Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Bütün gelişmiş ülkelerin seri katili var; bizim niye olmasındı

 Norveç’te adamın biri 70 küsur masumu katletti. Bunu katliamcı sınıfına sokmayın. Çünkü soğukkanlılıkla, zamana yayarak, “avlayarak” yaptı. Bu kişi katil değil, katliamcı değil; seri katildir.

Amerika’da da adamın biri bir gece bütün ailesini katledebiliyor. Ya da kafayı sıyırınca aynı anda, tarayarak, on- on beş vs. kişiyi öldürebiliyor. Bizde de böyle oluyor. Bu cinayetlerde eşitiz; bizde de var: adamın biri psikotik bir nöbet esnasında birkaç kişiyi aynı anda öldürebiliyor. Bu cinayetlerde gelişmiş ülkelerle gelişmemiş- yarı gelişmiş ülkeler arasında bir fark yok.

(Bu yazının, politik amaçlı ...çocuklarının gerçekleştirdiği katliamlarla ilgisi yok.)

Benim kafamı karıştıran bizde niye seri katil yok: elâlemin var ama bizim yok. Üzülmeli miyim sevinmeli miyim. İtiraf ediyorum bu beni üzüyor. Çünkü bu da bir gelişmişlik- gelişmemişlik göstergesi gibi duruyor çarpık zihin yapım önünde.

Diyorum ki bizim katillerimiz neden bir anda “lan ananızı...” diyerek önüne kim gelirse öldürüyor da elin gâvurunki hesap kitap, sabır ile, zamana yayarak serinkanlılıkla birer birer adam öldürüyor.

Üzüntüyle düşündüm: gene bir nitelik üstünlüğü vardı gâvurunkinin.

Büyük Marmara Depremi’ni sanırım çoğunuz anımsıyorsunuz. Şu kadar bin kişinin öldüğü haberlerde verilince, bütün Türkiye’den (bireylerin) erzak yüklü kamyonları gözyaşlarıyla yollara düştü. Kurumların yardımlarını saymıyorum. Orada öyle bir gıda birikmesi oldu ki üç beş gün içinde milyarlarca liralık gıda maddesi kokuştu.

Bir ay sonra mı: depremzedeler açlıkla savaşıyordu.

Batı’da olsa bu nasıl olurdu. Bir defa kimse kendi kamyonlarıyla yardıma gitmezdi; çünkü devlet gerekeni yapardı. İkincisi eğer çok duygusal vatandaşlardan böylesine bir yardım gelecek olsaydı onlar önce soğuk hava depolarına kaldırılır daha sonra da ihtiyaca göre dağıtılırdı. (Bir ay sonra da açlık sıkıntısı çekilmezdi.)

Heyecanlı, merhametli (bir o kadar merhametsiziz) ama akıllı değiliz; gördüğünüz gibi.

Batılı, doğru heyecansız ve abarttığımı düşünmüyorsanız salt akıllı. Heyecanlarıyla yaşayanlarla mantıklarıyla yaşayanlar diye ikiye ayırabileceğimiz dünya halklarından bahsetmiş olduk.

Elbet bunun nedenleri var. Mesela bir Alman garson kızın Kant’ın torunu olduğunu birkaç görüşmede anlarsınız: ilkelidir. Bizde ilke diye bir şey yok: tam anlamıyla Makyavelistiz. Heyecanlarımız sözkonusu değilse yararımız neredeyse oradayızdır. (Bakınız bizim dışımızda İtalya, İspanya gibi Akdeniz ülkelerinde de yok seri katil maalesef. Çünkü onlar da bizim gibi esasen heyecanlarıyla yaşarlar; mantıktan çok; sıcakkanlıdırlar.)

Demokrasilerin, dolayısıyla yasal yaşamın bireylere yön verdiği ülkelerde seri katillerin ortaya çıkması sizi düşündürmüyor mu; bu anlamda geri ülkelerde rastlanmayışı.

Almanya’da bir kenar mahallede, bir çatı katında kalıyordum. Geceleri uyumadığım için gece saat üç suları dışarıya bakıyorum. Tam kaldığım evin önü kavşak. İn cin top oynuyor ama arada bir geçen araba kırmızı ışık izin verinceye kadar bekliyor.

Tutalım ki daha işlek bir caddede trafik lambası arıza yaptı ve yayaya on beş dakikadır kırmızı yakıyor: Alman (eşekliğinden midir) bekler.

Eşim İstanbul’da bebeğimizin arabasıyla yeşil ışıkta bile geçemezdi ama Almanya’da son derece rahat geçti. Çünkü tramvay fren yapıp ışıksız bir yerde bize yol verince durumu anlamıştı.

İstanbul’da yeşil ışıkta geçen kaç yaya öldü malûmunuz.

Diyorum ki bizim katilimiz hangi kültürden geliyorsa tabiaten cinayetlerini de o kültürle beslenmiş biri nasıl adam öldürecekse öyle yapıyor. Ülkesinde, kültüründe öyle akıl, hesap-kitap olmadığı için cinayetlerini de öylece hesapsız-kitapsız işliyor.

Batı kültüründe yetişmiş biri, daha bebekken, çocukken, anasının hiçbir suçunu cezasız bırakmayarak eğittiği, uyku vakti uyuyan, kahvaltıda uyanmak zorunda olan bir çocuk...

Yetiştiğinde en ufak trafik kusurunda karşısında yasayı gören, hayatının tamamı düzenli, mantıklı olmak zorunda olup ve bunu içselleştirmiş biri olan bir (tutalım ki psikopat) katil cinayetlerini nasıl işler.


Bernard Shaw
: “Bir bireyi yetiştirmek için büyük annesinden başlamak lazım” diyordu. Böyle yetişmiş, büyükannesi- büyükbabası, babası- annesi, derken kendisi kuralların, mantığın hatta ahlakın (ilkelerin) içinde yetişmiş bir psikopat bizdekiler gibi dağıtamaz. O gene yetiştirildiği aklın, mantığın, ahlakın (ilkelerin) içinde cinayet işlemeye zorunludur. Çapı izin vermez. Ya da şöyle söyleyeyim çapı bizimkilerinki gibi dağıtmaya izin vermez.

O zaman biz Sherlok Holmeslar izleriz. Komiser Kolombo’yu izleriz. Ya da bildiğiniz filmler işte.

Toplumunun sağlıklı insanları kadar serinkanlı ve mantıklıdır. Çünkü maya aynı maya. Bizdeki cinayetlerin çoğunun gerekçeli kararında, hafifletici sebep olarak şu hukuki tümce geçer: “sanık .... uyan eylemini ağır tahrik ve yüksek bir elem ile işlemiştir.” Batı’da böyle bir maddenin, varsa bile, işletilme olanağı bulabileceğini sanmıyorum. Deli mi değil mi diye bakarlar en fazla. Orada deli bizde akıllıdır, o ayrı.

Merhum Ayhan Songar’la konuşuyorduk: “Kültürler arasında delilik akıllılık kriterleri farklı olabilir mi” diye sormuştum: “farklı” dedi ve anlattı (kısaca): “Almanya’da bir vatandaşımız karısını başkasıyla yakalayınca hunharca ikisini de öldürmüş. Alman mahkemeleri bunun ‘hasta’ olduğuna karar vermiş ama bir şekilde dava bize geldi ve biz o adama ‘sağlıklı’ raporu verdik.”

Cinayetlerimiz bile akılsızca ne diyem.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’