Kumarcının kumarcıya borcu olmazmış
“Tanrı’yı ispat etmek olanaksız; yadsımak hafifliktir.”
Ben size hep, “Ülkemizden (gerçek müminin çıkmasının zor olması gibi) gerçek ate de çıkmaz; çıksa çıksa Allah düşmanı çıkar” diyordum inanmıyordunuz.
Bertrant Russel’ın 1948’de rahip F.C. Copleston’la Radyo BBC’de Tanrı’nın varlığı ya da yokluğu üzerine yaptıkları tartışma...
Tartışmada Russel, rakibinin sorusu üzerine kendisinin ateist değil agnostik olduğunu söylüyor ve evet her bağlamda olduğu gibi bu düzlemde de bilimsel tutum budur: “bilmiyorum”. Bilmemek yadsımayı da içerir ama “Yok öyle şey” diyenden farkı bilimsel olmasıdır; epigrafa aldığım varoluşçuların aforizması gereği.
Üzülüyorum. Niye: bizden böyle Russellar ve ilahiyatçı olarak Coplestonlar çıkmamasına. Russel doğru konuşlanıyor. Zira ateizm de “imaniye” de, davalarını ispattan yoksun oldukları için, bilimsel değildirler ama “bilmiyorum” diyen agnostikin tutumu bilimseldir.
Siz Avrupa’dan bu gibi bilimsel tartışmaların dışında, birbirlerine söven, tarafların aşağılamadan ötürü mahkemelik olduğu tartışmaları anımsıyor musunuz hiç. Ya da bizde böyle düzeyli bir tartışma. Anımsamıyorsunuz. Çünkü orada samimi Hıristiyanlarla samimi ateler var; bizdeki gibi ikbal peşinde Müslüman geçinenle, Allah düşmanları değil. Birbirini aşağılamakla meşgul iki eçhel güruh. Ya Adanalıların lümpenleri gibi “Allah’ını...” diye başlarlar, ya da “filan ayet böyle diyor” derler.
Medyayı, sosyal medyayı izleyin; kendilerini ateist sanan, şu iki imzadan düzeyli bir tümce bulursanız yalvarırım beni de haberdar edin: Fazıl Say, Sevan Nişanyan.
Biri “rakı” diyor, “adam ezanı şu kadar zamanda okudu” ve saire diyerek, hayır, kesinlikle atelik yapmıyor, (Bertrant Russel’ı aşağılama olur) Müslüman’la, inançla alay ediyor. Öteki, Sevan zaten evlere şenlik: “Allah diye biri varmış, canı sıkılınca kitap yazarmış, artık yazmaktan vazgeçmişmiş” diyor. Gördüğünüz gibi bu sözler, soylu atelerin ne üslubu ne düşünce tarzı. Onlar bunları duysa utanır. Söyledikleri beşinci sınıf meyhanelerde atışılan lümpen lafları. Salt Tanrı’dan ve inananlardan nefret ediyorlar; söyledikleri başka bir şey değil.
Bebek, okşamak için kucağınıza aldığınızda kucağınıza işeyebilir. Salonun orta yerine kakasını yapabilir, onu, cezalandırmazsınız.
Gene Batılı bir yazar “dâhiler çağının kâbusudur” diyor.
Galiba bu söz de kıçından anlaşıldı.
Çağın kâbusu olmak, toplumun henüz hazır olmadığı, ya da bilmediği erdemler için dâhinin ısrarcılığıyla, bilmedikleri şeyleri söylemekle olur; herhalde onların dinine sövmekle değil. Olumlu gelemiyorum bari olumsuzlukla geleyim gibi, ucuz “gündeme gelme” aşkı hariç.
Ülkemize has, bu ucuz Tanrı düşmanlığının (samimi söylüyorum) tüm suçunu bu zavallılara yıkma yanlısı değilim.
Onları haklı çıkarabilecek çok önemli bir şey var: Bunlar kimlerin Tanrı’sını yadsıyor, ya da aşağılıyor.
Kesinlikle benimkini değil.
Bir partinin bayrağı altında toplanmış, partili olmayı Müslüman olmayla özdeşleştirmiş bir kahir ekseriyetin Tanrı’sı bunların sövdüğü Tanrı; işte bu sövenler “eğer İslam buysa ben yokum” diyenler yani.
Çürümüş, Allah’ın diniyle ahlaken hiçbir ilişkisi kalmamış, bu herifler çok insanı kâfir etti. “Beni kâfir edenler kendileri Müslüman” diye bir dizem var. Çünkü erişebildikleriniz bu adamlarla sınırlıysa ve hâlâ kâfir olmamışsanız sorun sizdedir.
Geçende İslamcı(!) gazete Milat’ta İslamcı(!) bir oğlan, ben, kendisinin, tüm Müslümanların, belki Cumhurbaşkanı’nın, belki Başbakan’ın üzerinde İslami açıdan, istihkakı olan, ömrü İslam yolunda acıyla geçmiş, babası yaşındaki bir mümin adama, aynı gazetede, yayın yoluyla eşek sıpası diyebildi. Bir yerlerimi de düzdü. Erdal Şimşek diye bir oğlan; Milat denen (o yazıdan sonra) tuvalet kâğıdı hükmünde olan gazetede. (Yargıda hesabını verecekler).
Kendi hakkımda hayatımda ilk kez böyle konuşuyorum: bakalım sevenlerimin tepkisi ne olacak diye. Ben yazıdan habersizken sevenlerimden gelen “Abi Allah aşkına yanıtlama” e-maillere: “Yanıtlayacağım da oğlan bir şey söylemiyor ki salt sövüyor” diye yanıt vermiştim. Uzaktan uzağa saygı duyduğum Sayın Numan Kurtulmuş’un yayın organıymış duyduğuma göre: Bakalım Sayın yeni Genel Başkan Yardımcısı ne yapacak.
Bu çocuk ve gazetesi, andığım müptezel Tanrı düşmanlarına “eşek sıpası” demedi. Çünkü bu kişiler onların kutsalıyla alay etti; nefisleri ya da partileriyle değil. Oysa ben nefislerine dokunmuştum. Bunların kutsalının Tanrı, ya da İslam olmayıp nefisleri, partileri olduğu buradan da belli. Kutsal nefislerine dokunmayın da Allah’larına mı, Kitap’larına mı sövüyorsunuz sövün; bir şey lazım gelmez.
Toparlıyorum:
Gördüğünüz gibi Sevan bok atmakla meşhur (eşine de atmıştı). Ama muhatapları da bok atıcı.
Böyle Müslüman’ın Tanrı’sına sövmenin hiçbir sakıncası olmadığı gibi, mütekabiliyet gereği aynı dil ve düzeyden konuşanların birbirine borcu da olmaz.
Not: 1. Hafızamın zaafından bir isim karıştırması sonucu anılan gazetede yazan Sayın Abdulaziz Tantik’ten özür diledim.
2. Bayram kimlere geldiyse mübarek olsun.