Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Edi bese, barış istiyoruz!..

 Kongre öncesinde PKK lideri Abdullah Öcalan ile görüşebileceğini söyleyen Erdoğan’dan AKP kongresinde de çıkıp yeni bir “açılım"dan bahsetmesi bekleniyordu. Daha önceki “açılımdan” pek bir şey görmedik ama, gene de herkeste bir umut vardı, ya da yaratıldı. Öyle ya adam çözüm için Öcalan ile görüşeceğini söylüyordu. Ama, öyle olmadı. Erdoğan baştan sona milliyetçilik kokan bir konuşma yaptı. Alpaslan’ın Malazgirt savaşına defalarca değindi, Osmanlı padişahlarını defalarca saydı. Hatta araya Mustafa Kemal’i bile birkaç kez sıkıştırdı.

  Önceki "açılım" deneyi, geçmişte başbakan ya da diğer hükümet üyelerinin Kürt sorunundaki "umut verici" sözlerini unutmadık. Ama her defasında bu “umut verici” sözler havada kaldı. Ardından savaş kışkırtıcısı tutumlar ve sözler geldi.   Sonunda öyle bir noktaya geldik ki, "lafla barış olmaz" dedik. "İnandırıcı değilsin" dedik. Ve açık, somut adımlar atılması gerektiğini, bu somut adımları yaşamamız gerektiğini ve yenilerinin gelmesi gerektiği anlattık. Başka türlü güzel sözlere inanmayacağımızı anlattık.   Nitekim gene aynı şey oldu. "Öcalan ile de görüşürüm" diyen Erdoğan AKP kongresinde Kürt özgürlük hareketinin bütün parçalarına ağır sözler söyledi. Bir kere daha bu sözleri ile köprüleri attı.   Kongre sonrasında ortaya çıkan 63 maddelik belge, doğrusu Erdoğan’ın konuşmasından daha umut verici ama bir kere daha, neden bu belgeye inanalım?   Kürtçe savunma hakkı verilecekmiş, devlet dairelerinde Kürtçe bilen çevirmenler olacakmış vs. Bunlar iyi. Ana soruna değinmeseler de gene de birer küçük adım. Ama hayata geçmeden, bunları yaşamadan inanmamız mümkün değil.   Erdoğan bir de kucaklaşma çağrısı yaptı. Kürt halkına "gelin benimle kucaklaşın" dedi. Kürt halkı neden Erdoğan ve partisi ile kucaklaşsın? Erdoğan hükümetleri bugüne kadar Kürt sorununun çözümünde sözden başka ne yaptı?   TRT 6, Kürtçenin seçmeli ders olması, Kürtçe konuşmanın, yazmanın, şarkı söylemenin yasak olmaması vs. Bütün bunlar için Kürtler neden AKP hükümeti ile kucaklaşsın? Kürtler zaten Kürtçe konuşur, Kürtçe şarkı söyler. Kürtlere bunları ileri adım diye anlatmak en basit ifade ile ayıptır.   Adım atmak politik adımlar atmaktır. KCK davaları siyasi "rehin alma" davalarıdır. Örneğin politik bir adım atıp operasyonlar durdurabilir, KCK tutukluları serbest bırakılır. Bu bir adımdır. Başbakanın görüşebileceğini söylediği Abdullah Öcalan’ın üzerindeki tecrit kalkar, kendisi daha uygun koşullara götürülür.   Bunlar somut politik adımlardır, AKP kongresinde dağıtılan belgedeki vaadler pratik olarak yerine getirilir, işte o vakit bu hükümetin barış için adım atmakta olduğuna inanmak mümkün olur.   Kongre konuşmasında bir de CHP’ye çağrı var. CHP ne yazık ki AKP’den bile daha beter bir durumda barış konusunda. "Oslo görüşmelerine devam" dedi ama; bir de baktı ki, Erdoğan’da gerekirse Oslo görüşmeleri yeniden yapılır dedi hemen bu fikirden çark etti.   Erdoğan ve AKP Kürt sorununun çözümünde inandırıcı değil ama CHP hiç değil. Hükümet politikaları savaşın sürmesine neden oluyor, CHP politikaları farklı değil.   Bu durumda Kürt özgürlük hareketi Kürt ulusunun kimliğinin tanınması için verdiği mücadelede yalnız. Ancak kendi çabası ile karşısındaki güçleri masaya oturtabilir.   Kürt hareketinin ne yazık ki Türk tarafında güvenebileceği, kendisine ciddi katkıda bulunacak bir dostu yok.   Türk ulusalcı sosyalistlerinin CHP’den farkı yok. Onlar önce PKK silah bıraksın noktasına takılıp kalmışlar.   Bu durumda en önemli görev devlete, hükümete dönüp “yeter artık, barış” diyecek güçlü, ama gerçekten güçlü bir barış hareketini inşa etmektir. Bu mümkündür...
Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’