Köşe Yazısı
Mehmet TIRAŞ
Demokratik Bir Türkiye İçin, Demokratik Bir Siyaset Kurumu Gerekiyor…
Ana muhalefet partisi CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in 46 yıl sonra 2024 yılında yapılan yerel seçimlerde partisi birinci parti oldu.
Türkiye’nin başta İstanbul olmak üzere 5 Büyükşehir Belediye Başkanlarını kazanması ile ülkenin yüzde 65’i CHP’li Belediyelerin yönetimine geçti.
Özgür Özel Ekrem İmamoğlu’nu da CHP’nin Cumhurbaşkanı aday göstermesi, partili Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı tedirgin etmeye başladı.
Partili Cumhurbaşkanı Önce Ekrem İmamoğlu’nun diplomasını iptal ettirdi ardından İmamoğlu ve arkadaşlarını tutuklattı.
Özgür Özel’in başlattığı “millet iradesine sahip çıkıyor mitingleri” toplumun farklı kesimlerinde on binlerce insanda karşılık buldu ve bir yıl içerisinde ülke genelinde CHP 124 miting yaptı.
Yapılan ölçümlerde de CHP’nin birinci parti çıkması, birde iktidar yanlısı medyada bile haber olmaya başladı.
Artık sıra Ana Muhalefet partisini dizayn etmeye gelmişti.
CHP’nin Başında iken 13 sefer yendiği Kemal Kılıçdaroğlu’nu tekrar CHP’nin başına getirmek için Erdoğan düğmeye bastı.
Siyasal iktidar bilinen yöntemle yargıyı devreye sokarak “Mutlan Butlan” kararını çıkartarak Kemal Kılıçdaroğlu’nu CHP’nin başına getirdi.
Türkiye bayram maryam demeden ‘mutlak butlan’ ve sonrasını konuşmaya devam ediyor.
Mutlak Butlan kararı toplum olarak siyasi tarihimize bir hukuk garabeti olarak geçti.
Mutlak Butlan kararı CHP’ye yönelik alınmış bir karar değil, siyasal iktidarın muhalefeti dizayn etme kararı olduğunu kimse aklından çıkartmasın.
Yeri gelmişken anımsatayım,Erdoğan Başkomutan olarak “Özgür Özel’i uyarıyorum ayağını denk al” dememiş miydi?
Mutlak Butlan kararından sonra polisin CHP Genel Merkezini boşaltmak için yaptığı operasyon neydi öyle; koçbaşı ile kapıların kırılması, bizlere silahlı terör örgütlerinin evlerine yapılan polis operasyonlarını çağrıştırıyordu.
Siyasal iktidar ‘Kuvvetler ayrılığını’ askıya aldıktan sonra yargı üzerinden “Hukuku boğmaya” muhalefeti de bertaraf etmeye hız kesmeden devam ediyor.
Sandıkta yenemediği muhalif Belediye Başkanlarını yargı yolu ile ya tutuklatıyor ya görevden aldırıyor veya kayyımlar atıyor.
Toplumun değişmeyen gündemi “yoksulluk ve açlık” ama siyasal iktidar ana muhalefette yarattığı krizle gündemi değiştirdi.
Hukukun üstünlüğü olmadan hiçbir toplumsal sorunu çözemeyiz.
2003 yılında Türkiye hukuk endeksinde 133 ülke arasında 77isırada iken,
2026 Yılına gelindiğinde hukuk endeksinde Türkiye 147 ülke arasında 118’ci sıraya gerilemiş durumda.
Peki çözüm?
“Kuvvetler ayrılığına dönmek.
Cumhuriyeti demokrasi ile taçlandırmadan,
Yargıyı bağımsız ve tarafsız hale getirmeden, yargıç güvencesini sağlamadan, yargı kararlarını uygulamadansam ve AİHM kararlarını yerine getirmeden,
Mahkemeler arasında ki yetki kargaşasını gidermeden,özellikle Yüksek Seçim Kurulu(YSK) yetkisini siyasal iktidarın etkisinden çıkartmadan; AB standartlarında bir demokrasiyi hayata geçiremeyiz.”
Bunları hayata geçirecek olan iktidara talip siyasi partiler olduğuna göre, Reformlara Siyasi partiler kanundan ve seçim sistemini değiştirmekten başlamak zorundayız.
Türkiye 44 yıldır 12 Eylül askeri darbecilerin çıkarttığı yasalarla ülkeyi yönetiyorlar.
Parti Genel Başkanlarının elini güçlendiren 2 hayati yasa var.
1) 2820 Siyasi partiler kanunu,
2) 298 sayılı seçim kanunu…
Bu iki yasada 12 Eylül darbecileri tarafından çıkartıldı ve hiç değiştirilmedi.
Seçim yasasını iktidara gelen partiler iktidar ömürlerini uzatmak için seçim barajını hep değiştirdiler.
Ama partiler yasasını ve seçim kanunu hep korumuşlardır.
Korunan aslında Genel Başkanların yetkileridir.
Parti içi demokrasinin işlemesi ve seçme ve seçilme haklarının önünde duvar olan delege yapısından başlanmalı.
Mevcut yasaya göre partilerin üst kurullarının (kurultay veya kongre delegelerinin) sayısının mecliste ki milletvekili sayısının iki katından fazla olmayacağı hükmü var.
Mevcut parlamentoda milletvekili sayısı 600 olduğuna göre en fazla 1200 delege ile kongre ve kurultaylar yapılıyor.
Bir düşünün 10 bin delege ile kongreler ve kurultaylar yapılsa, Genel Başkanlar bu kadar delegeyi kontrol etmesi ve yönlendirmesi mümkün mü?
Mevcut kanunlara göre delege çoğunluğunu elinde tutan Genel Başkanları değiştirmek te imkânsız oluyor.
Parti içi demokrasiyi işletmeden,
Milletvekilleri ve Belediye başkanları ön seçimle ve bilfiil partili üyelerin tercihi ile yapmadan,
Genel merkeze yüzde beş (kontenjan) atama yetkisi ile sınırlamadan,
Seçilmiş kurulların görevden alınsa dahi üç ay içinde tekrar seçimle göreve gelmeden,
Seçim barajını kaldırıp Milli Bakiye sistemine geçmeden,
Seçmene bir partinin dışında başka parti adayları olan milletvekili seçme hakkı getirilmeden,
Kadınların seçilmesi için imtiyazlı ve kota uygulamadan,
Bizde siyasette Belediye Başkanlarının ve Milletvekillerinin aday gösterilmesinde belirleyici olan ve siyasetin Finansmanını sağlayan “müteahhitlerden” kurtarmadan…
Yukarıda sıraladığımız demokratik önerileri hayata geçirmediğimiz sürece, siyasetteki çürümenin önünü de alamayız.
Yargı ülkeyi çürüttü.
Çürüme siyaseti kirletti.
Bunları da inkâr edemeyiz.
Demokratik bir Türkiye için demokratik bir siyaset kurumu kaçınılmaz.
Yoksa gerisi kayıkçı kavgası, çürüme ve kirlenme olarak hızlanarak yoluna devam eder.
Okurlarımın Kurban bayramını kutlarım.