Tuzak
ABD’de bir provokatörün çekip yayınladığı bir film İslam dünyasını karıştırdı.
Bir ABD büyükelçisi öldürüldü, bir Alman büyükelçiliği yerle bir edildi.
Pakistan’da 15 ölü var.
Afganistan’da bir intihar saldırısı, konuyla hiç ilgisi olmayan Afganlar, Kırgızlar ve Güney Afrikalıların canını aldı.
Şiddet kullananlar, İslam’a ve Peygamber’e hakaret edildiğinden dem vuruyor.
Haklılar, çünkü film hakaret dolu.
Fakat filmi yapanların amacı da zaten bu şekilde Müslümanları kışkırtmak.
Müslümanlar yine aynı tuzağa düştü.
Onların protestoları, filmi yapanları durdurmayacak.
Buna karşılık tepkilerin vardığı barbarca aşama, filmi yapanların saflarını sıklaştıracak, onlara hak verenlerin sayısı artacak.
Filmi yapanların ellerini ovuşturarak, “bakın, biz de zaten Müslümanların nasıl barbar ve aptal olduğunu, geri kalmış olduğunu, 21. yüzyıla yakışmadıklarını anlatmaya çalışıyorduk” dediklerini duyar gibi oluyorum.
Bu barbarca eylemleri yapanların da siyasi İslam’ın aşırıları olduğu gerçeği bir şey değiştirmiyor.
Yine 11 Eylül saldırısının ardından geldiğimiz noktaya geliyoruz.
Şimdi Müslümanlara saldırmaktan siyasi yarar sağlayanlar, “Müslümanlar bu sapıkların yaptığını kınasın, araya mesafe koysunlar” diyecek.
Müslüman kesimler bu kez de bu çağrıyı hakaret kabul edip, alınmış davranacaklar.
İslam düşmanlığından siyasi çıkar sağlayanlar bu kavgayı kazandı bile.
Pakistan’da bir bakanın filmi yapanları öldürenlere para vereceğini, öldürenler El Kaide ya da daha başka şiddet kullanan örgütler bile olsa sözünde duracağını açıklaması da Müslümanların sadece tuzağa düşmekle kalmadığını, üstelik tuzağa düştüklerinin farkında bile olmadığını ortaya koyuyor.
Peki, Müslümanlar ne yapmalı?
Birincisi, sakin olmalı.
Ama bununla kalmak da gerekmiyor.
Çözüm, Batı dünyasındaki aşırıların, onların aşırılıklarını şu ya da bu nedenle koruyanların, o aşırıların yaptıklarının çok da abartılmaması gerektiğini düşünenlerin, haklı olarak düşünce ve ifade özgürlüğünü savunanların kullandığı bir tezi tersine çevirip kullanmak olmalı bence.
Ne kastediyorum?
Batı’dan gelen, “düşünce ve ifade özgürlüğünü kısıtlayamayız” savunası haklı nedenlere dayanıyor.
Çünkü düşünce özgürlüğü, kafasızların ya da kötü niyetlilerin de düşünce ve ifade özgürlüğünün korunması anlamına geliyor.
Fakat bu, toplumun çok daha geniş kesimlerini oluşturan ve o aşırı uçların görüşünü paylaşmayanların kendi düşünce özgürlüklerini kullanmasının önünde engel değil.
Şimdi Batı’daki o kesimlere sormak lazım:
“Nerede, sizin o aşırılara karşı gösteri yürüyüşleriniz?”
“Nerede, sizin o görüşleri paylaşmadığınızı haykırdığınız toplantılar?”
“Evet, düşünce özgürlüğüne sonuna kadar saygımız var, ama sizin de bizi, sizin de İslam hakkında öyle düşünmediğinize ikna etmeniz gerek. Neden kendinizle bu aşırılıkları yapanlar arasına mesafe koymuyorsunuz?”
Ancak bu sorular sorulduğunda ve bunlara Batı dünyasından gelen yanıtlara bakıldığında bir sapık filmin başlattığı tartışmayı verimli bir kulvara sokmak mümkün olabilir.
Ancak Batı’daki demokratlara, onların üzerine düşen görev ve sorumlulukları hatırlatmak, onların da kendi aralarındaki aşırı uçlara karşı tavır almasını sağlayabilir.
Yani yapılması gereken, onların haklı olarak sahip çıktığı ve bizim biraz da gıpta ederek baktığımız düşünce ve ifade özgürlüğünü kısıtlamalarını talep etmek değil, o özgürlükleri aktif olarak kullanmalarını sağlamak olmalı.
Onlara, şimdi sahip oldukları bu özgürlükleri kullanmazlarsa, ileride bu kavgayı başlatan aşırıların onların düşünce özgürlüğünü kısıtlayacak güce kavuşabileceğini izah etmek Müslümanlara düşüyor.
Yok bunu yapmaz da ilkel bir öfkeyle, kendini gemlemekten aciz bir şiddetle hareket etmeye devam eder ve üstelik bütün bunları göstere göstere yaparlarsa Müslümanlar dünyadaki itibarlarının giderek düştüğüne şahit olacaklar.
O zaman da şikâyet etme hakları olmayacak.