Köşe Yazısı
İbrahim SEDİYANİ
Fenike Kızı Yelizabel
Lilith dedi: “Kazanacağım, kesin.”
Âdem dedi: “Kaybedeceğim, kesin.” Havva dedi: “Ya kazanırım ya kaybederim.” Hayat Havva ile devam etti… Ömrümün sonbaharında sarı bir yaprak gibi beklerken ölümümü bir el kaldırdı beni düştüğüm yerden ve ab-ı hayat üfledi yeşili kaybolmuş rûhuma su sesi geliyordu yeniden gülümseyen yüzüme vuran rüzgârdan ürkek bir ceylanın korku dolu yüreğinde ısıtıyordum avuçlarımı bir kelebek kanat çırptı doğanın yazdığı şiirin en güzel mısrâlarına lapa lapa kar yağıyordu onikibin yıllık tarihin üstüne attığım her adımda başka bir medeniyet çığlık atıyordu ayaklarımın altında ve dağlar, omuzlarına kutsal kitap yüklenmiş gibi çökmüşlerdi çocukken ezberlediğim şarkıları söyleyerek akıyordu gümüş ırmaklar alfabedeki tüm sessiz harfleri okuyabiliyordu ormandaki yaşlı ağaç bir Hitit dûâsı okudum, bir de Sümer ilahîsi Tanrı buyurdu: “Biliyorum bana küstün, ama sanma ki seni unuttum ve sahipsiz bıraktım.” Mor elbise giymiş Fenikeli bir kıza kaptırdım gönlümü tam da gerçek sandığım sahte bir rüyâdan uyandığım gün Dedim: “Sen ey, Fenike kızı Yelizabel! Elimi tutar mısın?” Dedi: “Evet.” Dedim: “Sen ey, Akdeniz havzasının en güzel kızı! Bana varır mısın?” Dedi: “Evet.” Ey aşk, sen nelere kadirsin?.. Âdem babamıza haber verin beni yasak ağaca götürsün dallarında asılı geri kalan tüm elmaları ben yiyeceğim. Bir düş kurdum, tan vakti kalkarken sahura coğrafyalar bağrına sakladı gecenin karanlığıyla paylaştığım sırlarımı yağan yağmur altında ıslandılar senin için biriktirdiğim sevgi sözcükleri çocukların iki memesi arasında yaprak açtılar toprağa diktiğim fidanlar üç karınca birden paylaşıyordu yeşil bir yaprağın üzerindeki tek damla suyu yıldızlar yol gösteriyordu Herkül’ün direklerinin arasına yelken açan gemilere bir meyvâ kopardım kader ağacının henüz olgunlaşmamış dalından kalabalıklar gösteri yapıyordu geceleri üşüdüğüm şehirlerin meydanlarında korkmuyordum ama artık ben, sen vardın diye yirmidokuz ülke, altı kitap ve on cilt seyahatname yükleyerek sırtıma yüksek bir dağın zirvesine çıkmaya çalıştım ben yürüdükçe daha da büyüyordu sanki koca dağ ben yükseldikçe uzaklaşıyordu zirvesi benden bir dağ ki, heybetli mi heybetli bir dağ ki, aman da aman, büyük mü büyük bir yamacı Kafkasya, hüzün ve gözyaşı taşır Adiğe sürgününe bir yamacı Trakya, sevdâ türküleri taşır Tuna boyundaki kavimlerin diline bir yamacı Kapadokya, günışığı ve gökmavisi taşır ellibin kişilik yeraltı şehirlerine bir yamacı Mezopotamya, sesli harfler taşır köylerin haritadan silinen isimlerine korkmuyordum ama artık, çünkü sen vardın ne Kartaca takmıştım ne de Kommagenê gönül kapımı açtım sana, Bab’el- Mendeb gibi kollarımı açtım sana, ey Fenike kızı Yelizabel gel sarıl bana sağ kolum bilim, sol kolum sanat bunlarla besleyeceğim seni ve bu ikisinden başka da hiçbir şey vaad etmiyorum sana. Hayatın anlamını düşünerek yol alırken karanlık bir meçhule doğru gözlerimde hüzün, kalbimde kırgınlık arşınlarken gücü tükenmiş adımlarımı bir yeraltı şehri keşfettim Batman Çayı’nın kenarında topraktan yapılmış piramitlerin altında gidip gezmek istedim o şehrin sokaklarında evlerine misafir olmak istedim toprak altında kalmış medeniyetin bir şehir ki, kadim mi kadim bir şehir ki, aman da aman, büyük mü büyük bir mahallesi Şuruppak, taş tabletlere çivi çakıyorlardı bilge erkekler bir mahallesi Hattuşaş, buğday ekerek tarım yapıyorlardı elleri nasırlı çiftçiler bir mahallesi Sayda, mor renkli kumaşlar dikiyorlardı hünerli terziler bir mahallesi Vaşşuganni, sacda ekmek pişiriyorlardı şiir kokulu kadınlar evlerine konuk oldum insanların gizemli yeraltı şehrinde çay ve kek ikrâm ettiler bana dut ağacından yapılmış tepsilerde ama saklı gerçekleri göstermediler gizlediler “ilim bildiklerindir, hikmet ise saklı olan” dedi ak sakallı yaşlı bir bilge buram buram tüten çayından bir yudum alarak ama hepsi orda, biliyorum, hepsi orda Ahura Mazda’nın unutulmuş buyrukları Mani’nin hümanist öğretileri Kutsal Ahit Sandığı ölümsüzlük iksirini taşıyan ıhlamur ağacı kayıp Nasıra, unutulan Petra, yakılan İskenderiye hepsi orda kadın peygamberlere inen vahiyler Deborah’ın, Miryam’ın, Nadya’nın, Hulda’nın anaerkil şeriâtı Hatice’nin yarım kalan devrimi biliyorum hepsi orda erken ölümler, ahhh, erken gelen ölüm Ortadoğu’nun tam değişecekken artık hiç değişmeyecek olan acınası kaderi korkmuyordum ama artık ben, sen vardın diye sen tuttun ya ellerimden, Fenike kızı Yelizabel başını koydun ya göğsüme okşadım ya ipek saçlarını ey sanat ve edebiyat kokan kadınım korkmuyordum. Ne Nûh’un tufanı, ne de İbrahim’in evreni sorgulaması gerçek sandığım sahte bir rüyâdan uyandığımda başlamıştı yeni hayatım birbirlerine selam veriyorlardı yeryüzündeki tüm hayvanlar güzelliğine iltifat ettim yanından geçtiğim her ağacın elinden tutup kaldırdım acımasızca yerlere indirilmiş bir haysiyetin altı aylık bir bebeği öptüm çenesi ile alt dudağı arasındaki en tatlı yerinden bütün dînlerin tapınaklarını besliyordu abdest aldığım çeşmenin suyu melekler ekmek bıraktılar her öğün tek başıma oturduğum sofraya yüzyirmidörtbin peygamber ortak oldu her Ramazan yalnız yediğim iftarlara parmağımla kadim bir ülkenin haritasını çizdim ellerimden tutan kadının avuçlarına bir dut ağacının gölgesinde okudum kendisine Apaçi kadını Oşinna’nın sözlerini yağan yağmur altında ıslandı birbirimize verdiğimiz namus ve şeref sözü büyük bir ateş yakıldı okyanusun altında onbinlerce yıldır üşüyen kayıp kıtada kadınlar ve erkekler elele tutuşup halay çekiyordu denizin altında gençler sevdikleri cümlelerin altını çiziyordu suya yazdığım makalelerin mor elbise giymiş Fenikeli bir kıza kaptırdım gönlümü çocuklara okuma – yazma öğretiyordu bir köy okulunda seni tanıdım ya, Fenike kızı Yelizabel baktığım her nehir Yeşilırmak, gördüğüm her şehir İsfahan sevdim ya hani seni, kadınım sevmişim ya seni kıldığım her namaz akşamın üçüncü rekâtı. Yüce Yaratıcı, yaratıcı kullarını sever… İnsanı yaratan Allah, yarattığı insandan bir tek şey istemektedir aslında: Kendini yeniden yaratmasını. [email protected] SEDİYANİ HABER 11 KASIM 2018