Yılmaz Odabaşı: Sosyolojik çöküş
Toplumda ayrışmanın ve kutuplaşmanın hiç bu kadar boyutlandığı bir dönem hatırlamıyorum.
Toplumda ayrışmanın ve kutuplaşmanın hiç bu kadar boyutlandığı bir dönem hatırlamıyorum.
Toplumsal bütünlüğünü, yani ‘biz’ olma duygusunu yitirmiş, birbirine düşman, dünyaya düşman sevgisiz bir toplum olduk.
Herkes bir saçağa amigoluk yaparken bir başka saçakta yer alanlara fütursuzca küfrediyor.
Bu Sünni, bu Alevi, bu paralelci, bu ulusalcı, bu sağcı, bu solcu, bu apolitik, bu kadın, bu gayrimüslim bu Kürt, bu yobaz, bu terörist derken, giderek boyutlanan kutuplaşmada bu ‘adam mı?’ ya da bu ‘insan mı?’ sorusunu es geçen bir toplum olduk.
Herkes kendinin dışındakileri ötekileştirip dışlıyor. Sonra dışlananlar kendileriyle kurduğu narsist ilişki çerçevesinde bu kez kendi içlerinde birbirlerini ötekileştiriyorlar.
Sünni olup Sünniyi, Türk olup Türk’ü, Kürt olup Kürt’ü sevmek ve anlamak kolaydır; vicdanınız ve cesaretiniz yetiyorsa kendinizin dışındakileri sevin, demiştim.
Çünkü ‘demokrat’lık, herkes bizim gibi düşünecek diye dayatmamaktır. Çünkü bize benzemeyenleri, farklı inanç ve yaşama kültürlerini de anlayıp, onlarla empati kurarak saygılı olabildiğimiz oranda insanızdır.
Fakat toplumdaki kültürel çöküş, bu hoşgörüyü elimizden alıyor. Kültürel çöküşün ekonomik çöküşten daha yıkıcı olduğunu düşünüyorum bu yüzden. Ekonomik çöküşte sadece bütçenizi, kültürel çöküşte ise sizi insan kılan vasıfları yitirirsiniz.
Türkiye, geçen son on yılda AKP’nin izlediği kültürel ve sosyal politikaların da katkılarıyla büyük bir kültürel çöküş yaşıyor.
Toplumsal güven kaybı
Bu çöküş, toplumda içten içe bir çürümeyi ve toplumsal güvensizliği arttırıyor.
Bu ülkenin yurttaşları, artık büyük oranda bu ülkenin kurumlarına güven duymuyor. Bu güvensizlik, giderek genel anlamda bir toplumsal güvensizliğe dönüşüyor.
Siyasete, yasama, yürütme ve yargıya güvenini yitirmek. Hukuka, adalete güvenini yitirmek, giderek sosyal hayata, sosyal dayanışmalara da güven duygusunu zedeliyor.
Güveni yitirmek, bir anlamda umudu yitirmek anlamına geliyor.
Güvensizliğin egemen olduğu bir ülkede sistem, kurbanlarını bu güvensiz, sevgisiz atmosferdeki karanlıktan seçiyor.
Böyle olunca, örneğin, ayakkabı kutusunda 4.5 milyon dolar bulunan banka müdürü serbestçe dolaşırken, evinin balkonunda sadece boş bir ayakkabı kutusu gösteren kadının yargılanması ise sürüyor.
Devlet, şeffaf ve demokratik bir yapıya kavuşmadığı için, toplumun her kesimine oksijen gözenekleri açarak hak ve özgürlükleri desteklemek yerine, mütemadiyen yeni ‘suç’ tanımları ve yeni suçlular üretiyor.
Örneğin, hiç kimse de çıkıp mütemadiyen terörün kökünü kazımaktan dem vuran devlete, sorunun çözümünü kazımak gerektiğinden söz etmiyor.
Çünkü ‘terör var’ algısı oluşturanlar, ‘çözüm’ algısı oluşturmuyor.
Ve bütün bu yaşanları anlatmaya kalkmak, çoğu zaman bir gazete yazısının sütun sınırlarını zorluyor
Bu yüzden her defasında olup bitenin dip kısmına yazıyla nüfuz etmeye kalktığımızda ise bize ayrılan sütunun sonuna gelinmiş oluyor.
Bu yüzden bütün bu yaşananlar gibi söz ve yazı da eksik ve yarım kalıyor.
Meydan
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği