AKP’nin Maocu dostları
Hindistan’da, Goa’da yapılan 2012 Güney Asya Medya Zirvesi’nin konusu, “Hükümet Medyayı Kısıtlıyor mu? Güney Asya’da Medya Çalışmasının Denetimi ya da Özdenetim”.
Eh, bu zirvede konuşulanların Türkiye’deki gazetecileri de yakından ilgilendireceğini anlamaya bu başlık bile yetiyor.
Beni bu çerçevede özellikle “akreditasyon” uygulaması ilgilendiriyor.
Biliyorsunuz, TSK’nın Türk “demokrasi”sine kazandırdığı bu uygulama, Erdoğan hükümetinin “ileri demokrasi”sinde parti genel kurullarında da kullanılmaya başlandı.
İlk bakışta sadece gazetecileri ilgilendiren teknik bir sorun olarak görülebilir ama basın özgürlüğünün temelini oluşturan haber alma özgürlüğünü ortadan kaldıran bu uygulamanın yaygınlaşması, Türkiye’de demokrasiye vurulan en büyük darbelerden biri.
Güney Asyalı meslektaşlarıma Türkiye’de “akreditasyon”un ne anlamda kullanıldığını anlatıp, kendi ülkelerinde benzer bir uygulama olup olmadığını soruyorum.
Hindistan, Nepal, Sri Lanka, Pakistan, ve Afganistan gibi ülkelerden gelen meslektaşlarım biraz şaşkınlaşıyor.
Uzunca bir sessizlikten sonra Nepalli Yubaraj Ghimire söz alıyor, “tam o şekilde değil ama benzer bir şey bizde de bir kere oldu” diyor:
“Bir süre önce, hükümetin en büyük ortağı, Nepal’in en büyük partisi olan Maocu partinin bir basın toplantısına kimin gideceği tartışılırken, bir yayın organının genel yayın müdürü Maocuların liderine telefon açıp, kimin gelmesinin daha uygun olacağını sordu. Üzerinde düşünülen ismi Maocu lider beğenmeyince, o arkadaşımız toplantıya gidemedi.”
Tabii, bu AKP’nin aklına gelenden daha başarılı bir kısıtlama.
Parti değil, medyanın tepesindeki sorumlu soruyor bir gazetecinin o toplantıyı izlemesinin uygun olup olmadığını...
Fakat bu tekil bir olay olduğundan, “yüzünü Doğu’ya dönmeye” karar verdiği anlaşılan AKP’nin burada demokratik hakların kısıtlanmasında öncü olabileceğini anlıyorum.
Tabii o ülkelerde yaşayanların ne kadar hoşuna gider bu öncülük, o ayrı mesele.
Nepalli meslektaşım Ghimire, şimdilik bu tek olayın yaşandığını, fakat diğer partilerin de bu uygulamayı beğeneceğinden kuşku duymadığını da ekliyor.
Pakistanlı gazeteci Yusufzai ise, Pakistan’da başbakanın sadece kendisine yakın bazı gazetecilerle, o da helikopterle bir yerden diğerine giderken konuştuğunu anlattı.
Bu gruba Pakistan’da “helikopter mürettebatı” deniyormuş.
Akreditasyon uygulamasını bile biraz garipseyen Güney Asyalı meslektaşlarıma, Erdoğan’ın, bir gazetecinin işten atılması için kamuoyu önünde medya patronlarına yaptığı açık çağrılardan söz etmeye utanıyorum.
Fakat bu toplantı sayesinde, AB reformlarıyla yola çıkan Erdoğan hükümetinin, Afganistan ya da Sri Lanka gibi ağır savaşların pençesinde kıvranan ülkelerden bile daha gerici ve bir enformasyon politikası izlediğini açıkça görüyorum.
Toplantıdaki meslektaşlarıma, “bizde nedense özellikle Kürt gazeteciler ölüyor, hapse giriyor” da demiyorum.
Çünkü o alanda daha onların gerisine düşmüş değiliz.
Mesela Sri Lanka’da, bizdeki “beyaz Renault”lar gibi, “beyaz pikaplar” varmış binen, bir kara deliğe düşmüş gibi ortadan kayboluveriyormuş.
Ama daha ileri de değiliz.
Bunun yanında Bhutanlı gazeteci Rinzin Wangchuk’un, “ülke çok küçük olduğu için eleştirmek zor oluyor, bir gün eleştirdiğiniz kişiyle ertesi gün kahvede karşılaşıp, bir gün sonrası için yemek sözü verme olasılığı çok yüksek” şeklindeki cümlesi toplanan gazetecileri sadece güldürüyor.
Güney Asyalı meslektaşlarımız, üstlerindeki bu siyasi baskıları kabul etmemeye kararlı görünüyor.
Türkiye’deki gibi, büyük ekonomik çıkarlarını korumak için medya gruplarını ellerinde toplayan işadamları onların da derdi.
Bunun yarattığı sorunları, gazeteciliklerini etkilemesini nasıl önleyebileceklerini konuşuyorlar.
Kendimi hiç yabancı hissetmiyorum.
Tek tesellim, ne yazdığıma hiç karışmayan ve basın özgürlüğünün tartışmasız arkasında duran Tarafgazetesinde çalışıyor olmak.