Son dakika

Her Taraf

Sidar Basut: Ağrı(yan) Yanım!

Titrek gaz lambası ışığının romantizmden uzak, kısmen mecburiyet olduğu günlerdi. Zira o günden bugüne değişmeyen

 Titrek gaz lambası ışığının romantizmden uzak, kısmen mecburiyet olduğu günlerdi. Zira o günden bugüne değişmeyen pek çok şey gibi, elektrik kesintileri de hayatın bir parçasıydı. Kurt ulumalarının köpek seslerine karıştığı Ağrı'nın meşhur soğuk kış günleri sadece coğrafik değil, siyasi fırtınanın da habercisiydi. Çocukluğumuzun sonları, ilk gençlik yıllarımızın ise başladığı o masum günlerine inat, havada korku ve panik kol geziyordu. Kapı arkalarındaki fısıldaşmalar, kadınların korkak ve bir o kadar umutsuz bakışlarına yansıyordu. Sanırım hiçbir şeyden haberi olmayan, ya da şöyle diyeyim bir tuhaflık olduğunu sezen ama oyunun o sihirli dünyasına dalınca herşeyi unutan tek canlı çocuklardı. Karanlık olunca sert bir ses tonuyla onları evlerine çağıran anneleri olmazsa, o sihirli dünyada öylece kaybolup gideceklerdi… 

 O dönemleri köyü boşaltılan bir arkadaşım şöyle anlatmıştı: “Dünyanın kocaman, hayatınsa sonsuz olduğunu düşünüyorduk o zamanlar. Ta ki bir şafak vakti büyük bir gürültüyle köye giren askeri araçlar köyün gelişigüzel seçtikleri erkeklerini sıraya dizip öldürene kadar... Askerlerden biri bizim köydendi, dünyanın küçük olduğunu ilk o zaman fark edecektim, yanyana sıraladıkları erkekleri kurşuna dizdikleri zamansa hayatın sonsuz olmadığını!..Kadınların ağıtları dün gibi aklımda.. O kadar acı nereye sığabilirdi ki, yüreklere de sığsın!” 

 Boşaltılan köylerin hüznü, şehirdeki insanların yüzüne de sinmiş, şehirlerin üstünü bir sis bulutu gibi kaplamıştı. Ne çok hikayeler dinledim çok sonra, evet dünya küçüktü… Sanki bir el, kocaman bir el yaşadığımız toprakları aynı güç ve aynı öfkeyle sarsmıştı da, o sarsıntının altında bazılarımız ölmüş, geriye kalanlar da yaralanmıştı, bize kalansa birbirimize yaşadıklarımızı anlatıp yaralarımızı sarmaktı… Çocukken de, büyüdüğümde de en çok dikkatimi çeken kadınların ağıtlarındaki hüzün ile yaşadıklarını anlatamamanın öfkesinin aynı ses tonuna denkliğiydi. Kadınlar anlat(a)mıyordu! Çok sonra bilecektim sistemin bekasında "ahlak" kelimesi tecavüz, kadınların dünyasında ise "utanma"nın adresiydi. Kadınlar susuyorlardı ve bu suskunluk kadınların sessizliğinin altında yatan öfkenin de en önemli işaretiydi... İşte ben bu yüzden ne zaman gözlerimi kapatıp o kadınları düşünsem, hüznüm sistemin ahlakıyla çarpışıp sonsuz bir öfkeye dönüşür.

  90’lı yıllarda Ağrı şehir merkezinde yaşıyor olmamıza rağmen, özellikle kışın karanlık olmadan telaşlı adımlarla evlerimize gidişlerimiz daha dün gibi aklımda. Bizden öncekiler içinse ülkeyi kasıp kavuran 1980’ler gerçeği var ki o da ayrı bir yazı konusu.  

Türkiye İnsan Hakları Vakfı (THİV)’na göre 1990-2011 yılları arasında Türkiye’de toplam 1899 kişi faili meçhul cinayetler sonucu yaşamını yitirmiş, ancak İnsan Hakları Derneği (İHD)’nin kimi verilerine göre bu sayı 10.000’lerin üzerinde. 

 Bu kadar acının, kederin, öfkenin biriktiği bir coğrafyada yaşayıp, bugünlerde yeniden;“Acaba ülke 1990’lara geri mi dönüyor?”sorusunun hepimizin içini ürpertmesinin birçok nedeni var elbet. Ancak benim tanımlayamadığım, ya da anlamlandıramadığım bu kadar yakın bir tarihte bunca acı yaşanmış olmasına rağmen, bir kesim Kürd siyasi aktörlerinin söylemlerini AKP’nin var olması, ya da olmaması üzerinden geliştirmesi sağlıklı gelmediği gibi, anlamlı da gelmiyor. 

 İşte tam da bu yüzden; Türkiye’nin batısında oturup, Silvan'ın haritadaki yerine meraklı gözlerle bakan sözüm ona “solcular”, Kürtleri "AKP’nin gidişiyle düzelecek" dedikleri illüzyona  sürüklerken, 90'ları unutmayan hafızaların çaresizliği ve en ufak bir eleştiride “iktidar yanlısı” olarak etiketlenmeleri  ise ayrı bir trajedi olarak karşımızda durmakta. 

 Sanırım en büyük haksızlığı ve acıyı iki dilde barışı isteyen Kürd anneleri ile mecburi hizmete tabi asker anneleri görüyor..  

Medyanın savaş dilini ise yadsımamak gerekir. Son günlerde Demirtaş’ın sesini kısıp, savaşın sesini yükselten medya durmadan Kürtlerin kısmen de olsa siyasi muhatabı olan HDP’ye “Demokles’in kılıcını” gösterip durmakta.  

Velhasıl bir taraftan medya silahşorları, diğer taraftan savaş ağzıyla barışı isteyen siyasiler, cephede savaştıkları gün, bu topraklara da barış gelecek! O güne kadar “Kürd Memed nöbete

Hür Bakış

Kopyalandı

İlgili Haberler