Son dakika
Sanem ALTAN Köşe Yazısı Sanem ALTAN

Tanrı‘nın huzursuz parçasıyız...

 Birkaç gündür gerçekten 

  bahar havası var sanki dışarda... Güneş  bir yaz günü gibi ısıtıyor bazen..   Renkler, ışıklar öyle bir    ahenkle salınınıyor ki insanı neredeyse huzursuz ediyor bu    güzellik kış gününde.    ***    Park’ta dolanıyorum,    insanlara ağaçlara bakıyorum...   Hatta bir ağaçlara, bir    insanlara bakıyorum...   Tuhaf iki canlı türü diye    aklımdan geçiyor, birbirine hiç benzemeyen iki kudretli    canlı türü...    ***    Doğanın entresan bir    cömertliği ve tekdüzeliği var insanı sarsan, öyle değil mi?   Hep aynı şeyi hep aynı    güzellikte yapabiliyor...   Mesela o ağaç her defasında o en güzel çiçeği açıyor.   Sürprizsiz ama her defasında    aynı çarpıcı güzellikle yapabiliyor bunu...   ***   İnsan doğaya bakınca çok şey    görüyor aslında hayatla ve kendisiyle ilgili...   Biz asla ağaçlar gibi olamıyoruzhayatımızı ne olursa olsun aynı    sakin güzellikte yaşamaya devam edemiyoruz...   Bir ağacın kendini bildiği gibi    biz kendimizi bilip güvenmiyoruz...   Her fırtınada önce hayata    sonra kendimize güvenimizi kaybediyoruz...   Ama şu  baktığım  ağaç öyle mi,    neler geliyor başına yine de sırası geldiğine o en güzel çiçeği açıyor.    ***    Her  şey  o  ahenkte  saklı  sanırım,  doğanın bir ahenki var  bizim  ruhumuzda  hiç  olmayan.   İçine  doğduğu  tabiatı  değiştirmek  isteyen tek canlı biziz herhalde...   Sanırım tüm  huzursuzluğumuzun, mutsuzluğumuzun  ve muhteşem  başarımızın sebebi de bu, sahip  olduğumuz  koşulları  asla kabul edemeyişimiz...   ***    Babam  söylemişti  bir keresinde, ‘ahengi bozmak   için  yaratıldık  biz,  hayatımızda ahengi nasıl bulabiliriz ki?’   Doğanın  sahip  olduğu  ahengi istesek de   yaratamıyoruz  gerçekten...   Onun sahip olduğu    tekdüzeliğin mükemmeliyeti    yok bizde...   Çünkü güzel de olsa    tekdüzeliğe karşı  bizim ruhumuz...    İnsanoğlu hayatı kendine    verildiği gibi kabuletmek için değil onu değiştirmek için yaratılmış.   Bunu yapabildiği için gelişiyor.   Bunu yapabildiği için mutsuz    oluyor.    ***    Sanırım sır da tam burada işte...   Biz doğanın da, Tanrı‘nın da    huzursuz parçasıyız...   Belki de ağaçlardan o tekdüze    mükemmelliğin gücünü öğrenmemiz gerekiyor...    ***    Bunları düşünürken birden    daha önce okuduğum o  öğüdü  hatırladım, iki kolunuzu açın ve bir ağaca sarılın, huzur bulursunuz   Ağaçların enerjisi insanların enerjisini dengeleyip arttırıyormuş...   Ve güneşli bir kış gününde   önce çoraplarımı çıkarıp toprağa bastım sonra da gözüme    kestirdiğim en güzel ağaca sarıldım...
Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. Yalan söylüyoruz!
  2. Bu hayat, siz böylesiniz diye böyle!
  3. Biz herşeyin iyi olmasını istemiştik...
  4. Demir Ökçe...
  5. Mutsuz Müslüman....