Zulüm ve cinayet mekânı: Raci Tetik'in Mamak'ı
Raci Tetik'ler hâlâ korumalarla dolaşıyor, arabalar tahsis ediliyor ve özel bakım merkezlerinde bakılıyorlar.
Raci Tetik’in Mamak’ını ben de yaşadım. TBMM Darbe Komisyonu’na ifade veren, Mamak’ın eski askeri cezaevi müdürü emekli Albay Raci Tetik beni şaşırtmadı. Söyledikleri bir darbecinin dünyayı algılama biçimini, insafsızlığını, militarist ruh halini çok net yansıtıyor.
Komisyon üyelerinin “Pişman mısınız” sorusuna pişkince ve en ufak bir üzüntü, pişmanlık göstermeden “Hayır” diye cevap veriyor Tetik. Evet, Mustafa Yalçın ve İlhan Erdost’un dövülerek öldürüldüğü, çok sayıda insanın sakat kaldığı saldırıların bir numaralı sorumlusu böyle konuşuyor. Bu cesaretin, ülkemizde demokrasi ve insan haklarının bulunduğu nokta açısından neyi gösterdiğini tartışmaya bile gerek yok.
Raci Tetik’ler hâlâ bu ülkede korumalarla dolaşıyor, altlarına arabalar tahsis ediliyor ve özel bakım merkezlerinde ihtimamla bakılıyorlar, adeta vazgeçilmesi imkânsız bir ilke gibi, kesintisiz bir devlet hizmeti gibiler... Hâlâ hesaplaşılamamış bir gerçek var önümüzde. Tetik, ifadesi sırasında onu sorguya birilerinin nasıl hazırladığını da anlatmış. Belli ki fazla açık vermesi istenmiyor, bir dönemin ortaya çıkmasına yardımcı olacak bir tutum göstermesinden korkuluyor.
Mustafa Yalçın, Raci Tetik’in komutanlığında Mamak’ta öldürülen ilk tutuklu. Tarih 28 Ağustos 1980’di. 12 Eylül darbesinden 15 gün önceydi. Tetik, göreve yeni atanmıştı. Nasıl bir yönetim kuracağını ortaya koymak amacıyla koğuşlara bir saldırı düzenledi. Tutuklular havalandırmaya çıkarıldılar, saatler süren bir dayak ve tekmeleme faslından geçirdildiler. Her taraf kan içinde kalmıştı. Bu dayak sırasında ağır yaralanan Mustafa Yalçın bir süre sonra can verdi. Bu cinayet, Tetik’i korkutmak bir yana, daha da azgın şekilde saldırması için cesaretlendirdi. Darbe gerçekleştikten sonra eli iyice rahatladı. Darbenin ilk günlerinde bu zulmün kurbanlarından birisi İlhan Erdost’tu. Gözaltında Mamak’a getirilirken yolda dövülerek öldürüldü.
Erdost’un öldürülmesinden birkaç gün sonra tutuklanmış ve Mamak’a getirilmiştim. Bu açık cinayete rağmen Tetik’in acımasızlığı ve saldırganlığı hafiflemek bir yana ağırlaşarak sürüyordu. “Kafes”e konduk. Herkesin günlerce dayaktan geçirilip “terbiye” edildiği kafese... Sonra hücrelere götürüldük. Gün boyu askeri talim yapıyor ve hançeremiz yırtılıncaya kadar yüksek sesle militarist marşlar söylüyorduk. Havalandırma ise tam bir felaketti. Sürekli dayak atıyorlardı. Bu bir sistemdi: Askeri darbe sistemi. Belki bugünkü kuşak, “Bir ülkenin ordusu, kendi çocuklarına bu kadar zulmü nasıl yapıyor?” diye şaşırabilir, hatta bütün bunları gizemli bulabilir. Onlara sadece şunu söyleyebiliriz: “Darbecilik işte böyle bir şeydir.”
“12 Mart’tan 12 Eylül’e Mamak” (Everest Yayınları) kitabımdan bir bölümü sizlerle paylaşıyorum:
“Raci Tetik, tek tek sıraya dizilmiş tutukluların karşısındaydı. Ellerini arkasına koyarak onları düşman gözlerle süzdü, küfür ve hakaretlerle dolu konuşmasını şöyle tamamladı: ‘Rahatlık size batıyor. Sopayı sırtınızdan kaldırdık mı böyle oluyor. Bundan sonra görürsünüz gününüzü. Bana kalsa hepinizi tek tek hücreye koyar, her gün birinizi kurşuna dizerim. Geri kalanınız da elleri şakaklarında ölümü beklerler. Dua edin ki benim cuntam gelmedi. Benim cuntam gelseydi sizi burada böyle boşuna beslemezdim. Faşistlerden bir korkum yok. Beni öldürürse komünistler öldürür. Ama öyle bir zaman gelirse, öldürülünceye kadar dağa çıkar ve gerillacılık yaparım’.”