Köşe Yazısı
Hasan ÖZTÜRK
O Çocuk
Azrail’le tanıştığımız o günlerdeydi
Gözbağının kararttığı eylüllerdeydi
Sarıldı boynuma yalvardı çocuk
Beni de götür dedi sakın bırakma
Birlikte gömsünler sevgilerimizi
Hep yanımdaydı o cılız çocuk
Sessiz çığlıklarla bölüşürdü acımı
Belki Sudanlı belki Etiyopyalı
Duyuramamış dünyaya sözlerini
Hep sineklerle bölüşmüş gözlerini
Hep o çocuk vardı kulaklarımda
Gözlerimde vardı ellerimde vardı
Başımda oturup sessizce ağlardı
Sineklerin seslerine karışırdı sesi
Soludukça yangın yeriydi nefesi
Adın ne senin diye sordum çocuğa
İlk kez sen sordun unuttuğum adımı
Adım insan yetmez mi dedi çocuk
Sanki ney üflüyordu hüzünlü sözleri
Yüzümü ıslatıyordu sinek gözleri
Sen kimsin diye sordum çocuğa
Ben çocuğum dedi o çocuk işte
Bazen soğuk toplarım sokaklardan
Bulabilirsem eğer bir dilim ekmek
Bazen sevgi dilenirim ama boşuna
Nerelisin sen diye sordum çocuğa
Daldı sinekten gözleri en uzaklara
Bazen Asyalı bazen Afrikalı olurum
Yoksul ülke sokaklarıdır mekânım
Açlık ve acıdır en yakın arkadaşım