Darbeci Medya
28 Şubat postmodern darbe ile ilgili medyanın rolü tartışılıyor. Darbecilere meşruiyet kazandıran, darbecileri teşvik eden hatta darbe olmasın diyenleri aşağılayan medyamız.
Biz medyamız diyelim siz merkez medyamız anlayın. İşte bu medyamızın darbeciliği cumhuriyetin kuruluşu ile başlamadı, medyamızın bozuk ve militarist sicili 1850’lere kadar uzanır. “Araştırmacı gazeteciliğin” darbe severliği Sultan Abdulmecid’in ikna edilmesi! ile kurulan Encümen-i Daniş’e değin gider.
1940’lı yılların tek şef-asker despotizmi ile zehirlenen merkez basın, askeri gücü/vesayeti kutsayıp kullanarak demokratikleşmenin önünde en büyük engeli oluşturdu. Bu sebeple 2011 baharında M. Ali Birand’ın itiraf gibi “galiba darbeciydik” açıklaması –her ne kadar malumun ilanı idiyse de bizim cenahtan bakıldığında anlamlı ve samimi görüldü. Hasan Cemal’in “KİMSE KIZMASIN KENDİMİ YAZDIM”ı ile başlayan bu yüzleşme M. Ali Birand’ın açıklaması ile pik yapmıştır.
Merkez medya, özgürlük ve hakların paylaşımı söz konusu olduğunda kimi zaman kulaklarına düdük çalındığında, sonraları karargâhta brifing aldıklarında ve en son da düğmeye basıldığında aynı şekilde darbeci yüzlerini ve kalemlerini gösterir oldular.
Rektörlerin “ORDU GÖREVE” çağrılarını merkez medyanın nasıl işlediğini hayretle okuyup-izlemiştik. Üniversitelerde kılık-kıyafet serbestîsini sağlayan anayasa değişikliğini “411 EL KAOSA KALKTI” diye manşet yapanlar yine merkez medya oldu.
Başka bir yazımızda darbe heveslilerin çığırtkanlıklarını hicvederek yazmıştık;
Sakallı ve çarşaflıların yoğun yaşadıkları Fatih-Çarşamba semti sanki bütün Türkiye’yi temsil ediyormuş gibi çarşaf çarşaf gazetelerin birinci sayfasında yer aldı. Müslüm Gündüz’leri t/üretenlerle işbirliği yaparak Fatih-Çarşamba yöresinden gelen irticaı genellemeye çalıştılar medyamız. Ama birkaç haber var ki bunları yapanlara “ne haber” dedirtecek cinsten;
“Cuma namazını toplu kıldılar”
“Asker ATA’sının kurduğu bu cumhuriyeti korur”
“Türkiye Cezayir oluyor” gibi. Gaye “bakın irtica geliyor” haberleriyle uzun vadede darbeye meşru zemin hazırlamak… el insaf yetmediği için “hani vicdan!” diyoruz.
Demem o ki adına “merkez medya” dedikleri “cumhuriyetçi” basın onlarca yıl darbecilerin bitmek nedir bilmez arzularının hizmetine amadeydi. Bu görevi ifa ederken de halkla, halkın kutsallarıyla, ekmeğiyle oynadılar. Zamanında; “sizin düşmanınız halktır” diyenler (İ. İnönü) halkın egemenliğini asla tanımayacaklarını da bu vesileyle deklare etmişlerdi. Zira halkın değer ve tercihleriyle onların bitmez arzu ve istekleri çatışıyordu. Bu sebeple halkı sindirmekten öte, yerin dibine sokmak için ellerinden geleni arkalarına koymadılar. Gaye halkın kişiliksizleştirilmesi, güdülmeye hazır hale getirilmesiydi. En yakın örnek 28 Şubat Post modern darbe sürecidir. Bu sürece masa başında hazırlanan haber ve görüntülerle geldiğini söylesek abartmış sayılmayız. Kimi haberleri medya, pavyoncu ve darbeci cuntanın “bir projenin aşamaları” olarak hazırladığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Fadime Şahin, Sisi, merkez/cumhuriyetçi medya ile Ali Kalkancı’nın bağlı olduğu subaylar bu projede aktif rol aldılar. Bu rolleri gereği nüfusunun kahhar ekseriyeti Müslüman olan halkımızın dini değerleriyle, onuruyla, haysiyetiyle uğraşmaktan bir santim geri durmadılar. Öyle ki merkez/cumhuriyetçi medyanın çabalarıyla “her başörtülü potansiyel Fadime Şahin’dir, keza her sakallı-sarıklı da Müslüm Gündüz, Ali Kalkancı…”
Bunu neden ve niçin yaptıklarını soranlara, o dönemde kaç bankanın içinin boşaltıldığına, zaten ekonomik çıkmazda olmasına rağmen ülkenin kaç milyar dolarının medyayı ellerinde bulunduranların kasalarına akıtıldığına bakmak yeterlidir. Onlarca milyar dolar merkez/cumhuriyetçi medyanın patronlarının kasalarına aktı. Kimi patronlar bankalarını batırdılar ve hortumladıkları borçlarını devlete ödettiler. Vatansever hâkimler, savcıların bu olup bitenlere karşı ne yaptıkları da ayrı bir yara. Bir yara diyorum, çünkü o hortumcuları, darbe işbirlikçilerini yazanların hukukun nasıl “mukuk”laştırılarak yargılandıklarını bugünkü gibi hatırlıyorum. Yargı gider askerden brifing alırsa olacağı bundan öte bir şey olmazdı zaten.
Velhasıl,
Merkez/cumhuriyetçi medyanın demokrasiye ve özgürlüklere bu kadar uzak kalmasının asıl nedeni yukarıda anlatmaya çalıştığım “rant paylaşımı” ve halkın düşman bellenmesiydi. Bu düşmana karşı da birlikte hareket etmesi gereken odaklar her zaman beraber oldular.
Şimdi hesap verme zamanı,
Nerdeeen nereye…