Roboskî: Ankara’nın Dehlizlerinden Mahşere Mi?
296 gece önce bir gece, hiçbirimizin varlığından haberdar olmadığı bir köye karla karışık bomba yağdı. Savaş uçakları 19’u çocuk 34 kişiyi yukarıdan bombardıman ile öldürdüler. O günden bu yana Roboskî, kalbimizin orta yerinde kanayan bir coğrafyanın adıdır. Bombardımana maruz kalanlardan tek parça halinde gömülebilenler şanslı bile sayıldı. Misal 80 kiloluk Hamza’nın ancak 10 kilosu bulunabildi, Aslan’ın eli onun gömülmesinden beş gün sonra gömülebildi…
Roboskîliler kendi evlatlarının katiliymiş gibi, adalet taleplerini her yükselttiklerinde yeni baskılar, gözaltılar, tehditlerle karşılaştılar. Roboskî katliamının peşini bırakmayan Ferhat Encü tam altı kez aynı sebeple gözaltına alındı, bu gözaltıların beş tanesi “pardon, yanlışlık oldu” cinsindendi. Mesajın bu kadar örtülü verilmediği zamanlar da oldu. Misal Şırnak İl Jandarma Alay Komutanı Osman Aslan kameralara da yansıyan şekliyle Ferhat’ı “ben seni biliyorum, sen başkalarının güdümüyle hareket ediyorsun, senin de zamanın gelecek.” sözleriyle açıkça tehdit etti. Bu sözleri sebebiyle teşekkür alıp almadığını bilemiyoruz, ama herhangi bir soruşturma geçirmediği kesin…
“Bir mesele unutturulmak isteniyorsa (hiçbir sorumlu açığa alınmadan) ya komisyona yahut yargıya intikal ettirilir, mesele zamana yayılır ve zamanla unutulur” genelgeçer kuralı burada neredeyse sürecin fotoğrafı haline geldi. (Daha geçen gün başka bir mesele için bir alt komisyon kurulması önerisine ismi mahfuz bir iktidar vekili, bana çok ilginç gelen “alt komisyonların meselenin çözümünü uzatıp zorlaştırdığını, muhalefet vekilleri ile çalışmanın zorlukları olduğunu…” anlatmıştı.) Bir alt komisyon kuruldu ve mesele ötelendikçe ötelendi; Genelkurmay’dan gelen “bilgi paylaşamayız”ı savcılıktan gelen dosyalar takip etti. Ama devlet bürokrasisini resmeden bu süreçte hiçbir sorunun cevabı yoktu, belli olan failler bir türlü ortaya çıkarılamadı…
Çöpe atılmasıyla meşhur son AB ilerleme raporunda Roboskî katliamından söz edilirken; katliama ilişkin “siyasi sorumluluk konusunda tartışma olmadığı…”, “Uludere’de sivillerin hayatını kaybetmesi gibi olaylarda, etkili, hızlı ve şeffaf bir soruşturma yürütülmesi yönünde yetkililere yapılan çağrıların yanıtsız kaldığı…”, “Kürt meselesine ilişkin olarak Hükümetin yeni strateji söyleminin, siyasi çözüme yönelik ilerlemeye dönüşmediği….” eleştirilmektedir.
AB İlerleme Raporunda Eleştirilen bir başka nokta da “yetkililerin, birçok STK’nın [34 sivil vatandaşın öldürüldüğü] olayın gerçekleştiği yere gitmesini engellemesi…” konusudur. Olay yerine gitmeye çalışanların başına gelenler konusunda somut bir örneğimiz var: Roboskî Katliamı ile ilgili bir şiir kitabı çalışması yapan şair Abdurrahman Adıyan, birkaç kez gittiği Roboskî’de, gençlerden onu olay yerinin yakınına götürmesini istedi. Katliamda yakınlarını kaybedenlerden Veli Encü, Ümit Encü, Faruk Encü ve Nadir Encü 12 Mayıs 2012’de Adıyan’ı olay yerinin yakınına kadar götürdüler. Dönmek üzere iken gözaltına alınan beş kişiye önce 2000er lira para cezası kesildi. Sonra mahkeme kararı ile cezalar 1000er liraya düşürüldü ve davalılara temyiz yolu kapatıldı. 34 kişinin öldürüldüğü katliamın faillerini ortaya çıkarmakta ayak direyen bürokrasi ve yargı, Roboskîlilere karşı sistemi olabildiğince hızlı işletiyor sağolsun(!).
…
“Derin Devlet” tarafından mı “Derin olmayan Devlet” tarafından mı yapıldığı emin olunamayan “iş”lerde operasyon genellikle ikisinin ortak yapımı oluyor, bunu tecrübelerimizden biliyoruz. Bugün önümüzde duran iki somut örnek de kanaatimce böyledir; Hrant Dink cinayeti ve Roboskî Katliamı… (Hrant’ın davasının seyrini az çok takip edenler sorumluların derinlerde değil gözümüzün önünde ve halen “Derin olmayan Devlet”in hizmet üretenleri olduğunu bilirler. Misal; Hrant’ın tehdit edildiği makamın sahibi vali, bugün iktidar partisine mensup bir milletvekilidir. O “operasyon”un yürütüldüğü zamanda vazife başında bulunan polis ve amirler, rütbeleri yükselmiş vaziyette halen görev başındadırlar. Roboskî Katliamı’nda bu daha da görünürdür; çünkü o operasyonun emir-komuta zincirindeki herkes bilinmektedir ve hemen hepsi halen görev başındadır…) Böyle ortak yapım operasyonların faillerinin ortaya çıkması ve cezalandırılması da çok çok zor, belki imkânsızdır…
Sevgili Nihat Dağlı’nın deyimiyle aslında “Uludere, Ankara'nın dehlizlerinde kaybolmadı; dehlizleri, dehlizlerin içinde sırıtan karanlığı, büsbütün kirliliği gösterdi.”
…
Roboskî katliamının üzerinden yaklaşık on ay geçmesine rağmen henüz arpa boyu yol alınmış değil. Meclis Uludere Alt Komisyonu Kasım ayında raporunu yazacağını açıkladı. Komisyonda muhalefet partilerinden gelen “Genelkurmay Başkanlığı Harekat Dairesi’nden bir yetkilinin dinlenmesi” ile “Kürdistan Bölgesel Yönetimi ve ABD Savunma Bakanlığı'ndan olayla ilgili kendi bilgi ve görgülerine dair ellerindeki enformasyonu paylaşmalarının istenmesi” gibi talepler reddedildi ve gelen bilgi-belgelerde de somut bir iz yok; hal böyle iken nasıl bir rapor yazılacağını hepimiz merak ediyoruz…
CHP Milletvekili Levent Gök’ün işaret ettiği dört soru ortada halen ortada duruyor; 10 günde cevaplanabilecek, ama 10 aydır cevabını bulamayan bu sorular şunlar:
1.)Heron görüntülerini hangi birim ve kimler izledi, değerlendirdi?
2.)Hedef tayinini hangi birim ve kim(ler) yaptı?
3.)Oradaki insanların PKK militanları olduğuna kim hükmetti?
4.) Vur emrini kim verdi?
Bu soruların cevaplarını bildiğine kanaat getirdiğim idarecilerimize, (Hz. Ömer’in kendisine hatırlatılması için para ile adam tuttuğu rivayet edilen) bir hakikati hatırlatmak isterim: Hiçbir şeyin gizli-saklı kalmayacağı hesap gününün sahibine kasem olsun ki ölüm var, hesap var…