Son dakika
Ali AYDIN Köşe Yazısı Ali AYDIN

Boş, yararsız ve umutsuz pratiğimize yeniden başladık

 Mitolojideki Sisyphos söylencesi çoğumuzun malumudur. Söylenceye göre Sisyphos tanrılar

  tarafından büyük bir kayayı dik bir tepenin doruğuna yuvarlamaya mahkûm edilmiştir.    Sisyphos tam tepenin doruğuna ulaştığında kaya her zaman elinden kaçmakta ve Sisyphos    her şeye yeniden başlamak zorunda kalmaktadır. Bu açıdan söylence Sisyphos örnekliğinde    boş, yararsız ve umutsuz bir çabayı ete kemiğe büründürmektedir.   Uzun bir tatilin ardından bu hafta itibariyle yeniden eğitim-öğretim sezonunu açarken aklıma    Sisyphos ile yaşadığımız ortak kader geliyor. Sonu olmayan bir kısır döngü içerisinde    debelenen eğitim-öğretim sistemimiz tartışma usulü, konuları, sorun çözme yaklaşımı ve    becerisi ile mitolojik söylencenin modern zamanlar versiyonu niteliğinde. Umutsuz, boş ve    yararsız bir çabanın göstergesi niteliğinde eğitim-öğretim.   Mevcut sistem merkezi planlaması, organizasyonu, yürütülmesi ve denetim mekanizmasıyla    eldeki olanın işlevselliğine, amaçları gerçekleştirme kapasitesine odaklanma yerine fi    tarihinde oluşturulmuş olan düzeneğin her halükarda muhafazasına odaklı seyrediyor.    Mesele eğitim-öğretim üzerinden arzulanan, beklenen, istenen şeyin hayat bulup bulmaması    değil, alışkanlık haline gelmiş bir ritüelin, ruhunu teslim etmiş bir bedenin ayakta kalması    şeklinde ele alınıyor.   Bakınız, bugün eğitim bileşenlerinin (öğretmen, öğrenci, veli ve MEB) hiçbirinin memnun    olmadığı, anlamlı bulmadığı, sonuçlarından şikâyetçi olduğu bir yapı ile karşı karşıyayız. Bu    yapının, en başından itibaren derde deva olamayacağı görülmüş ancak bir akıl tutulması    üzerinden çözüm yapısal eleştirilerde, arayışlarda aranmamıştır. İdeolojik-politik bir sevda    uğruna palyatif tedbirlerde, yüzeysel arayışlarda insan, emek, zaman ve para çarçur    edilmektedir. Modern devletin en büyük fetişlerinden olan eğitim-öğretim zamanla    konumunu pekiştirmiş en muhalif zihinlerde bile sorgulanmaz konuma erişmiştir. Zira    alternatif arayışlar düzenek eleştirisine odaklı olmak yerine içeriğe yapılan rötuşlarda    seyrediyor. Alternatif arayışların basit içerik düzenlemeleriyle elde edileceği naif beklentisi    bile hem arayışın ne kadar temelsiz hem de eğitim gündeminin ne kadar kısır olduğunu    göstermesi açısından yeterlidir.    Eğitim-öğretim işi ciddi bir iştir. Nitelikli tartışmaları, sahici arayışları icbar eder. Mevcudun    okunmasını, eleştirilmesini, teferruatlı analizini, geçmiş ve gelecek tasavvurunu talep eder.    Değişen şartları, yeni teknolojileri, yeni mimariyi, kent yaşamını, dönüşen aileyi, aile içi    ilişkileri, anne-baba rollerini, çalışma hayatının belirleyici karakterini dikkate alan kapsamlı,    bütünlükçü yaklaşımları zorunlu kılar. Standart, tekdüze, her yer, her zaman, herkes için    geçerli bir düzen arayışı beyhude bir beklentidir. Postmodern dünyanın kaotik atmosferi    içerisinde soluklanıp sanayi döneminin ve yontulmamış modern devletin gereksinimlerinde    hayat bulmuş bir düzenekte ısrar, anı ve geleceği berhava etmektir.    O yüzden bugün tartışılan Zorunlu Din dersleri, Anadilde eğitim vs. gibi başlıklar da esas    itibariyle eğitimin yapısal sorunlarına işaret eden, onları çözüme kavuşturacak başlıklar    olmaktan uzaktır. Söz konusu başlıklar sistemdeki kaba hak ihlali olarak ele alınabilirler    ancak. Dolayısıyla bu sorunlar giderildiğinde bile, nitekim daha önce giderilen Andımız, Milli    Güvenlik dersleri, kılık kıyafette olduğu gibi eğitim-öğretimin niteliğinde bir düzelmeye neden    olamazlar. Eğitim-öğretim sisteminin tüm performans göstergeleri nitelik sıkıntısının ayniyle    vaki olduğunu göstermeye devam ediyor. Cumhuriyet’in başında sorun olarak kodlanan    nitelik mevzusu bugünde temel bir sorun olarak varlığını devam ettiriyor. Dolayısıyla sivil    toplumun acil ve öncelikli keşfedilmeyi bekleyen gündem maddesi eğitim-öğretimdir.    Alternatif arayışların gerçek niteliğine kavuştuğu, zorunluluk dayatmasının kalktığı, sivil    toplumun sorunu devlete havale eden sorumsuzluğundan vazgeçtiği bir vasat tesis edilmeyi    bekliyor. Küresel dünyada sürekliliğini yitiren kültürü rafine bir halde istikrara kavuşturma,    zeminini kaybeden değerlerin hayat bulacağı ilişki biçiminin ve sosyal ortamların tesis    edilmesi el atılmayı bekliyor.   Bunlar olmayınca bileşenlerinin kararlı memnuniyetsizliğini, performans göstergelerinin    değişmeyen seviyesizliğini sisteme fatura etmeden her yıl Sisyphos gibi mahkûm edildiğimiz    sevimsiz bir pratiğe yeniden başlıyoruz. Sorgusuz, sualsiz, hayatın olağan bir pratiği olarak    içselleştirilince eğitim-öğretime başlamak bizatihi önemli bir hadise olup çıkmaktadır. Mesele    artık sisteme girmek, sistemin içerisinde yer almaktır, sistemin ne olduğu, ne olması gerektiği    değil. Biz de anlaşılan farkında olmadan Camus gibi Sisyphos’un boş, yararsız ve umutsuz    çabasında " tepelere doğru tek başına didinmek bile bir insanın yüreğini doldurmaya yeter"    şeklinde bir avuntuya hatta “boş, umutsuz ve yararsız” bir gerekçeye teslim olmayı seçtik.    Yoksa maliyeti yüksek getirisi çok az bir işi biteviye devam ettiriyor olmazdık.
Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. İşsiz Kalan Antikorlar, Lanetli Pay ve Siyaset
  2. Batı - batı-dışı ve kendinden kaçmak
  3. Besim Dellaloğlu ile eğitim üzerine
  4. 'Hayatın içindeki müfredat' bir sembolik şiddet mi?
  5. Eğitimi Kuşatan Dünya