdi?
Bedeli kim ödedi?
Ve savaşı durdurmak için çıkarının değişmesini bekleyen kimdi?
Salim DİYAP
#MademBitirebiliyordunuz #BuncaİnsanNedenÖldü #Neden #Barış #BarışSüreci #KürtSorunu #SavaşVeBarış #AnnelerAğlamasın #HalklarınKardeşliği #Sermaye #SavaşEkonomisi #Ortadoğu #Türkiye #EmekçiÇocukları #Eşitlik #Demokrasi #SınıfsalBakış #SalimDiyap
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği