Cengiz Algan: Homofobiye İslamofobiyle saldırmak
Yürüyüşteki alışıldık görüntü İslam inancına yönelik kışkırtıcı pankart ve söylemlerdi. Örneğin, “Şaban’la Recep’in aşkına “Ramazan” engel olamaz” yazılı bir pankart taşınıyordu. Ramazan kelimesi tırnak içinde yazılmıştı. İslam’daki kutsal üç ayların ismi (o üç aylar içerisinde olduğumuz için) bilinçli kullanılmıştı.
Önceki Pazar 13.’sü düzenlenen LGBTİ “Onur Yürüyüşü” hem alışıldık hem de alışılmadık görüntülere sahne oldu. Alışılmadık görüntü polisin yürüyüşe gazlı, sulu müdahalesiydi. Yanlış anlaşılmasın: Polisin gösterilere sert müdahalesi değil alışılmadık olan, “Onur Yürüyüşü”ne müdahalesi. Çünkü ilki 2003 yılındaki ilk AK Parti hükümeti döneminde yapılan ve o günden beri polisin müdahalede bulunmadığı yürüyüşe, bu sene her nedense müdahale ettiler. Büyük bir talihsizlik eseri CHP’den yeniden milletvekili seçilen ve her olaylı gösterinin değişmez aktörü Mahmut Tanal’ın birden TOMA’nın üzerinde belirmesi bende polis müdahalesinin kasıtlı olduğu hissini uyandırdı. Ama bu başka konu.
Yürüyüşteki alışıldık görüntü ise İslam inancına yönelik kışkırtıcı pankart ve söylemlerdi. Örneğin,“Şaban’la Recep’in aşkına “Ramazan” engel olamaz” yazılı bir pankart taşınıyordu. Ramazan kelimesi tırnak içinde yazılmıştı. İslam’daki kutsal üç ayların ismi (o üç aylar içerisinde olduğumuz için) bilinçli kullanılmıştı. Hâlbuki yürüyüşe Ramazan dolayısıyla izin verilmediğine dair bir kanıt yok. Valilik açıklamasında, yürüyüşün dağıtılmasına gerekçe olarak “bildirimde bulunulmadığı ve bazı grupların tepki göstereceğine dair duyumlar” gösterilmişti (Bu arada “bazı gruplar tepki gösterecek” diye gösteri engellenmez. O bazı gruplara karşı göstericiler korumaya alınır). Üstelik yürüyüş geçen yıl da Ramazan’a denk gelmiş ve herhangi bir yasak, müdahale veya engelleme söz konusu olmamıştı.
Sosyal medyada bir de Kâbe’yi LGBTİ sembolü sayılan gökkuşağı renklerindeki bayrakla kaplı gösteren bir görsel bol bol dolaştırıldı. Polis müdahalesiyle birlikte önce hükümete, ardından AK Parti ve tabanına yönelik “İslamcı yobaz barbarlar” gibi klişe etiketler dolaşıma girdi. Son yıllarda moda haline gelen damdan taş düşse Erdoğan’ı suçlama cümleleri de eksik kalmadı tabii. Zaten yürüyüşte en sık atılan sloganlardan biri de “Zıpla, zıpla, zıplamayan Tayyip’tir” olmuş. Yani tabiri caizse dindarların “sinirini zıplatacak” ne varsa bihakkın yerine getirildi.
(Çok geniş bir kesimden tepki çeken ve videoları internette duran “marjinal” görüntüler kısmına değinmiyorum. Beni çok ilgilendirmiyor. O konuda sözü, “içeriden” eleştiren üç tanınmış LGBTİ aktivistine bırakıyorum. Bunlardan biri, 2007’de bağımsız, 2011’de CHP’den milletvekili adayı olan, halen CHP Bursa il delegesi olan Öykü Evren Özen. Şöyle diyor: “Ben bir trans aktivist olarak hiçbir şartta bu rezilliği kabul etmiyorum… Saygı bekliyorsan saygı göstermelisin… Kendi özgürlüğün kadar karşı tarafın da özgürlüğünü önemsemelisin…” (http://yurtgazetesi.com.tr/m/gundem/onur-yuruyusu-ne-tepki-lgbti-derneklerinin-onursuzlugu-h91407.html ). Diğer iki kişiden Ece Devrim’in değerlendirmesi şöyle: “Onur haftalarının geldiği nokta itibari ile mücadeleden çıktığını sadece kuru kuru karnaval haline geldiğini, bir şeylerin mücadelesi olmayacağını anladım. Onur haftaları sadece para kazanma işine döndü”. Türkiye’de LGBTİ mücadelesini başlatan isimlerden olan ve konuya sosyalist bir perspektiften yaklaşan Demet Demir ise şöyle ele alıyor: “Avrupa’da LGBT grupları bir kısım da olsa haklarını alabilmişler. Sen neyi elde ettin de neyin eğlencesini yapıyorsun? Günde 4- 5 kadın öldürülüyor, yürüyoruz iki adım sonra da göbek atıyoruz. Sen şimdi buna dışarıdan bir bak. Beni ikna edebilir misin? ...Oraya gelenlerin yarısı heteroseksüel, eğlenmek, hoplayıp zıplamak için gidiyorlar.” (http://www.yarinhaber.net/news/18453).
Bütün dünyada olduğu gibi Türkiye’de de homofobinin yaygın olduğu bir gerçek. Hemen her ülkede yapılan nefret suçları araştırmalarında LGBTİ bireylerin en çok saldırıya maruz kalan gruplar içinde yer aldığı da öyle. Bu yüzden LGBTİ örgütleri dünyanın her yerinde “görünür olma” mücadelesi veriyorlar. Bu mücadelenin hedefi geniş topluma homoseksüelliğin arızi bir durum olmadığını, her kesimden insanın bu grupta yer aldığını, yaşam ve ifade özgürlüğü başta olmak üzere, tüm diğer bireylerle eşit haklara sahip oldukları gerçeğini kabul ettirmek. Bu hedefi çoğu kez “Alışın. Her yerdeyiz” sloganıyla özetliyorlar. Peki, “Onu Yürüyüşü” örneğinde gördüğümüz biçim ve içerikle bu hedefe ulaşmak ne kadar mümkün?
Bizde herhangi bir dezavantajlı kimliğin mağdurlarının en ufak bir eleştiriye tahammülü olmadığı acı gerçeğini aklımda tutarak, LGBTİ örgütlerine “pragmatik açıdan” bazı sorular sormakla yetineceğim.
1) Türkiye’de bütün kesimler içerisinde eşcinseller varsa ve yine aynı şekilde bütün kesimler arasında eşcinselliğe tepkiler varsa, neden sadece dindar Müslümanlara yönelik mesajlar veriliyor? Mesela sekülerler, milliyetçiler veya sosyalistler arasında kimse eşcinselliğe tepki duymuyor mu ki hiçbir gösteride onlara da yönelik “kışkırtıcı” mesaj yok, sadece dindarlara (o da sadece Müslüman dindarlara) mesaj var? Bunun İslamofobi ile ilişkisi olmasın sakın?
2) Eşcinselliğe yönelik en büyük tepkilerin İslam toplumlarında var olduğuna, bu tepkinin aslen dinden (ve özellikle İslam dininden) kaynaklandığına dair elinizde bilimsel araştırmalar var mıdır?
3) Seks işçisi translara yönelik şiddet eylemlerini, mesela Harbiye-Şişli hattında, gece yarısı arabalarıyla ‘ava çıkan’ dindar Müslümanlar mı gerçekleştirmektedir?
4) “Alışın, her yerdeyiz” sloganında alışılması istenen hal “her yerde” Beyoğlu’nda düzenlenen yürüyüşteki gibi midir? Örneğin Antep’te eşcinsel bir torna tesviye işçisi veya Edirne’de bir eşcinsel çiftçi, memleketinde kendisine bu yürüyüşlerdeki içerikle mi alışılmasını beklemektedir?
5) LGBTİ örgütlerinin toplumda yaygın biçimde var olduğunu (yani marjinal olmadığını) kabul ettikleri eşcinsellik, topluma sadece en “marjinal” içeriklerle mi kabul ettirilebilir? Bu durum cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğinin tanınması mücadelesini İstanbul’da birkaç semte ve ancak “cemaat” halinde gidilebilen kulüplere vb hapsetmez mi? Kendi kendini izole etmeye yol açmaz mı?
6) Cinsel yönelim ve cinsiyet kimliğinin tanınması mücadelesi sadece seküler solculara ait bir alan mıdır? Bu gruplar dışında kalanların bu mücadeleyi desteklemediği düşünülüyorsa, desteklemeleri için benimsenmesi gereken yöntemi tartışmaya açmak gerekmez mi? Yoksa “biz böyle iyiyiz” mi?
7) (LGBTİ örgütlerdeki genel kabule göre) dindar Müslümanlar arasında eşcinselliğin oranı nüfustaki oranlarıyla paralelse, din ve inançlarına hakaret edip aşağılayarak onları daha da uzaklaştırmış olunmaz mı?
8) 1993’te yapılmak istenen ve valiliğin devreye askeri bile sokarak yasakladığı ilk “Onur Yürüyüşü” sırasında “seküler” DYP-SHP iktidarı vardı. 10 yıl sonra ilk defa yapılabildiğinde ise dindar/muhafazakâr AK Parti hükümeti. Bugüne kadar aynı partinin iktidarında hiç sorun çıkmadan düzenlenebildiğini göz önüne alırsak biraz izan gerekmez mi?
9) Bir fobiye (homofobi) bir başka fobiyle (İslamofobi) karşı çıkmak, zaten çok dezavantajlı olan bir grubun üyelerini toplumda iyice savunmasız durumda bırakmaz mı?
serbestiyet
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok