MİLEN
Hasan Gürkan,Belki Bir Elvedanın Başlangıcındayız,Gece Kitaplığı
Odaya ayın şavkı vuruyor.Ayakta sırtı bana dönük,yüzünü görmüyorum.Duvarın dibindeki tek kişilik yatak,üzeri kitaplar ve notlarla dolu ahşap
çalışma masası,pencere,yakın ve uzak evlerin kiremit çatıları,her şey bir
düş dünyası.Sessizlik.Ay ışığıyla birlikte odanın her yanına,her şeye sinmiş kışkırtıcı,mutlak bir sessizlik.
Sırtı bana dönük, ellerinin hareketinden düğmelerini çözdüğünü hisse-
diyorum.Elbisesi belli belirsiz bir kumaş hışırtısıyla ayaklarının dibine yı-
ğılıyor.Uzun boynu,çıplak sırtı,sutyeninin askıları,kalçası,sonra yere dişilik güveniyle basan mevzun bacakları.Heyecandan boğazım kuruyor.
Milena diri memeleriyle yatağa giyinik uzanmış adama sokuluyor. “Ne
kadar güzelsin! “ diyen erkeğin sesi başka, uzak ve telaşsız bir dünyada.
Şiddetin yutulmayı beklediği azgın sulardan eser yok. Nefesimi tutmuş,
öfkeden çıldırmış bir Milena seyrediyorum. Dişiliği zapt edilmez bir isyan
gibi ayakta.Sevdanın sağır göğsünü döven yumrukları ve mızmızlığa
yabancı gözyaşlarıyla Milena beni sevişmeye çağırıyor.Hazdan ve acıdan
titriyorum.Memelerini yırtan kırık vazo,taze yara ve kan dudaklarıma
bulaşıyor.Damarlarımda alevlenen kasıklarının teri dolaşıyor.
Hiçbir kadın benim gövdeme böyle tepeden tırnağa şehvet olarak
tırmanmadı. Benim sevdiğim kadınlar Milena, evcilleştirilmiş kibar bir
şiddetin kölesiydiler.Etimi yıllardır kavuran çöl,sana dokundukça yemyeşil bir vahaya koşuyor.
Solgun kilim,yalansız gümüş,nadide bir hüzün çiçeği.Esir yüzünü
zındanda gördüm.Kollarını nümayişsiz bir şefkatle kızına dolamıştı.Vakarı karşısında, bir ucu ölüme uzanan koridor, utancından elleriyle yüzünü
kapatmıştı.
Kederleri şirketlerin bordrolarına tescilli kadınlar, geçmişlerini
kendilerinden gizliyorlar.Yamandıkları,yirmi dört saatlerine yağ lekesi gibi yayılan her günleri,ayaklarına dolanıyor.Sevişecek olurduk.Meşguliyetleri yüzünden pestili çıkmış aşk gecelerine serdikleri sarsak çarşaflardan
utanırdım.Hayvanlarımı iğdiş edecekler diye ödüm kopardı.Hepsini ne
güzel sevdiğim kadınlar uğruna terimi usanmadan bucak bucak kaçtıkları çıplak ayaklarına,kalçalarına,jilet değmemiş tüylerine sürdüm.Layık
olmadıkları iklimlerin rüzgarlarını doladım saçlarına.Koltukaltlarını
öpmek için ,incinmiş erkekliğimi ölü bir yılan gibi kasıklarına serdim.Onlar şiddetinden ürktükleri ihtirasımı,hep hayvani bir açlık olarak okuyorlardı.Çünkü onların gövdelerini ayaklandıran hayvanları hiç olmamıştı.Şimdi
Milena,senin hayvanların benim ormanlarımda geziniyor.Aşk bütün
hücrelerimde öleceğim orgazmların müjdecisi.Şimdi senin tahripkar
şiddetinin.Ne güzel şiddetinin!
Sana rastlayıncaya kadar gövdemi uyduruk adreslere sürmüşüm.
Düşlerimin müsveddesi sığ,şiirsiz haritalara.Ayışığı vurmuş odadaki isyanı kaybetmemek için,yaralı memelerine kilitlenmiş gözlerimi oydum.İki kanlı haykırış fırlattım karanlığa.Sen koynuma sokulduğunda Prag hiç
duyulmamış,belki de hiç yazılmamış bir şiir içindeydi.Yatağa sere serpe
uzanmıştın. Mağaranda karşı durulmaz davetler tomurcuklanıyor. Orada kaybolup yok olmak istiyorum.
Gazetede okudum. Bavyera maden işçileri ayaklanmış.Sevdiğim
kadınlara duyduğum açlık,senin yaşlı yahudinin polis copuyla parçalanmış yüzünü okşayan ellerinde sönüyor.Yüzün kir içinde ,gözlerin öfkeden
çakmak çakmak.Sana yakın olabilmek için atlı polislerin nalları arasında,
senin yere saçılan notlarını topluyorum.Ölüm,göğsünden süngülenen
madenci çocuğun çığlığı Milena.Gözlerim yanıyor.
Saatlerdir hıyar turşusuyla votka içilen bir meyhanedeyim. Kendimi
uyuşturamıyorum.Gövdem durmadan erişemediğim düşlerime ayılıyor.
Gece yalnız.Ayışığı odamda.Prag’da mıyım ,İstanbul’da mıyım bilmiyorum.
Rüyadayım sanki.Sahilde yanımda uzanan insansız sarışının ayakları,
birden senin biçimli ayakların oluyor.Bileklerinde daha küçük bir kızken
koparıp babanın suratına fırlattığın zincirin yaraları kabuk bağlamış.
Yaralarını öpüyorum,dudaklarım kanıyor.
Yalanlarımdan kurtulsam düşlerim kaybolacak.Bana koyunlarını açan
sevgililerime sevinçler,hazlar,kahırlar,hüzünler taşıyamayacağım .Neden
kadınlar senin ellerinle dokunamıyorlar Milena?
Geçen gün küçük memeli esmer bir kızla seviştim. Gövdesinin
karmakarışık yollarında bir hazzın ayak izleri çıkıyordu önüme,bir
pişmanlığın aptal şaşkın suratı.Sen morfinden sızmıştın.Franz’ın mezarı
üzerinde yatıyordun. Yalnız servilerin boy verdiği yatağı terk ettim.Seninle daha önce gittiğimiz o meyhaneye koştum.Orada her hangi bir kadına,her
hangi biri olmasın diye “Bana yakışıyorsun! “ dedim. Duymazdan geldi,
içkisini yudumlamaya devam etti.” Karafatmalardan biri olma!” diye
yalvardım. Dinlemedi.Çığlığım kalabalığın kirli sularında kayboldu.
Dişiliğin bana yakıştığı için seviyorum seni.Franz’ın mezarı başında
Milena olup yüzüne eğiliyorum.Gözkapaklarını öpüyorum.Gözlerin sonsuz uykulara dalıyor.Herkes kimliklerini ait oldukları mekanlara yazdırmıştı.
Rengarenk balonlar,bayram macunları,kır çiçekleri,şiirler,sıcak yaz
günlerinin sulanmış toprak kokusu,sevinçli bir oyun,hoş bir şaka olarak
hasret kaldığım hayatı bilmiyorlardı.Ben kimliğimi,kendi gövdeme zarif bir intihar saldırısı olarak uzanan kendi yamacıma yazmıştım.
Seni Milena ,şimdi şurada görmesem,şimdi şurada her kesin gözü önünde sana sarılmasam ölürüm.Ortalama duyarlılıklar kolay kışkırtılıyor.Bir
adresim yok diye,kendimi herkese acındırıyorum.N’olur sen adresim olma! Gece yarıları çevirdiğim telefonlardaki sesim bana yabancı.
Tökezleyip kapaklanmamak için alkole,şiire,şarkılara,kitaplara
siperleniyorum.Yakınlarıma kendim bile inanmadığım yalanlar
uyduruyorum.
El içine çıkarken kendime - başkalarına bakarak –çeki düzen
vermeliymişim.Öyle lap diye olmazmış.Siktirsinler.Artık yoruldum.
Kendime tırmanırken bacaklarım titriyor. Şuraya “yalnızlığımı seviyorum! “ gibi dangalakça bir şey yazsam herkes beğenecek. Yalnızlığı içimde
vehmettiğim ‘zenginliklere’ yaslayarak sırtlayamaz oldum. Dayanaklarım
birer birer cüzamlı bir uzuv gibi çürüyor.Çok geç olmadan senin morfinle
uyuşmuş dudaklarından öpmek istiyorum;sevdiğim ve seveceğim bütün
kadınlarla birlikte.
Artık adını yılardır ucuz bahanelere rehin bıraktığım coğrafyadayım.
Mazeret köprülerini yaktım.Özenle yıkandım,senin sevdiğin kokuyu
süründüm.Gel,yanıma uzan.Bedenlerimize ukala bir fazlalık olarak
yapışmış aklımızı boğalım önce.İçelim,bir ayin gibi sevişerek sarhoş olalım.Bizi kuşatan duvarları yerle bir edecek edepsizliklere,doyumlara koşalım.
Gece bitiyor.Ben gene ve hala biletsizim.Prag sisler içinde.Gardan
yolcusuz trenlerin sirenleri geliyor.Ruhu ve kalemi erkek güzeli bir adam,
boynuna hasretin kör umuda bulanmış fermanını asmış kızını ve seni
getirecek trenleri bekliyor.Ben çatı katındayım.
Sebepsiz hüzünler içindeyim.