12 EYLÜL’DEN BUGÜNE...
12 EYLÜL’DEN BUGÜNE...
12 Eylül yalnızca bir darbe değildi;
meydanlara korku,
evlere suskunluk,
zindanlara işkence taşıyan
bir düzenin adıydı.
Mamak’ta devrimciler,
Amed’de Kürtler,
ülkenin dört bir yanında
işçiler, öğrenciler ve kadınlar
aynı karanlığa karşı direndi.
Darbe bitti dediler.
Ama onun kurduğu düzen,
bıraktığı yasalar ve zihniyet
uzun yıllar yaşamaya devam etti.
1980’lerin karanlığı
1990’lara aktı:
köyler boşaltıldı,
insanlar yerinden edildi,
diller, kimlikler ve halkların iradesi
inkâr edilmeye devam edildi.
Amed zindanlarında teslim olmayan irade,
duvarları aşarak
bir halkın özgürlük yürüyüşüne dönüştü.
Mamak’ın direnişiyle
Amed’in direnişi,
farklı mücadele yollarından yürüyenlerin
aynı hakikat karşısındaki ortak sesiydi:
Baskıya boyun eğmeyeceğiz.
İnkâra teslim olmayacağız.
Özgür ve eşit bir yaşamdan vazgeçmeyeceğiz.
Sonraki yıllar,
hem büyük direnişlerin
hem de çözüm ve barış arayışlarının yılları oldu.
Meydanlar doldu.
Yeni siyasal alanlar açıldı.
Halklar kendi sözünü daha güçlü söyledi.
Kadınlar ve gençler mücadelede
daha görünür ve daha belirleyici oldu.
Barış ihtimali doğdu.
Ancak bu umut kalıcı bir çözüme dönüştürülemeden,
yeniden çatışmalar, ölümler, tutuklamalar
ve zindanlar gündelik hayatın parçası haline getirildi.
Tarih bir kez daha sordu:
Bu topraklar daha ne kadar acı taşıyacak?
Daha kaç insan yaşamını yitirecek?
Daha ne kadar inkâr ve savaş sürdürülecek?
Bugün, 12 Eylül’ün üzerinden geçen yılların ardından,
Mamak’ın direnişiyle
Amed’in özgürlük iradesi
aynı geleceğe bakıyor:
İnkârın değil kabulün,
savaşın değil barışın,
tekçiliğin değil çoğulluğun,
baskının değil demokrasinin
geleceğine...
Çünkü dünün direnişi,
bugünün sorumluluğudur.
Bugünün görevi yalnızca geçmişi anmak değildir.
Geçmişte ödenen büyük bedellerin
bize yüklediği sorumluluğu yerine getirmektir.
Barışı kurmak.
Demokratik siyaseti büyütmek.
Demokratik toplumu örgütlemek.
Halkların, inançların ve kimliklerin
eşit ve özgür ortak yaşamını savunmak.
Bunun için barışı yalnızca bir beklenti olarak değil,
somut bir mücadele ve örgütlenme görevi olarak ele almalıyız.
Yerellerde halkın sözünü büyütmeli,
demokratik örgütlenmeleri güçlendirmeli,
kadınların ve gençlerin iradesini açığa çıkarmalı,
emekçilerin, ezilenlerin ve halkların
ortak mücadelesini büyütmeliyiz.
Mamak’tan Amed’e,
zindanlardan meydanlara,
direnişten barışa uzanan bu tarih
bizlere önemli bir hakikati gösteriyor:
Özgürlük, mücadele edilmeden kazanılmıyor.
Barış ise kendiliğinden gelmiyor.
Demokrasi ancak halkların ortak iradesiyle kuruluyor.
Geçmiş bize direnmenin bedelini öğretti.
Bugün ise görevimiz,
yalnızca o bedellerin gölgesinde yaşamak değildir.
Onların açtığı yolda;
barışı kurmak,
Demokratik Toplumu büyütmek,
komünal yaşamı inşa etmek
ve halkların özgür geleceğini birlikte yaratmaktır.
12 Eylül’ün karanlığından
Demokratik Toplumun ışığına...
Dün direnenlerin mirası,
bugün barışta ve özgürlükte ısrar etmektir.
Barışta ısrar edeceğiz.
Demokratik Toplumu birlikte kuracağız.
Halkların özgür ve eşit yaşamını mutlaka kazanacağız.
12 EYLÜL 2026
Mehmet ALÇINKAYA
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Sözlü Tarih TARİHSEL MÜCADELELERİMİZİ ÇARPITARAK DEĞİL, BİRBİRİMİZİ ANLAYARAK KONUŞMALIYIZ!
Sözlü Tarih TALİP ÖZTÜRK MEZARI BAŞINDA ANILDI
Sözlü Tarih LAZ İSMAİL BİLEN (MARAT)
Sözlü Tarih KEMAL TÜRKLER, DOĞUMUNUN 100. YILINDA SEMPOZYUMLA ANILACAK
Sözlü Tarih CELÂL İNAL: HEDİYE SÜNBÜL’ÜN ARDINDAN
Sözlü Tarih MUSTAFA HAYRULLAHOĞLU (DENİZ) YOLDAŞI; KATLEDİLİŞİNİN 43. YILDÖNÜMÜNDE: UNUTMADIK, UNUTTURMAYACAĞIZ!..