Son dakika

Her Taraf

YASIN ETNİK KÖKENİ VE İNANCI OLMAZ...

YASIN ETNİK KÖKENİ VE İNANCI OLMAZ...

Acının dili, dini, milliyeti ve etnik kökeni yoktur. Bir insan yaşamını yitirdiğinde geride kalanların yüreğinde oluşan boşluk; hangi halktan, hangi inançtan ya da hangi kimlikten olursa olsun aynı insanî gerçeğe dayanır: Kayıp acıdır, yas insanlığın ortak halidir.

Yas tutan bir annenin gözyaşına bakıp onun Türk, Kürt, Arap, Ermeni, Laz ya da başka bir halktan olduğunu sormak, acının özünü anlamamaktır. Evladını kaybeden bir babanın, kardeşini yitiren bir insanın ya da sevdiğini toprağa veren bir ailenin acısı arasında etnik kökene göre bir ayrım yapılamaz. Çünkü gözyaşının kimliği yoktur.

Aynı şekilde yasın inancı da olmaz. Müslüman, Alevi, Hristiyan, Yahudi, Ezidî ya da başka bir inanca mensup olmak; insanın kayıp karşısında duyduğu acıyı değiştirmez. İnançlar farklı ritüeller, gelenekler ve yas biçimleri yaratabilir; ancak acının insanın yüreğinde bıraktığı iz ortaktır.

İnsanlık tarihi boyunca savaşlar, çatışmalar, katliamlar ve felaketler en ağır bedeli halklara ödetmiştir. Her ölümün ardından bir evin ışığı sönmüş, bir annenin yüreği yanmış, bir çocuğun geleceği eksilmiştir. Bu nedenle başkasının acısına yalnızca kendi kimliğimiz, inancımız ya da siyasi yakınlığımız üzerinden yaklaşmak, insanlığın vicdanını daraltmaktır.

Gerçek vicdan, acılar arasında ayrım yapmamayı gerektirir.

Kendi kaybımıza ağlarken başkasının kaybına sessiz kalıyorsak; kendi halkımızın acısını görürken başka halkların acısını görmezden geliyorsak, insanlığın ortak vicdanından uzaklaşırız. Çünkü adalet, ancak herkes için istendiğinde adalettir; merhamet, ancak herkese yöneldiğinde gerçek anlamına ulaşır.

Bugün toplumların en büyük ihtiyacı, acıları yarıştırmak değil, acıları anlamaktır. Kimin daha çok acı çektiğini tartışmak değil, yeni acıların yaşanmaması için ortak bir irade ortaya koymaktır. Yasları birbirinden ayırmak yerine, ortak yasımızdan ortak bir gelecek kurabilmektir.

Bir annenin gözyaşı Türkçe akmaz, Kürtçe akmaz, Arapça ya da Ermenice akmaz. Gözyaşı insanidir.

Bir insanın yüreğindeki acı Alevi, Sünni, Hristiyan ya da Ezidî değildir. Acı insanidir.

Bu nedenle yasın karşısında kimlikleri değil, insanlığı görmek gerekir. Çünkü ölümün ardından geriye kalan en büyük hakikat şudur:
Yasın etnik kökeni yoktur.
Yasın dini ve inancı yoktur.
Acının milliyeti yoktur.
Gözyaşının kimliği yoktur.

Bizi birbirimize yaklaştıracak olan, acıları bölmek değil, acıyı ortaklaştıran insanî vicdandır.

Belki de barışın en güçlü başlangıcı tam burada saklıdır: Başkasının acısını kendi acımız gibi hissedebildiğimiz yerde.

Çünkü başkasının yasına saygı duymayan, kendi yasının da anlaşılmasını bekleyemez.

İnsanlığın ortak geleceği; halkların, inançların ve kimliklerin birbirinin acısını tanımasından, birbirinin yasına omuz vermesinden geçmektedir. Barış da ancak bu ortak vicdanın üzerinde yükselebilir.

Yasın etnik kökeni ve inancı olmaz.
Yas, insanlığın ortak dili; vicdan ise onun en güçlü sesidir.

MEHMET ALİ ALÇINKAYA

Kaynak: Haber Merkezi

Kopyalandı

İlgili Haberler