Köşe Yazısı
M.Latif YILDIZ
Savaş, barış ve Taraf
Öncelikle bir konuyu gündeme getirmeden bugünkü makaleme başlamak istemedim. Taraf gazetesinin “Her taraf” sayfasını bilmem benim gibi yakından takip ediyor musunuz? Bu sayfanın ve yazarların editörü Tamer Kayaş öyle bir tasarım yapıyor ki, sorunun, konunun, güncelin ortak paydalarını aynı sayfada, aynı gün buluşturma becerisini öylesine gösteriyor ki bugünkü yazıma isminden başka perde arkasında görünmez adam Kayaş’ı becerisinden dolayı kutlayarak başlamayı görev bildim.
Geçen Pazar günü bölgesel gazeteler Batman Çağdaş, engellense da Yüksekova Haber, Marmara Yerel Haber ile birçok sitede çıkan “İnadına Barış” başlıklı makalemi gönderdikten sonra devlete, hükümete ve de siyasilere mesajımı vermek için “Şiddet ve savaşla Kürdleri sindiremezsiniz” başlıklı yeni makalemi yazmaya başladım. Pazartesi sabahı yazıma devam etmeden Taraf gazetesinin “Her taraf” sayfasını okudum.
Sayfada Abdürrahim Gümüştekin’in “Rüzgârın önü tutulabilir mi” başlıklı makalesinin 2. bölümü yer alıyordu. Bu makaleyi tamamlayan Kemal Akkurt’un “Şiddet ve medenilik” başlıklı yazısı vardı. Yine aynı sayfada zevkle okuduğum Taraf’ın asker kökenli yazarı Namık Çınar’ın “Çareyi bilemezseniz, çözüm üretemezsiniz ki!” yazısını okudum.
Bu üç değerli yazarı Tamer Kayaş’ın harika editörlüğü sayesinde aynı sayfada peş peşe okuyunca 12 saat önce “Şiddet ve savaşla Kürdleri sindiremezsiniz” makalemin başlığını “Savaş, barış ve Taraf” başlığı ile değiştirme gereğini duydum.
Gereğini duydum, çünkü “Her taraf” sayfalarında yer alan isimlerini yukarıda ifade ettiğim üç değerli yazar gibi imece usulü nice aydını bu sayfalarda okuyoruz. “Her taraf”, karşılıksız, eski deyimle meccanenTaraf gazetesinin “Barış” çeşmesine değişik kollardan su akıtarak ateşi söndürmeye çabalayan yazarları, aydınları, fikir adamlarını buluşturan dünya sayfasıdır.
Şiddet, savaş, düşmanlık, kin, nefret, kan, ölmek, öldürmek, ayrıştırmak, bölmek, etnik ve dinî savaşlar çıkartanlara karşı “barış”, “kardeşlik”, “eşitlik”, “demokrasi” için ilham vermesi bakımından “Her taraf” bana göre önemli bir misyon yüklenmiştir.
Bence gücü elinde bulunduran egemenlerin çapsız, öngörüsüz danışmanlarının övgülerini dinleyeceklerine; birkaç dakika olsun “havuz” ya da arka bahçe medyasındaki dalkavuklarını okuyacaklarına bu sayfada yer alan yazarların görüş ve düşüncelerini okuyarak ülkenin önünü açmalarını, “savaş” yerine “barışın” ne kadar önemli olduğunu; Suriye, Irak örneklerinden yola çıkarak anlamalarını beklediğimi ifade etmek istiyorum.
Bu uzun girizgâhtan sonra kendi görüş ve düşüncelerimi ifade edecek olursam:
KÜRDLER GERÇEĞİN FARKINDA…
Ortadoğu’nun en önemli ve en büyük sorunu olan Kürd meselesi, PKK bahane edilerek Ankara’daki sarayda tek kişinin aklıyla çözülecek bir mesele değildir. Irak, Suriye ve diğer Arap ülkelerini kasıp kavuran ana akım gibi Kürdler ayrılmayı bir tarafa iterek artık bölgelerinde, yörelerinde, kent ve kasabalarında kendi kararlarını kendileri almak istiyorlar.
“Yeter artık”, “Edi besse” diyorlar. Merkezdeki çapsız siyasilerin, vasıfsız memur ve bürokratların kendilerini yönetmelerini istemiyorlar. Memleketi kurtarmaya soyunan sözde “kurtarıcı” güruhların Batı illerinde Kürdleri dövmelerini, öldürmelerini, evlerini, işyerlerini, siyasi partilerini yakıp yıkmalarını görmek istemiyorlar. Bunu elde etmek için de “şiddet ve savaş” ile geçmişin köhnemiş yönetim biçiminin kendilerine dayatılmasını istemiyorlar.
Taraf ve onurlu birkaç gazete ve TV’de gerçeği dile getirmek için çırpınan aydınların, yazarların, sivil toplum örgütlerinin devlet, hükümet, bürokrasi eliyle hedef gösterilmesine, itibarsızlaştırılmalarına tahammül edemediklerini haykırıyorlar.
Kürdler “şiddet” ve “savaş” hastalığının panzehirinin 30 yıldır yaşadıkları zulüm, inkâr ve imha sonucu “barış” ve “demokrasi” olduğunu yaşayarak öğrendiklerini; bu gerçeği Türk halkı ve Türk devletinin de görmesini istiyorlar.
Devlet çatışmalar karşısında taraf değil, tarafsız olmalı; baskın belli bir grup ve tehlikeli bir aygıttan değil koruyan, kollayan 78 milyon halkın çıkarına taraf olmalı diyorlar. 7 Haziran’da seçim sonuçlarını hazmedemediği için tek bir kişinin keyfinin hâkim olduğu idare sisteminin hazmedilmesinin kabul edilemez olduğunu ifade ediyorlar.
Şiddet, savaş, nefret, ayrıştırmaya sürükleyen güç ve iktidar hırsı yerine, Ortadoğu’da kan gölüne dönüşen günümüz koşullarında değerli avukat Kemal Akkurt’un dediği gibi “ama”sız, “fakat”sız, “ancak”sız “barışa” ihtiyacımız var diyorlar.
Güneydoğu’ya ağır silahlar, özel harekât birlikleri, düzinelerle tank sevk ederek, savaşı tırmandırarak netice almak 30 yıldır mümkün olmadığı gibi bundan böyle de mümkün değil diyorlar. Savaşı tırmandıranların nedeni izah etme dertleri olmasa da halk gerçeği biliyor.
DÜNYA İZİN VERMEZ…
Kürdleri denetim altında tutan devletler Kürdleri bitirip tarih sahnesinden atamazlar. “Son PKK’li kalana kadar” diyerek sonuç almaları ise hiç mümkün değildir. Çünkü mevcut Ortadoğu gündeminde dünya buna izin vermez, vermeyecek.
Türkiye, 90 yıldır İran, Irak, Suriye ile oluşturulan paktlar sayesinde Kürdleri katlederek, sindirerek denetim altında tutma sürecinin bittiğini görmeli ve anlamalıdır. Tanklarını, ağır silah ve birliklerini Doğu ve Güneydoğu’ya sevk ederek ya da Kürd siyasileri tutuklayarak sindirme ya da iç savaş çıkartma çılgınlığına dünya seyirci kalamaz, kalmayacak.
Erdoğan ve devletin, Kürdleri istemleri dışında zorla denetim altına alma süreci bitti. Askerî gücüne, silahlarına güvenerek bunu yapabileceğini sanıyorsa cahş dediğimiz korucu; para, mevki, makam karşılığında satın aldığı Kürdleri dahi kaybetmesi demektir.
Birlikte ya da komşu yaşamanın çözüm yolu bellidir. Ya “eşitlik”, “demokrasi” ya da ister “yerel” ister “özerk” adını vereceğiniz üçlü sacayağı ile mümkündür. Olmazsa karşılıklı uzlaşma ile kan dökmeden yollarını ayırarak iyi birer komşu olarak kalabilirler. (Bu satırların sahibi Türkiye’de birlikte yaşama şansımızın hâlâ yüksek olduğunu ifade etmek ister.)
Son 30 yılda Kürdlerin kazandığı ve kazanacağı demokratik hakları “Kürd sorunu yoktur” diye inkâr ederek, gücüne dayanarak “şiddet” ve “savaş” dayatarak sindirmekle, kendi kendilerine oy vermeyi “sandık taşıyarak” önlemekle mümkün değildir. Kürdler tüm dünya halkları gibi özgürlüğün ve kendi kendini yönetimin ne demek olduğunu artık biliyor.
Saraydaki tek adam ve AKP hükümeti 1990’ları mumla aratsa bile, Kürd halkının yarısını yok etse de sağ kalan Kürdleri geçmişte olduğu gibi denetim altına alması mümkün değil. 90 yıldır Kürdleri, yapılan onca soykırım, katliam, faili belli cinayetlere rağmen dilediği gibi denetim altına alamadıysa teknoloji ve iletişimin geliştiği bu çağda elindeki savaş silahları ne kadar gelişmiş olursa olsun “özgür” ve “eşit” yaşama istemini engelleyemez.
Saraylının ve hükümetin kazanılmış ve kazanılacak hakları engelleme çabası boşunadır. Irak ve Suriye’de kazanılmış haklara başta BM, ABD ve AB vize vermişken Türkiye’de hiçbir şey vermeyeceğiz demesi de imkânsızdır.
O yüzden saraylı, hükümet, siyasiler, bürokrasi yol yakınken yeniden “barış ve çözüm sürecini” başlatmalıdır. 8 Haziran tarihinden beri startı verilen “şiddet” ve “savaş” konseptine son vererek “yönetimde eşitlik” ilkesi getirilmelidir. Devletin, saraylının, hükümetin danışman ve âkil hocalarına duyurulur. “Yeter artık”, “Edi besse”; 30 yıldır gençlerin tabutları üzerinden yaptığınız iktidar savaşına son vererek bu ülkeye barış getiriniz.
*Araştırmacı Gazeteci- Yazar
Taraf