Cihat mı dedin Xalo(*)
Seksen öncesi (sonraları ibretle gördüğüm gibi ilahiyat fakültesi dekanı olan) a’ver (şaşı) bir mahalle imamının bir kitabı ülkücülerin el kitabıydı.
O kitap da İslam’ın beş şartı olduğu gibi Türklüğe inkılâb ettirilmişti: Zekât ancak ve sadece Türklere, Türk illerindeki Türkçü ülküdaşlara verilendi. Cihat: Türklük için savaşmaktı vs.
Berlin’deyim. Müslümanlar Kreusberg’de bir salon kiralamışlar orada buluşuyorlar. Bir PKK’lıdan bahsediyorlar: “Abi, delinin biri bir eli bisikletin gidonunda öteki elinde bir hançerle kalabalığa dalıp önüne geleni bıçakladı.” Hafazanallah!
Anılan salona gittiğimde baktım ki bütün Müslümanlar dışarıda. Beni görünce açıkladılar: “Abi, andığımız provokatör geldi; içeride Kürtçe şarkılar çalıyor.”
“Öyle mi” dedim sakince, “madem öyle gidip biraz provokeye gelelim”. Ve içeri girdim. Oğlan bacaklarını uzatmış, içeride tek başına yüksek sesle Kürtçe müzik dinliyor.
“Sen nerelisin” dedim. “Kürdistanlıyam” dedi. “O zaman Kürt’sün” dedim. “He” dedi.
“Ula terbiyesiz! Ben de Kürt’üm. Kürt saygılıdır, Kürt efendidir, Kürt zalim değildir; bura dingonun ahırı mı. Burası bir dernek. Ne saygısız adamsın sen” dedim, “gelmiş burada kimseye sormadan bir şeyler çalıyorsun”.
Derhal teybi kapattı. Özür dileyip gitti.
Ertesi gün önümü kesip kendisine zaman ayırmamı istedi. Ayırdım. Çok şey konuştuk. Ayrılırken bana birtakım kitaplar verdi. Bunlar PKK’nın Diyanet yayınlarıydı ve aynen Zekeriya Beyaz’dı: Din’in her bir şurutu Kürtler içindi. “Yavrum” dedim, “eğer ben ırkçı olacak olsaydım Zekeriya Beyazcı olur, Diyanetçi olurdum”.
O yıllar (seksen öncesi), bir dönem inzivaya çekildim. Binde bir çay ocağında birilerine yakalanmışsam, sormuşlarsa: “Benim dinimde cihat yok” diyordum. Şaşırıyorlardı. Çünkügerçekten mücahittim. Bu uğurda hapis yatmış, ekmeğimden olmuştum.
Selametçi, Ülkücü, Yeniden Milli Mücadeleci... kim varsa hepsine göre değiştirilmesi teklif dahi edilemez, İslam’ın birincil koşulu cihattı.
Düşündüm: namaz, oruç kimseyi iktidar yapmaz ama cihat yapardı. Bunu akledince: “Benim dinimde cihat yok kardeşim” demeye başladım. Bunun adı istismardı; İslam’ı istismar. Ve bundan büyük günah yoktu.
20 küsur yıl önce bir süreli yayında “Kürtler Çağımızın İsrailoğulları mı” başlıklı bir yazıyı yayınlayabilmiştim: O zaman gerçekten ..t isteyen bir işti bu. Yani ki, o günün Kürtlerini, Musa’nın Kızıldeniz’den geçirerek kurtardığı, Firavun’un mazlumu Beniisrail’e benzetmiştik.
Lo Xalo! (Anam Kürt’tü)
Wesirfinger Pastanesi adlı romanımı yayımlayalı sanıyorum 15 yıl oldu. O romanda handiyse belgesel tadında, TC’nin Kürt’e reva gördüğü zulümleri işlemiştim. Elbet o gün bugün geçiniz PKK’lıyı bir sempatizanından bile bir “Allah razı olsun” gelmedi. O gün bugün anladım ki sizin Kürt halklarının haklarıyla bir alıp vereceğiniz yok.
Lo Xalo!
O, zulmün en yoğun olduğu yıllar TC uçakları da Kürdistan’a havadan ayet mealleri döküyordu.
İran-Irak savaşında her iki taraf da (senin gibi) cihad ediyoruz diyerek Tanrı’yı ve İslam’ı sömürdüler. Biri zaten “La ilahe illallah, Allahu ekber”den başka bir şey söylemiyordu. Sistemi de zaten şeriatti. Öteki de “haydin cihada; yaptığımız savaş Kadisiye savaşıdır” diyordu kendi halkına.
Lo Xalo!
Gerçekte ise savaş “adalar” vs. gibi herkesin kendine göre “milli çıkarları” uğuruna başlatılmıştı.
Lo Xalo!
“Biz cihad ediyoruz” diyorsun. Kimsin. Bu kaçıncı zalimsin. Türk’ü ile Kürt’ü ile bu halklar, kemalist devletten çektiği yetmiyormuş gibi, ziyadeten 30 yıldır yine devlet ve senin kanlı ellerinden çekiyor.
Lo Xalo!
Cihad mı ediyorsun. Sana soruyorum: Yutturmaya çalıştığın gibi, eğer Kürt halkının hakları için savaşıyorsan bunun cihad olabilmesi için, evet, Kürt halkının haklarını Allah yolunda, Kuran’ın metodu ile araman gerekir. Tanrı’ya inandığın için halkların haklarını sahiplenmen gerekir. Allah için Kürt halkını sahiplenmen gerekir: Kuran’daki cihad bu.
Lo Xalo!
Allah’ını seversen bunun böyle olduğunu söyle; ben de dağa geleceğim.
Bir yazımda “Allah’a sahip çıkmak onun mazlum kullarına sahip çıkmaktır” da demiştim. Tartışma yaratacak bir sözdü. Burada yineliyorum: sen kendinden başka kimseye sahip çıkmıyorsun. Çünkü dikta peşindesin. Kuzuyu kurdun ağzından almaya çalışıyorsun ama çobanın değil, kasabın alışı gibi almaya çalışıyorsun.
Eğer Kuran seni bağlıyorsa ne zaman cihada sıra geldi. Ki o kitap düşmanlarına bile “Gelin aramızdaki ortak bir sözcükte birleşelim” diyor.
İslam ne seni ne devleti bağlıyor; istismar etme.
Çocuk öldürün, kadın, yaşlı, 15-19 yaşlarındaki çocukları öldürün, öldürtün. Velhasıl ölün, öldürün. Yarın yevmi kıyamette bu cinayetlerin hesabını verirsiniz. Fakat zinhar Allah’ı ve aziz Din’ini istismar etmeyin. İçine şeytanın işediği, onurdan oldukça uzak bu savaşa Allah’ı ve Din’ini karıştırmayın.
Çünkü Allah, bu iftiranın cezasını dünyada ve ahirette verir.
Lo Xalo!
Bu sana vasiyet: seni TSK’dan koruyan o dağlar, bu Din’in Sahibi’nin gazabından katiyen koruyamaz.
(*) Dayı