İki bayram arası yazılmaz
Yazılmaz elbet. Ama yazacağım. Tüm bela ve musibetlere rağmen yazacağım. En son yazımdan bu yana artık evimde bir kedi var. Annesi özgür bir Ankara Kedisi, öyle olunca da kendisi uzun tüylü bir Tekir ya da ona benzer bir şey işte. Ama kalbi var, ayakları var hatta tırnakları var. Dişleri de oldukça sivri. Ortalık yere kakasını-çişini yapmıyor, kabloları, saçlarımı kemiriyor, risivıra kusup sigortaları attırıyor, çocuklarla oynayayım derken korkutuyor. Kapıyı her açtığımda bileklerime sarılıyor, daha iki aylık olmasına rağmen omzuma atlayabiliyor. Eğlenceli, sıcak, zor…
Benim artık bir kedim var
Vay, cinsi ne?
Sokak kedisi
Ala ala sokak kedisi mi aldın, nerden aldın, parayla mı aldın?
Bir kedi aldım demek bile bana garip geliyor. Almak, kalbi olan bir şeyi satın almak. Tamam, at, inek… Anlayabiliyorum.
Bir şeyi sevmek için para vermek.
Gerçekten evcil hayvanları seven insanların para vererek bir evcil hayvanı dost edinmesini anlamıyorum. Bir yıldır istiyordum. Ancak sorumluluk artacak, bakımı zor, hayvana evde yazıktı, öyleydi böyleydi derken, ayrım yapamazken, parayla almak içime sinmezken bugünlere geldik.
Sonra, kedileri severim, istiyorum dedim… Var dedi, yavru dedi, annesi dövüyor dedi… O zaman ona biz bakabilir miyiz dedim. Olur dedi. Sormadım cinsini, rengini…
Sonra geldi kedicik… İstanbul’dayız. Düzce Güven ve Metro taşımayız dedi. (Ayrıca insan taşıdıklarını farkına varacakları günü hasretle bekliyorum) Eyvallah dedik… Bir Hü Sever sağ olsun bizi evimize getirdi.
Bana geldiğinde ağlıyordu. Yol boyunca ağlamış.
Sonra sustu.
Koltuklarıma tırmandığı anlarda, şimdi ben ağlamak istiyorum ama gülümsüyorum.
Bir kedi neler yapabilir biliyor musunuz? Kediniz yoksa bilemezsiniz ki?
Bir yavru köpek neler yapabilir biliyor musunuz? Bir yavru köpeğiniz olmadıysa bilemezsiniz ki?
Bir kere sizi çok severler… Sadece bir kap yemek verdiğiniz için. Ne çok insana yemek verdiğinizi bir düşünün, sizi seviyorlar mı?
Bir insana acıyor dediğinizde inadına basar yaranıza. Ama kediniz, köpeğiniz durur. Kediniz yalamaya başlar kirinizi yaranızı, köpeğiniz ayrılmaz dizinizin dibinden ve diker gözlerini, başını yana eğer, bakar gözlerinize. Onlar yeni doğmuş bebekler gibi kalırlar tüm yaşamları boyunca. Tüm huzursuzluklarınızı hissederler.
Kısacası iki bayram arası yazı yazılmazken yazmak bizi çok huzursuz etti. Bu çok önemli bir huzursuzluk. Çünkü başka derdim yok.
Yakarak, yıkarak, bombalayarak bir bölgeyi boşaltan zihniyetler temiz, yardımsever, iman sahibi ve uygar.
300 TL’lik doğalgaz faturam 420 TL’ olacak. Gaz kullanan bedelini ödeyecek dedi Enerji Bakanı. Bu yaratıcılıktan fasulyenin faydalarının daha çok araştırılmasını ve enerji piyasasına kazandırılmasını istiyorum.
Şiddet mağdurlarına buton yapanlar… Biz çok merak ettik önce kime vereceksiniz bu butonu diye. Travestiye verdiniz. Reklam kokan hareketler, insan hayatına verdiğiniz değeri, onları nasıl ucuz gördüğünüzün göstergesi. Bu memlekette “ O kadın öldü” manşetiyle ölümü duyurulan bir kadın varken!
Adalet Bakanı diyor ki; devlet yaşattığı kadardır.
Eğitim Bakanı diyor ki; artık tüm çocuklar istediği okula gidebilecek. Okul duvar, sıra, bilgisayardan ibaret ki artık! Kaldı mı öğretmenlerimiz, kaldı mı hademelerimiz, kaldı mı Kel Mahmutlarımız.
Posaları kalmış portakal gibi, son damlasına kadar sıktınız.
Öyle bir yerdeyiz ki; adamlar Antalya’da Caretta Caretta’ya kurşun sıkıyorlar. Kabuğunda koca bir delik, burnundan kan sızmış bir deniz kaplumbağası…
Acaba kabuğundan kurşun geçer mi diye denediler, yoksa tabela yapıp hedef mi aldılar! Bunlar insan işte, insan! Ellerinde silah var. Birilerinin evladı, eşi bilmen nesi! Ne ki bunlar!?
Biri de inekleri kesmeyelim kampanyası yapıyor, arife günü haber ajanslarına düşüyor… “Allah’ını, dinini, imanını seven inekleri kesmesin” diyor, inekleri seviyor, kameraya poz veriyor. Haklısın haklı olmasına da, sokma akılla iş yürümüyor! Amca iş misin, sipariş misin?
Biri tecavüz çocuklarına devlet bakar diyor, biri istihbarat aldık vatandaş, bayram yok, kutlama yok diyor, biri Suriye diyor, biri demokrasi diyor, biri seçim diyor, gazeteci diyor, vekil diyor, ulusalcı diyor, milliyetçi diyor, sosyalist diyor, faşist diyor… Diyorlar işte.
Unutmadan bu Sinan Çetin’in Çanakkale Çocukları filminin de yakılmasını istiyorum… Sakallarına sakız yapışsın, 45 derece yaşamaya mahkûm olsun istiyorum.
Ey yumurtaya can veren Allah’ım! Nereden nereye, hayat işte insan zihni acayip işliyor.
Kedimizi köpeğimizi uyutmaya çalışıyorlar, hayır diyoruz ya, kaçıncı rüyadayız haberimiz yok.