Bir namazlık saltanatı bile çok görmek
Güzel dinimiz İslam, insanoğlunun yaşam serüveninde bu dünyayı bir soluklanma, bir gölgelenme yeri olarak görür. Zamanla ölçülemeyen bir boyutta olduğu için zaman veremediğimiz bir zamanda ruhlarımız yaratılmış. (Zaman olmadan bir şeyi anlatmak ne kadar zor) Sonra sırasıyla şu aşamalardan geçiyoruz. Ruh hâlimizle doktor muayene odası önündeki koridor gibi bir yerde bekliyoruz. Sıranın bize geleceğini ne kadar zaman öncesinden öğreniyoruz bilmiyorum. Mesela babamız annemize âşık olduğunda biri gelip “Hey ruh! Hazırlan. Dünyaya yolculuk var. Bu ekranda gördüğün ikisi var ya. Onlar dört ay içinde evlenecek. Detaylarını daha sonra öğreneceğin bazı olaylardan sonra, sen yuvarlana yuvarlana uzun saçlı olanın rahmine düşeceksin. Fazla değil dokuz ay orada ekmek elden su gölden bir hayat yaşayıp dünyaya geçiş yapacaksın” mı dedi? Yoksa biz bir şekilde orada beklerken yerde bir delik açılıp Alice gibi aşağıya mı yuvarlandık. Bu kısmını hatırlayanımız yok.
Her neyse. İşte sigara içmeyen, köy tereyağı, yoğurdu ile beslenen, stresten, kazadan beladan uzak duranımızın bile maksimum yüz sene geçirebildiği bu dünyadan yine bir başka deliğe düşüyoruz. Adeta dejavu gibi.
Bedenlerimiz nebatata gübre, bilemediniz en fazla Adnan Hoca’nın fosil koleksiyonuna konu mankeni oluyor. Üzerine giydirilmiş bedeni çıkaran ruhlar yine bir bekleme odasına alınıyor. Bu sefer sıranın gelmesi için değil, kıyametin kopup ak koyunun kara koyunun ortaya çıkması için bekleniyor. Sonra da gelsin sonsuz hayat.
Seri üretim bir fabrika gibi adeta. Her gün binlerce ruh anne rahmine, binlercesi toprağa düşüyor. Dünyada tüm dinlerde ve kültürlerde bu düşüşlere özel anlamlar yükleniyor, törenler düzenleniyor.
Geçen gün ünlü sanatçı Neşet Ertaş da bu dünyadan yuvarlandı. Hep birlikte cenaze törenini idrak ettik. Törene üzerinde Kırşehir Belediyesi yazan çirkin bir tabut damgasını vurdu. Herkes belediyeyi kabahatli buldu. Hâlbuki bu ülkede köyler hariç cenazeleri belediyeler kaldırıyor. Kırşehir’de Six Feet Under vardı da biz mi gitmedik.
Bundan yüzlerce yıl önce ölümü Şeb-i Aruz (Düğün Gecesi) olarak tanımlayanların çocukları bugün artık çok çirkin cenaze törenleri düzenliyor. Demir çelenklerin “süslediği” cami bahçesinin en kenar yerinde, betonu çıraklık denemesi olarak atılmış musalla taşında, kötü sesli bir mikrofondan etrafa yayılan fabrikasyon, Çin malı bir vaaz ile başlayan seremoni yeşil boyalı bir kamyonetin kasasında devam ediyor. Sanki bir miting alanına uçaklardan bomba atılmış ve herkes düştüğü yere düştüğü şekilde defnedilmiş bir darmadağınıklığa sahip mezarlıkta yine aynı bet sesli hoparlörden yükselen, pek çoğu cenaze yakınlarına hafakanlar basan cehennem azabı, kuyu dibi hikâyeleriyle süslü dualar eşliğinde sona eriyor. Cenaze mezara gömülürken yaşanan küçük çaplı izdihamı, tanıdıkların zaman zaman amatör müteahhitlik denmelerine dönen toprak atma, mezarı inşa etme yardımseverliliklerini, plastik su şişesiyle su satan, dua satan Nebbaş Ticaret AŞ’yi hiç saymıyorum bile.
İnanmayan birinin bu kargaşa, toz toprak yerine fırının ve külün huzurunu ve hijyenini tercih etmesine niye şaşırıyoruz ki?
Hâlbuki bizim dinimizde cenaze töreninin starı meyyittir. Hatta Allah’ın kullarından sadece kendisine karşı yapmasını istediği ibadetin küçük bir modeli bir defalığına musalla taşında yatan insana karşı yapılır.
Allah-u Teala’nın bu kadar önem verdiği cenaze törenlerine yeniden dönüp bakmak için şu “yalan dünyaya” Neşet Ertaş’ın vedası vesile olsun.
Şu yalan dünyaya vedamız bari yalan olmasın.