Korektif basın
Taraf’taki tartışmaya doğrudan katılmak istemiyordum ama Markar Esayan, “sen de katılsan ne iyi olurdu” dediği için, bazı noktaları vurgulamaya karar verdim.
Hayatımda hiç pasifist olmadım, savaşlara, savaş oldukları için karşı olmadım.
Fakat, Suriye’ye askerî bir müdahale olasılığı doğduğunda bunun nedenlerini iyice tartmak ve Türkiye vatandaşları için bir anlamı olup olmadığına bakmak gerektiğine inanıyorum.
“Suriye’de günahsız insanların acısını görmüyor musun” türünden itirazlar, bir savaşı haklı çıkarmıyor, çünkü bir savaşta da o günahsızlar zarar görecek.
Çok iyi üniversitelerde, çok iyi eğitim gören, çok akıllı gençlerin öğrendiği teorileri bilmem.
Ama “Vestfalya düzeni”nin dünyada hâlâ devam ettiğini biliyorum.
1990’lı yıllarda “bir devlet kendi vatandaşlarının insan haklarını ciddi şekilde ihlâl ettiğinde, bu o ülkenin kendi iç işi sayılamaz” düşüncesinin doğuşunu sadece gazetelerden izlemedim, bu konuda haberler de yaptım.
Fakat Soğuk Savaş koşullarıyla pekişen “Vestfalya düzeni”nin Doğu Bloku’nun ortadan kalkmasıyla sona ermediğini de biliyorum.
En başta BM ciddi bir reformdan geçmeden de bu reform gerçekleşmeyecek ve daha insancıl, daha adil yeni bir uluslararası düzen oluşmayacak.
Suriye’ye müdahaleyi savunurken, “ama Bosna-Hersek’te de müdahale edilmişti” diyenlerin şunları akıldan çıkarmaması şart:
Birincisi, Bosna-Hersek’e müdahale, Sovyetler Birliği’nin dağılmasına denk geldiğinden, müdahaleye uluslararası düzeyde itiraz edecek bir güç yoktu. Suriye’de var.
İkincisi, Bosna-Hersek’te toplama kampları kurulmuş, köyler basılıyor, köylüler dinî ve etnik kimlikleri nedeniyle topluca kurşuna diziliyordu. Suriye ordusunun ve ancak Erdoğan hükümetinin desteğiyle ayakta duran Özgür Suriye Ordusu’na bağlı güçlerin iç savaşı çok acımasızca sürdürdüğü ve“çatışmalar sırasında siviller zarar görüyor mu, görmüyor mu” sorusunu pek de sormadıkları açık. Fakat Bosna-Hersek’te yaşanan nitelikte katliam ve soykırım girişimleri henüz ortaya çıkmadı.
Üçüncüsü, Suriye’ye müdahale Rusya ve İran ile de çatışmayı gerektiriyor.
“Bir gün Türk ordusu Rize’yi bombalamaya başlarsa, lütfen dünya müdahale etsin” fantezilerine de gerek yok.
Çünkü Uludere’de o Türk ordusu gerçekten kendi vatandaşlarını bombaladı.
Daha önceleri Lice olayları ve daha niceleri de yaşandı.
Türkiye’de Kürtlerin yıllardır yaşadığı acıları görmek için gözlüğe de gerek yok.
Peki, o fantezinin sahibi, neden gerçekten dünyayı “Türkiye’ye müdahale etmeye, Kürtleri kurtarmaya” çağırmıyor?
Kürtlerin acısını görmediğinden değil.
Çünkü onu görüp, karşı çıktığını biliyoruz.
Bu çağrıyı, bunun hiçbir akla ve mantığa sığmadığının farkında olduğu için yapmıyor.
Suriye’de durum farklı değil.
Taraf’taki tartışmanın temel sorusuna, yani, “Türkiye’de demokratikleşmenin devam etmesi için AKP’ye destek vermek mi lâzım, onu eleştirmek mi” sorusuna benim yanıtım ve gerekçesi çok açık.
AKP’nin parti niteliğini daha kaybetmediği ve daha önce kimsenin cesaret edemediği demokratik reformları başlattığı günlerde Taraf gibi ben de bu reform politikasını destekledim.
Reformlar devam ederse yine desteklerim ama AKP çark etti bambaşka bir yöne gidiyor.
Yeniden doğru yola girdiğini lafta değil, işte göstermedikçe AKP’nin bu ülkeye yapabileceği en iyi katkı, yine halkın oyuyla iktidardan uzaklaşarak, Türkiye’de sandık mekanizmasının işlediğini göstermektir.
Başka seçenek olmadığı için beğenmediğim bir siyasi hareketi şahsen hiç desteklemedim, bunun yararı olduğunu da sanmıyorum, ama isteyen yapabilir.
Fakat gazeteciler mesleklerinde böyle davranamaz, çünkü bu basının korektif rolünden vazgeçmesi demektir.
Siyasetçiler yaptıkları, gazeteciler söyledikleriyle değerlendirilir, tersi değil.
İyi gazetecilik, demokrasiye aykırı işler yapan bir iktidarı eleştirmektir.
İyi bir hükümet ise demokrasiye uyar ve geliştirir.
Bir hükümeti sadece eskiden iyi işler yaptığı için eleştirmekten kaçınmak ve eleştirenleri eleştirmek, kimse kusura bakmasın ama, bütün dünyada kötü gazetecilik kabul ediliyor.