Köşe Yazısı
Hakan AKSAY
Kötülüğün ve utanmazlığın gizlenmesine bile gerek duyulmayan bir dönem
Kılıçdaroğlu ile kimsenin yarasını sarması mümkün olmayacaktır, çünkü yara çok büyüktür ve giderek daha fazla açılmaktadır
Eski Türk filmlerinde seyircinin aklına fazla güvenilmezdi. Filmlerde kimlerin iyi, kimlerin kötü olduğu çok fazla belli edilirdi.
“Esas oğlan”ın efendi, mert, cesur biri olduğu her halinden belliydi. “Esas kız” ise oturması ve kalkmasıyla hanım hanımcıktı, namus timsaliydi.
Kötülerin kötülüğünü vurgulamak ise sanki daha bir keyifliydi: Genellikle çirkindiler, olmasalar bile bakışları, hele hele gülüşleri çok ürkütücüydü; durmadan bela aradıkları belliydi.
Bu bakımdan pek konforluydu eski filmler. Bir yandan bize olumlu rol modelleri gösterir, diğer yandan kötülükten, hainlikten, namertlikten korurdu.
Büyüdük ve hayatın öyle olmadığını gördük.
Bazen ilk bakışta gözümüze pek hoş gelmeyen insanların arasından birçok güvenilir dost çıktı. Ama iyi, mütevazı, kibar izlenimi veren pek çok kişinin aslında sinsi, yalancı ve kalleş olduğunu keşfettik.
Zordu hayat, çok zordu. İyileri ve kötüleri birbirinden ayırt edebilmek, belki de hayatın en çetrefilli bölümüydü.
Keşke her şey Türk filmlerindeki kadar kolay ve basit olsaydı. O zaman bunca hata yapmazdık.
Bütün bu dediklerim hayatımızın bir bölümünü oluşturan - hatta son dönemde onu küstahça tam ortasından işgal eden - siyaset açısından da geçerli…
KK’nın hayatımızdaki yeri
Biliyorum, bazılarınız “konu iktidar meselesidir, onun maşa olarak kullandıklarını bu kadar öne çıkarıp haklarında daha fazla konuşup yazmaya değmez” diyor. Ama hem iktidarı hem de siyasi mücadelenin güncel aşamasını anlamak için bir kez daha onu ele almamız gerek.
O kim? Elbette Kemal Kılıçdaroğlu (bundan sonra kısaca “KK”).
Hayatımızın en az 16 yılında önemli bir yer kapladı bu kişi…
İlk 13 yılda başka… Son 3 yılda daha başka… Özellikle de son 10 günde… Bambaşka…
Vaktiyle nedeni nasılı üzerine her kafadan bir ses çıktığı, ya da çoktandır pek ses çıkmadığı garip bir “siyasi tezgâh”sonucu CHP’nin başına getirildi.
Çoğumuzun bıktığı “müzmin muhalif lider” Deniz Baykal’dan kurtulmuştuk ama kime kavuştuğumuzu bilemiyorduk. “Artık yetsin, her şey daha iyi olsun” iyimserliği, saflığı (bunu daha sıkı bir kelime ile değiştirebilirsiniz) ve liderlerin ağzına bakma alışkanlığı ile KK’nın hatalarını olabildiğince az görmeye, bize verdiği fotoğraflardan zorlayarak çıkardığımız “iyi yönleri”ni abartmaya devam ediyorduk.
Evet, o ideal değildi. Çok zeki, çok yetenekli, çok karizmatik, çok cesur değildi. Ama galiba dürüst, ahlaklı, mütevazı biriydi…
Evet, yenilirsem giderim demiş ama 13 kez yenilmesine rağmen gitmemişti ama…
“Anayasaya aykırı olsa da dokunulmazlıkların kaldırılması yönünde oy vereceğiz” demişti ama…
Hileli seçimlere ve adaylıklara karşı çıkmamıştı ama…
Üç yıl önce muhalefetin seçimleri kazanacak aday çıkarma şansı varken (“parti başkanı olarak aday olmama” sözünden cayarak ve garip “6’lı masa senaryoları” ile sinsi bir sabırla ilerleyerek) kendini ortaya atmış ve muhaliflerin bir kez daha kaybetmesine yol açmıştı ama…
Artık eskisi kadar olmasa da KK’ya hâlâ sabır unsuru ağır basan bir saygı gösterebilirdik…
Ne var ki KK, gözümüzün önünde bambaşka birine dönüştü veya gerçek kimliğini yıllardır akıl yoksunu bir umutla görmek istemeyenlerin kafasına çarptı.
Hem de ne şiddetle!..
Kafamız gözümüz patlamış haldeyiz şu anda…
“Olur da bu kadarı olmaz” aşamasında pek çoğumuz…
Oysa hayal kırıklığı insan hayatında farklı bir cephede yer alır. Eğer karşıt cephelere savrulmuşsanız, duygularınızı zorlayarak yarattığınız “eski güzel günler”i hızla unutup kan revan içindeki kafanızı sararak hemen ayağa kalkmanız gerekir.
Ve direnmeniz… Hayallerinizle birlikte – ve daha önemlisi – hayatınızı, geleceğinizi satanlara karşı bayrak açmanız…

Yaşadıklarımızın adını koyalım
Biliyorum, şimdi aranızdan birileri “KK hakkında şunu da demeliydin, bunu neden yazmadın!” diye heyecanlı ve muhtemelen haklı ilaveler yapıyordur.
Ama benim içimden daha fazla yorum yapmak gelmiyor. Örneğin, iktidara karşı 13 seçim kaybeden KK’nın neden Kurultay yenilgisini hayatının merkezine koymuş gibi davranması üzerine yazsam ne olacak! Ya da Ekrem İmamoğlu’ndan Özgür Özel’e kadar bugün baskı altındaki tüm siyasi ve yerel yöneticilerin yolunu şu veya bu biçimde kendisinin açmış olduğu üzerine polemiğe girsem ne kazanacağız!
KK’nın sosyal medya paylaşımlarının altına yazılanlar, sokaklarda hakkında atılan sloganlar ortada.
Ve bunlardan kendisinin direkt ya da dolaylı olarak (onunla içten pazarlıklı bir iş birliği yaparak iktidara olmasa da CHP içinde avantajlı bir konuma gelmek isteyenler aracılığıyla) haberdar olduğu ve bunu fazla önemsemediği de ortada.
O halde neyi önemsiyor KK?
10 gündür yaptığı, yapmaya çalıştığı açıklamalara, atmayı denediği adımlara bakalım!
“Ana muhalefet lideri” olarak bir kez iktidarı eleştirdiğini duyduk mu?
Hayır, şu aşamada buna gerek bile duymuyor çünkü 3 yıl önce gönderildiği siyasetin atık alanından kendisini çekip alarak TGRT ve benzeri kanalların önüne çıkaran gücü biliyor.
Kendisinden kurtulan CHP’nin sandıkla ilk sınavında birinci olmasının yarattığı şokla, artık serbest seçimler aracılığıyla başta kalamayacağını gören iktidarın, tek yol olarak en güçlü muhalifleri siyaset sahnesinden uzaklaştırma ve hâlâ direnmek isteyenlerin partisini elinden alma girişiminde bir “araç” olduğunun da pekâlâ farkında.
Ve bütün bu olan bitenle ilgili içinde utanma hissinin gizli olabileceğini düşündüren tek bir cümle kurmuyor.
Böyle de devam edecek…
Birilerinin önüne atılan “nimetler” yardımıyla bu adımlar, kadro-kitle desteği ile güçlendirilmeye çabalanacak…
Direnişte fazla ileri gidenler “sopa ve hapis” ile cezalandırılacak…
Ve KK “olağanüstü sabır gücü” olarak gösterilen kaygısızlık ve vurdumduymazlık tavrı ile yoluna devam edecek...
Arada sırada bizlere geçen günkü “Mahkeme böyle karar verdi, ne yapayım!” gibi pişkin bir söylemle seslenerek herkesi aptal yerine koymakta bir sakınca görmediğini sergileyecek...
“Çok doğal” şimdi bütün bunlar…
Çünkü böyle bir döneme girdik: Artık kötülük ve utanmazlık kabak gibi ortadadır; ayrıca kötü ve utanmaz olanlar, bunu gizlemek için parmağını oynatmaya bile gerek görmemektedir.
Bugün her şey eski Türk filmlerindeki gibi sarihtir: Kim kötü kim iyi, kim hain kim dürüst, kim yalancı kim haklı…
Bütün bunların görülmeyeceğini, anlaşılmayacağını, iz bırakmadan geçip gideceğini sananlara eski Türk filmlerinin sonunu hatırlatmak isterim.
Hayalperest falan olduğumdan dolayı değil…
Çok fazla ileri gitmelerinden, medyadan yargıya kadar iktidarın avantajlarını sınırsız sanmalarından ve toplumu aşırı derecede küçümsemelerinden dolayı…
Evet, demokrasi mücadelesi kısa sürede başarıya ulaşacak gibi görünmüyor, yarın çok daha çetin ve dikenli yollardan geçilebilir.
Ama KK ile kimsenin yarasını sarması mümkün olmayacaktır.
Çünkü yara çok büyüktür ve giderek daha fazla açılmaktadır.
KK ise çok küçük bir yara bandıdır. Daha şimdiden deriyle kaynaşamamış, iki ucu da tutanların elinde sallanmaya başlamıştır.