Son dakika

Sözlü Tarih

SAADET METİN: BELKİ DE BİRBİRİMİZİN HİKÂYELERİNİ DİNLEME ZAMANIDIR!

SAADET METİN: BELKİ DE BİRBİRİMİZİN HİKÂYELERİNİ DİNLEME ZAMANIDIR!

“DÜŞLERİN PEŞİNDE KAVGANIN İÇİNDE” KİTABININ DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ…

İGD'nin kuruluş yıllarını konu alan "Düşlerin Peşinde Kavganın İçinde" kitabı yayımlandıktan sonra, eski İGD'liler arasında yoğun tartışmalara yol açtı. Kitabı değerli bulanlar da oldu, eksik bulanlar da. Hatta kitabı okumadan sert eleştiriler yöneltenler bile çıktı.

Başlangıçta bu tepkileri anlamakta zorlandım. Sonra fark ettim ki tartışılan yalnızca bir kitap değildi.

Bu kitap birçok insan için gençliğinin, umutlarının, hayal kırıklıklarının, dostluklarının ve kırgınlıklarının yeniden hatırlanması anlamına geliyordu.

Aradan neredeyse yarım asır geçmiş olmasına rağmen, bazı insanların hâlâ bu kadar güçlü duygularla tepki vermesi aslında üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdur.

Çünkü İGD yalnızca bir gençlik örgütü değildi.

Birçok insan için ilk kez hayatına anlam kazandıran bir çevreydi. İlk dostlukların, ilk fedakârlıkların, ilk büyük ideallerin ve bazen de ilk büyük hayal kırıklıklarının yaşandığı yerdi.

Bu nedenle bugün geçmişe bakarken yalnızca örgütlerin tarihini değil, aynı zamanda kendi hikâyelerimizi de hatırlıyoruz.

Kitapla ilgili tartışmaları izlerken kendime başka sorular sormaya başladım.

Neden bazı yanlışları gördüğümüz hâlde örgütte kalmaya devam ettik?

Neden itiraz etmekte zorlandık?

Neden ayrılmayı düşünsek bile çoğu zaman bunu gerçekleştiremedik?

Bugün geriye dönüp baktığımda, bu soruların yanıtının yalnızca dönemin siyasi koşullarında olmadığını düşünüyorum.

Dostluklar vardı.

Yoldaşlık ilişkileri vardı.

Birlikte yaşanan fedakârlıklar vardı.

Daha iyi bir dünya kurma umudu vardı.

Örgüte yapılan büyük bir duygusal yatırım vardı.

Ayrılırsak yalnız kalacağımız korkusu vardı.

"Şimdi gidersem arkadaşlarımı yarı yolda bırakırım" duygusu vardı.

Belki de içeride kalıp bir şeyleri değiştirebileceğimize dair umut vardı.

Bu nedenle bugün geçmişe bakarken, her şeyi yalnızca doğru veya yanlış olarak değerlendirmek bana yeterli görünmüyor.

İnsanlar geçmişlerini anlatırken çoğu zaman iki uçtan birine savruluyor:

"Her şey doğruydu, yine olsa yine yapardım."

Ya da:

"Her şey yanlıştı, kandırılmıştık."

Oysa gerçek hayat çoğu zaman bu kadar basit değildir.

Bizler o dönemi bugünkü bilgi ve deneyimlerimizle değil, o günkü duygularımızla yaşadık.

Belki de geçmişi anlamaya çalışırken kendimize şu soruları sormalıyız:

O gün ne hissediyordum?

Neden böyle davranıyordum?

Bugün farklı düşündüğüm noktalar neler?

Geriye dönüp baktığımda neyi daha iyi anlayabiliyorum?

Bana göre asıl önemli olan da budur.

Çünkü öz eleştiri yalnızca "yanlış yaptım" demek değildir. Neden öyle davrandığını anlamaya çalışmaktır.

Bu nedenle kitabın en önemli katkısının anlattıklarından çok, insanları yeniden düşünmeye sevk etmesi olduğunu düşünüyorum.

Belki de bu kitap, İGD tarihinin son sözü değil; yeni anlatıların başlangıcıdır.

İGD'nin tarihi yalnızca kurucularının, merkez yöneticilerinin veya belli kadroların tarihi değildir.

Aynı zamanda şubelerde çalışanların, bildirileri dağıtanların, gözaltına alınanların, korkanların, cesaret gösterenlerin, dışlananların, hayal kırıklığı yaşayanların ve yıllarca kopamayanların da tarihidir.

Bu nedenle bir kitapta kendi deneyimini göremeyenlerin yapabileceği en değerli katkı, kendi hikâyelerini anlatmaları olabilir.

Belki de artık birbirimizin hikâyelerini dinleme zamanıdır.

Çünkü geçmiş ancak farklı tanıklıklar bir araya geldiğinde ortak bir hafızaya dönüşebilir.

 

Kaynak: Haber Merkezi

Kopyalandı

İlgili Haberler