Son dakika
İbrahim SEDİYANİ Köşe Yazısı İbrahim SEDİYANİ

Fenike Kızı Yelizabel

 Lilith dedi: “Kazanacağım, kesin.”

     Âdem dedi: “Kaybedeceğim, kesin.”      Havva dedi: “Ya kazanırım ya kaybederim.”      Hayat Havva ile devam etti…        Ömrümün sonbaharında sarı bir yaprak gibi beklerken ölümümü      bir el kaldırdı beni düştüğüm yerden      ve ab-ı hayat üfledi yeşili kaybolmuş rûhuma      su sesi geliyordu yeniden gülümseyen yüzüme vuran rüzgârdan      ürkek bir ceylanın korku dolu yüreğinde ısıtıyordum avuçlarımı      bir kelebek kanat çırptı doğanın yazdığı şiirin en güzel mısrâlarına      lapa lapa kar yağıyordu onikibin yıllık tarihin üstüne      attığım her adımda başka bir medeniyet çığlık atıyordu ayaklarımın altında      ve dağlar, omuzlarına kutsal kitap yüklenmiş gibi çökmüşlerdi      çocukken ezberlediğim şarkıları söyleyerek akıyordu gümüş ırmaklar      alfabedeki tüm sessiz harfleri okuyabiliyordu ormandaki yaşlı ağaç      bir Hitit dûâsı okudum, bir de Sümer ilahîsi      Tanrı buyurdu: “Biliyorum bana küstün,      ama sanma ki seni unuttum ve sahipsiz bıraktım.”      Mor elbise giymiş Fenikeli bir kıza kaptırdım gönlümü      tam da gerçek sandığım sahte bir rüyâdan uyandığım gün      Dedim: “Sen ey, Fenike kızı Yelizabel! Elimi tutar mısın?”      Dedi: “Evet.”      Dedim: “Sen ey, Akdeniz havzasının en güzel kızı! Bana varır mısın?”      Dedi: “Evet.”      Ey aşk, sen nelere kadirsin?..      Âdem babamıza haber verin      beni yasak ağaca götürsün      dallarında asılı geri kalan tüm elmaları ben yiyeceğim.        Bir düş kurdum, tan vakti kalkarken sahura      coğrafyalar bağrına sakladı gecenin karanlığıyla paylaştığım sırlarımı      yağan yağmur altında ıslandılar senin için biriktirdiğim sevgi sözcükleri      çocukların iki memesi arasında yaprak açtılar toprağa diktiğim fidanlar      üç karınca birden paylaşıyordu yeşil bir yaprağın üzerindeki tek damla suyu      yıldızlar yol gösteriyordu Herkül’ün direklerinin arasına yelken açan gemilere      bir meyvâ kopardım kader ağacının henüz olgunlaşmamış dalından      kalabalıklar gösteri yapıyordu geceleri üşüdüğüm şehirlerin meydanlarında      korkmuyordum ama artık ben, sen vardın diye      yirmidokuz ülke, altı kitap ve on cilt seyahatname yükleyerek sırtıma      yüksek bir dağın zirvesine çıkmaya çalıştım      ben yürüdükçe daha da büyüyordu sanki koca dağ      ben yükseldikçe uzaklaşıyordu zirvesi benden      bir dağ ki, heybetli mi heybetli      bir dağ ki, aman da aman, büyük mü büyük      bir yamacı Kafkasya, hüzün ve gözyaşı taşır Adiğe sürgününe      bir yamacı Trakya, sevdâ türküleri taşır Tuna boyundaki kavimlerin diline      bir yamacı Kapadokya, günışığı ve gökmavisi taşır ellibin kişilik yeraltı şehirlerine      bir yamacı Mezopotamya, sesli harfler taşır köylerin haritadan silinen isimlerine      korkmuyordum ama artık, çünkü sen vardın      ne Kartaca takmıştım ne de Kommagenê      gönül kapımı açtım sana, Bab’el- Mendeb gibi      kollarımı açtım sana, ey Fenike kızı Yelizabel      gel sarıl bana      sağ kolum bilim, sol kolum sanat      bunlarla besleyeceğim seni      ve bu ikisinden başka da hiçbir şey vaad etmiyorum sana.        Hayatın anlamını düşünerek yol alırken karanlık bir meçhule doğru      gözlerimde hüzün, kalbimde kırgınlık arşınlarken gücü tükenmiş adımlarımı      bir yeraltı şehri keşfettim Batman Çayı’nın kenarında      topraktan yapılmış piramitlerin altında      gidip gezmek istedim o şehrin sokaklarında      evlerine misafir olmak istedim toprak altında kalmış medeniyetin      bir şehir ki, kadim mi kadim      bir şehir ki, aman da aman, büyük mü büyük      bir mahallesi Şuruppak, taş tabletlere çivi çakıyorlardı bilge erkekler      bir mahallesi Hattuşaş, buğday ekerek tarım yapıyorlardı elleri nasırlı çiftçiler      bir mahallesi Sayda, mor renkli kumaşlar dikiyorlardı hünerli terziler      bir mahallesi Vaşşuganni, sacda ekmek pişiriyorlardı şiir kokulu kadınlar      evlerine konuk oldum insanların gizemli yeraltı şehrinde      çay ve kek ikrâm ettiler bana dut ağacından yapılmış tepsilerde      ama saklı gerçekleri göstermediler      gizlediler      “ilim bildiklerindir, hikmet ise saklı olan”      dedi ak sakallı yaşlı bir bilge buram buram tüten çayından bir yudum alarak      ama hepsi orda, biliyorum, hepsi orda      Ahura Mazda’nın unutulmuş buyrukları      Mani’nin hümanist öğretileri      Kutsal Ahit Sandığı      ölümsüzlük iksirini taşıyan ıhlamur ağacı      kayıp Nasıra, unutulan Petra, yakılan İskenderiye      hepsi orda      kadın peygamberlere inen vahiyler      Deborah’ın, Miryam’ın, Nadya’nın, Hulda’nın anaerkil şeriâtı      Hatice’nin yarım kalan devrimi      biliyorum hepsi orda      erken ölümler, ahhh, erken gelen ölüm      Ortadoğu’nun tam değişecekken artık hiç değişmeyecek olan acınası kaderi      korkmuyordum ama artık ben, sen vardın diye      sen tuttun ya ellerimden, Fenike kızı Yelizabel      başını koydun ya göğsüme      okşadım ya ipek saçlarını      ey sanat ve edebiyat kokan kadınım      korkmuyordum.        Ne Nûh’un tufanı, ne de İbrahim’in evreni sorgulaması      gerçek sandığım sahte bir rüyâdan uyandığımda başlamıştı yeni hayatım      birbirlerine selam veriyorlardı yeryüzündeki tüm hayvanlar      güzelliğine iltifat ettim yanından geçtiğim her ağacın      elinden tutup kaldırdım acımasızca yerlere indirilmiş bir haysiyetin      altı aylık bir bebeği öptüm çenesi ile alt dudağı arasındaki en tatlı yerinden      bütün dînlerin tapınaklarını besliyordu abdest aldığım çeşmenin suyu      melekler ekmek bıraktılar her öğün tek başıma oturduğum sofraya      yüzyirmidörtbin peygamber ortak oldu her Ramazan yalnız yediğim iftarlara      parmağımla kadim bir ülkenin haritasını çizdim ellerimden tutan kadının avuçlarına      bir dut ağacının gölgesinde okudum kendisine Apaçi kadını Oşinna’nın sözlerini      yağan yağmur altında ıslandı birbirimize verdiğimiz namus ve şeref sözü      büyük bir ateş yakıldı okyanusun altında onbinlerce yıldır üşüyen kayıp kıtada      kadınlar ve erkekler elele tutuşup halay çekiyordu denizin altında      gençler sevdikleri cümlelerin altını çiziyordu suya yazdığım makalelerin      mor elbise giymiş Fenikeli bir kıza kaptırdım gönlümü      çocuklara okuma – yazma öğretiyordu bir köy okulunda      seni tanıdım ya, Fenike kızı Yelizabel      baktığım her nehir Yeşilırmak, gördüğüm her şehir İsfahan      sevdim ya hani seni, kadınım      sevmişim ya seni      kıldığım her namaz akşamın üçüncü rekâtı.        Yüce Yaratıcı, yaratıcı kullarını sever…      İnsanı yaratan Allah,      yarattığı insandan bir tek şey istemektedir aslında:      Kendini yeniden yaratmasını.   [email protected]        SEDİYANİ HABER        11 KASIM 2018  
Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. Kirletme
  2. Kürtler Ne Oy Verdi?
  3. Devlet % 51 – Millet % 49
  4. Darbelerin panzehiri demokrasidir
  5. Avrupa Kupası’nı Bir Kürt Hangi Duygularla İzler?