Cengiz Kapmaz: PKK-KCK yöneticileri İmralı’ya gelir mi? – Cengiz Kapmaz (Yeni Arayış)
Kandil'in yapması gereken, İmralı'ya gitmeyi bir geri çekilme veya teslimiyet olarak görmek yerine, yeni dönemin hukuki, siyasi ve örgütsel koşullarını müzakere etmek olmalıdır. Bu yaklaşım hem kendi geleceklerini güvence altına almaları hem de silahsızlanma sürecinin sağlıklı ilerlemesi açısından daha işlevsel olacaktır.
PKK’nin silahsızlandırılması sürecinde birinci aşamanın sonuna yaklaşıyoruz. Büyük olasılıkla yeni yıla kalmadan, en geç üç ay içerisinde, PKK-KCK’nin yaklaşık yüzde 90’lık bölümü silah bırakarak Türkiye’ye gelecek. Geriye sadece 180 kişilik bir yönetici grubu kalmış olacak. Sürecin bundan sonraki en kritik unsuru, kalan bu yöneticiler olacak.
Devlet ve Öcalan, PKK-KCK’nin geriye kalan yönetici kadrosunun Kandil’de kalmasını istemiyor. Çünkü Kandil’de varlığını sürdürecek silahlı ve örgütsel bir yönetim merkezinin, silahsızlanma sonrasında ciddi güvenlik sorunları ile karşılaşabileceği değerlendiriliyor. Bu nedenle söz konusu grubun Süleymaniye’de, KDP ve YNK’nin güvencesinde oluşturulacak bir kampta kalması seçeneği gündeme gelmişti.
Ancak geldiğimiz noktada, Süleymaniye seçeneği de yerini İmralı seçeneğine bırakmış görülüyor. Buna göre PKK-KCK yöneticilerinin, İmralı’da oluşturulacak yapılandırılmış yarı açık cezaevi koşullarında Öcalan’ın yanında konumlandırılmaları düşünülüyor. Bu seçeneğin güvenlik bürokrasisi içerisinde destek bulduğu, Öcalan’ın da bu fikre olumlu yaklaştığı konuşuluyor.
Peki, İmralı seçeneği Kandil'de nasıl karşılanıyor? Örgüt yönetimi bu formüle razı olur mu?
Kandil kabul eder mi?
Bir ay öncesine kadar Kandil'in İmralı seçeneğini kabul etmemesi, kabul etmesinden daha güçlü bir ihtimaldi. Ancak Öcalan'ın devreye girmesiyle birlikte bu seçeneğin Kandil'de tartışılmaya başlandığı anlaşılıyor. Kandil'in en önemli kaygısı, Türkiye'ye geçmeleri halinde ellerindeki bütün potansiyel direnme ve pazarlık enstrümanlarını kaybedecekleri düşüncesiydi. Ancak bu kaygının da giderek zayıfladığı söylenebilir. Çünkü yöneticilerin Süleymaniye'de, KDP ve YNK'nin güvencesinde bulunmalarıyla İmralı'da kalmaları arasında hukuki ve fiilî statü bakımından sanıldığı kadar büyük bir fark yok. Hatta İmralı seçeneği, örgütün yeni dönemdeki yapılanması açısından daha işlevsel sonuçlar doğurabilir. Yöneticilerin Öcalan'la aynı mekânda bulunmaları; karar alma, koordinasyon, örgütsel dönüşümü yönetme ve yeni dönemin siyasal stratejisini belirleme süreçlerinde daha bütünlüklü bir yapı oluşturabilir.
Örgüt tarihine bakıldığında hep Öcalan belirli bir yerde denetim altında, örgüt yöneticileri ise dışarıda özgür koşullarda kalmışlardı. Bunun avantajları kadar dezavantajları da vardı. Yeni dönemde yöneticiler artık silahlı mücadeleyi yönetmek gibi bir fonksiyon içinde olmayacaklar. Demokratik siyasetle muhatap olacaklar. Bu da eski hiyerarşi yerine farklı bir ilişki, koordinasyon gerektiriyor. Öyle anlaşılıyor ki İmralı, Kandil açısından bir tasfiye mekânı olmaktan ziyade, bu yeni ilişki ile koordinasyonun merkezi olacak.
Verilen sözler tutulmazsa!
Kandil'i düşündüren bir diğer handikap, İmralı'ya gitmeleri halinde devletin Öcalan'ı ve örgüt yöneticilerini kapsayacak bir özgürlük ve hukuki statü düzenlemesinden uzaklaşabileceği endişesidir. Bu kaygının anlaşılabilir bir tarafı var. Çünkü yöneticilerin İmralı'ya geçmeleri, devlet karşısındaki mevcut pazarlık pozisyonlarını önemli ölçüde değiştirebilir. Bununla birlikte, mevcut siyasi atmosfer ve sürecin geldiği aşama dikkate alındığında, devletin bu taahhütlerden geri dönmesi de kolay görünmüyor. MİT Başkanı İbrahim Kalın'ın açıklamalarında da işaret edildiği üzere, PKK-KCK yöneticilerinin gelecekteki hukuki durumlarının özel bir yasal düzenlemeyle ele alınması gündemde. Ancak bu düzenlemenin seçim sonrasına bırakılabileceği anlaşılıyor. Diğer yandan, devletin verdiği taahhüde bağlı kalmaması türünden bir gelişme yalnızca PKK-KCK yöneticileri açısından değil, sürecin toplumsal meşruiyeti bakımından da ağır sonuçlar doğurur. Kürt kamuoyunda devletin inandırıcılığı ciddi biçimde aşınır. Sürecin başından itibaren silahsızlanma yönünde atılan adımların bir kandırmacadan ibaret olduğu iddiası güç kazanır.
PKK-KCK yöneticilerinin Süleymaniye'de kalmasının, silahsızlanma akamete uğrarsa çatışmalı ortama dönüşe imkân ve zemin sağlayacağı tezi de pek rasyonel bir argüman sayılamaz. Çünkü hem örgütün mevcut koşulları, bölgesel dengeler ve sürecin toplumsal sonuçları böyle bir dönüşün önünde ciddi engeller oluşturacaktır. Hem de Süleymaniye’de oluşturulacak statü buna imkan sunmayacaktır.
İmralı’ya gitme şartları
Kandil'in bu aşamada İmralı seçeneğine kategorik olarak karşı çıkmak yerine, bu geçişin koşullarını ve ilkelerini müzakere etmesi daha doğru olur. Öncelikle seçim sonrasında kendilerinin ve Öcalan'ın hukuki statülerine ilişkin daha somut, açık ve güvence altına alınmış taahhütler isteyebilirler. Bunun yanında cezaevi koşullarının iyileştirilmesi, Öcalan'ın dış dünyayla iletişim ve temas imkânlarının genişletilmesi, yöneticilerin de benzer koşullarda bulunması gibi talepler gündeme gelebilir. Bir diğer önemli mesele, İmralı'nın Kürt demokratik siyasetiyle nasıl bir ilişki kuracağıdır. Öcalan'ın yeni dönemdeki siyasal rolünün, demokratik siyaset alanıyla hangi mekanizmalar üzerinden ilişkilendirileceği açıklığa kavuşturulabilir. Bu noktada örgütün bazı üst düzey yöneticilerinin İmralı'ya gitmek yerine serbest bırakılarak İmralı ile demokratik siyaset arasında bir iletişim ve koordinasyon kanalı olarak konumlandırılması da değerlendirilebilir. Bese Hozat, Mustafa Karasu, Helin Türk, Sozdar Avesta ve Çiğdem Doğu gibi isimlerin veya farklı sahalarda sorumluluk üstlenmiş, bu dönüşüm sürecini yönetebilecek kadroların böyle bir mekanizmada görev alması düşünülebilir.
Dolayısıyla Kandil'in yapması gereken, İmralı'ya gitmeyi bir geri çekilme veya teslimiyet olarak görmek yerine, yeni dönemin hukuki, siyasi ve örgütsel koşullarını müzakere etmek olmalıdır. Bu yaklaşım hem kendi geleceklerini güvence altına almaları hem de silahsızlanma sürecinin sağlıklı ilerlemesi açısından daha işlevsel olacaktır.
Peki, iktidar bileşenleri böyle bir formüle nasıl yaklaşır? Cumhur İttifakı açısından bu seçeneğin hem siyasi hem de güvenlik bakımından avantajları bulunuyor. PKK-KCK yöneticilerinin Irak'ta veya başka bir yerde serbest hareket edebilecekleri koşullarda kalmaları yerine, İmralı'da devletin denetiminde bulunmaları kamuoyuna daha kolay anlatılabilir. Hatta bu formül, iktidarın seçimler öncesinde süreci kontrol altında tuttuğu ve güvenlik risklerini ortadan kaldırdığı yönündeki tezini güçlendirebilir. Kamuoyunun tepkisi bakımından da iki durum arasında önemli bir fark var. Kandil yöneticilerinin Irak'ta serbest koşullarda kalmaları ciddi itirazlar doğurabilirken, İmralı'da devlet denetiminde bulunmaları daha kabul edilebilir bir seçenek olarak görülebilir. Bu nedenle İmralı formülünün kamuoyunda ehvenişer bir çözüm olarak karşılık bulması ihtimal dahilindedir.
Önümüzdeki günlerde sürecin ivme kazanması, tarihi gelişmelerin peş peşe yaşanması sürpriz olmayacaktır.
PKK-KCK yöneticileri İmralı’ya gelir mi? – Ce… | Yeni Arayış
Kaynak: Haber Merkezi
İlgili Haberler
Her Taraf CHP'nin kazandığı belediyelerde büyük değişim: 46 belediyede yönetim AK Parti'ye geçti, şimdi gözler Antalya ve Tekirdağ'da
Her Taraf Skandaldan bir yıl önce: Tera için “SPK nerede?” diye sorunca gözaltına alınmıştı. Savcı “Dolabın önünde dikil” demiş
2 yorum
Her Taraf Ersin Çelik: Yükü yine Reis’in sırtına bırakmak
Her Taraf Mehmet Altan: 'Ekmek, Eğitim, Özgürlük' ve 17 Kasım…
Her Taraf Hakkı Özdal: İşaretler Türkiye'nin telaşla seçime götürülmek istendiğini gösteriyor
Her Taraf Tanıl Bora: İşçi sınıfının görülmezliği