Yılmaz Odabaşı: Zamanın vicdanında iki mahkûm
80’lerden bugüne Türkiye’de anti demokratik yaptırımların boyutlandığı, özellikle ifade özgürlüğünün baskı altına alındığı dönemlerde sesini yükseltmiş, yazdıklarımın ve söylediklerimin bedelini ‘düşünce suçları’ kapsamında defalarca yargılanarak mahkûm olup ödemiş biriyim.
80’lerden bugüne Türkiye’de anti demokratik yaptırımların boyutlandığı, özellikle ifade özgürlüğünün baskı altına alındığı dönemlerde sesini yükseltmiş, yazdıklarımın ve söylediklerimin bedelini ‘düşünce suçları’ kapsamında defalarca yargılanarak mahkûm olup ödemiş biriyim.
Bugün yazdıklarımın da bir bedeli olacağını göze alarak yazıyorum. Zaten yaşamak gibi ‘yazmak’ da bir göze alma işidir. İnsanın her eylemi, her pratiği bir ‘göze alma’ işidir.
Aşkınızı, düşünüzü, doğrunuzu, ülkenizi ya da sevdiklerinizi korumak için bazen bir sonuca varamayacağınızı bile bile atılır ve zalime dönerek, “Sen kimsin?” dersiniz.
O da “ben buyum” diyerek hayatınızı, kurduğunuz dengeleri altüst eder ve sizi savunduğunuz mazlumların yazgısıyla eşitler. Zalimin refahına yakın olmaktansa, mazlumun yazgısına ortak olmanın bizi insanlaştıran ve bilincimizi özgürleştiren bir yanı vardır.
Çünkü bir insan anatomisi, fizyolojisiyle ve aidiyetleriyle dünyaya gelmiş olmak bizi insanlaştırmaz. İnsan olmak, insani bilinç ve erdemlerle tanışmanın ve onlarla sınanmanın gerektirdiği uzun ve zorlu bir süreçtir.
1999’da Erdoğan da ben de TCK 312. maddeden hüküm giydik, hapse girdik. Söyledikleri ve yazdıkları için sistemin gadrine uğramış iki insandık. Şimdi de ben, muhalefet ettikçe ondan gelecek zulmü göze almış biriyim.
Mazlum, gün gelir zalim olur
1999 yılı mart ayı gazeteler, TCK 312. madde uyarınca Yargıtay’ca onaylanan aynı ceza maddesinden mahkûmiyetleri nedeniyle, sırf kendilerini yazdıkları ve söyledikleriyle ifade ettikleri için biri şair- yazar, diğeri belediye başkanı iki insanın hapse girdiğini duyuruyordu.
Biri söylediklerinin arkasında durmakta ısrar eden ben, diğeri belediye başkanı Tayyip Erdoğan. Beni Bursa E Tipi Cezaevi’nde düşünce suçluları için bir koğuş bulunmadığından tek kişilik bir hücreye, Tayyip Erdoğan’ı ise Pınarhisar’da önceden hazırlanmış şatafatlı bir koğuşa verdiler.
Bitişiğimdeki hücrelerdeki adli suçlular kendilerini kestikleri için kaldığım hücreye bir ampul bile verilmedi. ‘Köpek değilim, insanım. Bana üzerinde yemek yiyebileceğim bir mukavva kutu verin’ dediğim savcı Suat Derviş, “Burası cezaevi. Karanlık hücrede yerde yemek yiyerek bu dönemin bir ceza olduğunu daha iyi anlayacaksınız” dediğinde, yemek almayı reddedip kırk gün her günübirkaç bisküviyle geçiştirdim.
Tayyip Erdoğan ise, cezaevine gelmeden tahsis edilecek koğuşun zeminine boydan boya halı döşetir. Elektrik ve sıhhi tesisat yenilenir. Sıcak su için şofben taktırır. Kapıları boyatır. Çatıya manyetik bariyerler, bahçeye elektronik sensörler yerleştirir. Derin donduruculu büyük boy buzdolabı, çamaşır, bulaşık makinesi, toplantı ve çalışma masaları, deri koltuklar, oturma grupları, büyük ekran televizyonla daha o yıllarda inşa edeceği sarayın rüyasıyla konfor düşkünlüğünü hapishanede bile elden bırakmayan biridir.
Erdoğan da, ben de sicilleri TCK 312. madde mahkûmiyetinden gölgelenmiş ve sistemin gadrine uğrayıp ifade özgürlüğünden mağdur edilmiş iki düşünce suçlusu olarak çıktık cezaevinden.
Söyledikleri ve yazdıkları için sistemin gadrine uğramış iki insandık. Şimdi de ben, muhalefet ettikçe ondan gelecek zulmü
göze almış biriyim.
Zulmün artsın Erdoğan
Cioran, ‘En büyük zalimler kafası kesilmemiş mazlumlar arasından çıkar’ der.
Tayyip Erdoğan, mazlum olmaktan zalim olmaya giden yolu adım adım kat ederken, ben ise, bir zamanlar ortak mağduriyet yaşadığımız bu adamın şimdi zulümle abad olan hışmında her an bir gözaltı veya bir yargılanma için hayatıma bir yeni darp bekliyorum.
Muhalif medyaya operasyon kararlarının ilki dün İpek Medya operasyonuyla başladığında bunları düşündüm ve dedim ki “Bazen eski kurbanlardır yeni cellatlar.”
Güçle mağdur edilenler, bazen güç kazanıp mağdur edenler olurken, ben ise güç karşısında 80’de Diyarbakır Askeri Cezaevi günlerimden bugüne şu cümleye çok inanırım:
“Güçten korkup sakınmaktansa medyan okumak daha doğrudur. Çünkü susarak, sinerek açıkça ödün verdiğin kimse, senin verdiğinle yetinmeyecek, senden daha fazlasını isteyecektir.”
Bir zamanlar antidemokratik yaptırımlar nedeniyle ifade özgürlüğü gasp edilen Erdoğan, bugün ise en çok da ifade özgürlüğünü gasp eden biri. Ona Pınarhisar Cezaevi’ne giderken yaptığı konuşmayı hatırlatarak sözlerimi bitirmek istiyorum:
“Gördüm ki halkımız, engin tarihi tecrübesiyle, her şeyi ama her şeyi hepimizden iyi görüyor. Hepimizden doğru değerlendiriyor.”
Bu sözleri çoktan unutmuş görünen Erdoğan, şimdi sarayında her şeyi doğru değerlendiren bu halkı alık bir topluluk saymanın bedelini ödeyeceği günleri bekliyor.
Halkımız der ki: “Zulmün artsın ki zeval bulasın!”
Evet, zulmün artsın Erdoğan ki zaten zeval bulacaksın…
MEYDAN
İlgili Haberler
Gündem 9 belediye başkanı AK Parti'ye katıldı: Rozetlerini Erdoğan taktı
Gündem Kayyum sonrası Sözcü'de ilk üst düzey istifa: Ercüment İşleyen görevinden ayrıldı
1 yorum
Gündem Bahçeli'den üçlü zirve çıkışı: Cumhurbaşkanımız da olmalıydı
Gündem Fon mağdurları SPK önünde eylem yaptı: “Mağdurlar burada, hırsızlar nerede?”
Gündem BDDK başkanlığından istifa eden Şahap Kavcıoğlu hakkında yurt dışı çıkış yasağı getirildi
Gündem İmamoğlu'na verilen siyasi yasak kararının ardından MHP'den açıklama: Mahkemenin takdir hakkı yok