Köşe Yazısı
Sanem ALTAN
Tanrı‘nın huzursuz parçasıyız...
Birkaç gündür gerçekten
bahar havası var sanki dışarda... Güneş bir yaz günü gibi ısıtıyor bazen.. Renkler, ışıklar öyle bir ahenkle salınınıyor ki insanı neredeyse huzursuz ediyor bu güzellik kış gününde. *** Park’ta dolanıyorum, insanlara ağaçlara bakıyorum... Hatta bir ağaçlara, bir insanlara bakıyorum... Tuhaf iki canlı türü diye aklımdan geçiyor, birbirine hiç benzemeyen iki kudretli canlı türü... *** Doğanın entresan bir cömertliği ve tekdüzeliği var insanı sarsan, öyle değil mi? Hep aynı şeyi hep aynı güzellikte yapabiliyor... Mesela o ağaç her defasında o en güzel çiçeği açıyor. Sürprizsiz ama her defasında aynı çarpıcı güzellikle yapabiliyor bunu... *** İnsan doğaya bakınca çok şey görüyor aslında hayatla ve kendisiyle ilgili... Biz asla ağaçlar gibi olamıyoruzhayatımızı ne olursa olsun aynı sakin güzellikte yaşamaya devam edemiyoruz... Bir ağacın kendini bildiği gibi biz kendimizi bilip güvenmiyoruz... Her fırtınada önce hayata sonra kendimize güvenimizi kaybediyoruz... Ama şu baktığım ağaç öyle mi, neler geliyor başına yine de sırası geldiğine o en güzel çiçeği açıyor. *** Her şey o ahenkte saklı sanırım, doğanın bir ahenki var bizim ruhumuzda hiç olmayan. İçine doğduğu tabiatı değiştirmek isteyen tek canlı biziz herhalde... Sanırım tüm huzursuzluğumuzun, mutsuzluğumuzun ve muhteşem başarımızın sebebi de bu, sahip olduğumuz koşulları asla kabul edemeyişimiz... *** Babam söylemişti bir keresinde, ‘ahengi bozmak için yaratıldık biz, hayatımızda ahengi nasıl bulabiliriz ki?’ Doğanın sahip olduğu ahengi istesek de yaratamıyoruz gerçekten... Onun sahip olduğu tekdüzeliğin mükemmeliyeti yok bizde... Çünkü güzel de olsa tekdüzeliğe karşı bizim ruhumuz... İnsanoğlu hayatı kendine verildiği gibi kabuletmek için değil onu değiştirmek için yaratılmış. Bunu yapabildiği için gelişiyor. Bunu yapabildiği için mutsuz oluyor. *** Sanırım sır da tam burada işte... Biz doğanın da, Tanrı‘nın da huzursuz parçasıyız... Belki de ağaçlardan o tekdüze mükemmelliğin gücünü öğrenmemiz gerekiyor... *** Bunları düşünürken birden daha önce okuduğum o öğüdü hatırladım, iki kolunuzu açın ve bir ağaca sarılın, huzur bulursunuz Ağaçların enerjisi insanların enerjisini dengeleyip arttırıyormuş... Ve güneşli bir kış gününde önce çoraplarımı çıkarıp toprağa bastım sonra da gözüme kestirdiğim en güzel ağaca sarıldım...