Turizm yazısı gibi bişey
İnsan aklına geldi mi hemen kenara yazmalı ki unutmasın. Sabahtan beri öyle şahane girişler geldi ki aklıma, nerden baksan dört kalın paragraf ederdi ama not almadığım için geçti gitti.
Demek ki söz uçar, düşünceyse hattızatında uçuktur netekim.
Hay Allah yazı biraz sarpa sarıyor belki ama şu anda bir telefon geldi ve vize işlemleri için acilen fotocuya gidip biometrik fotoğraf çektirmem gerekiyor. Maksimum yarım saat sonra görüşürüz.
Yarım saat sonra...
Yazıyı şişirdiğimi düşünen bazı önyargılı okurlarımıza teessüflerimi arz ederek giriş bölümümüze devam etmek istiyorum.
Ha bu vize ne demek allahaşkına. Yakışıyor mu medeni geçinen Avrupa’ya. İnsan utanır da almaz. Gerçi biz de gücümüzün yettiği ülkelerden istiyoruz. Fakat bence çok ayıp bir şey. Mesela vize masasında damgacı olsam kat’iyen kimsenin vizesine utancımdan bakamazdım. Pasaportunu verenlere “Ay estağfurullah lütfen buyrun” derdim.
Mesela biz şimdi ayıptır söylemesi çok ucuza bilet bulunca ve Roma’daki beş gecesi bir Alaçatı gecesinden ucuza gelen bir evcuğaz tutunca “E gidelim gaari” olduk. Fakat yine de vize paraları Yunanistan’a gitsin, hazır ayaktayken Dedeağaç’a (Aleksandrapolis’e) de bir gün girip çıkar Karamanlı doksan yaşındaki Yunanlı teyzelerle karşılaşıp eski Türkçe konuşuruz diye heves ettik.
Geçen hafta bizim Tomris Ağabey Atina’daydı ve çok üzgün döndü. Atina’nın sefalet sınırında olduğunu, mahalle arası büfeleri bile gündüz gözü hırsızların bastığını, bu yüzden büfeleri işleten yaşlı başlı kadınların dev köpeklerini dükkân kapılarına bağladığını, iyi semtte oturanların bile çöplerin kapağını açıp bir boynunu uzattığını anlattığında Yunan misafirperverliği ve kadirşinaslığının kapitalizme yenilmesi durumunda insanoğlunun çok önemli bir kanadının kırılacağını düşündüm. Her ne kadar denize döktüğümüzle iftihar ettiysek de yıllar yılı. Misafirperverliğin ne demek olduğunu şu krizde bile gidip Yunanistan’da görebilmek insanın içini cız ettiriyor. Maaşları dörtte bire düşen ve bir çoğu da işinden çıkarılan Yunalılar yine de size ellerinden geldiği kadar izzet ikram yapmak istiyorlar.
Fakat adamlar zevk-ü sefaya da o kadar alışmış ki bilader, öğleden sonra açık dükkân bulamıyorsunuz. Krizden göz açamıyorlar, hâlâ öğle uykusu alışkanlıklarını bırakamıyorlar. E Almanya da çalışmaktan dişi kanıyor, “Biz eşekbaşı mıyız, biz niye bu kadar çalışalım da siz ense yapın ki” diyor haklı olarak.
Fakat şu an bazı Yunanlılar “Avrupa Birliği’ne hiç girmeyecektik” diye hayıflanmışlar Tomris Ağabey’e. “Metanionome” diyorlarmış. (Yani “pişmanız”...)
Peki, ama Türkiye yağmur bulutlarından nem kapan bir ülke olmasına rağmen Avrupa böyle kriz hâlindeyken ekonomisi nasıl olur da yükselir, bu mümkün müdür.
Tomris Ağabey’in üst düzey bir ecnebi arkadaşı seneye Türkiye’de emlak fiyatlarının çok düşeceğini, bu sene değil, seneye gayrımenkule yatırım yapılması gerektiğini söyledi. Bu acaba kriz mi demek, yoksa Ağaoğlu ve benzeri hayalperestlerin taş üstüne taş bırakmadıkları inşaat pıtırcıklığının fazlalığından mı.
Çocukken anne babalarımız memleketin kötü durumda olduğunu konuşurlarken sanki ruh çağırmışız gibi içimi zevk dolu bir korku kaplardı. Şimdi artık çocuk sahibi olduğumdan mıdır yoksa nispeten şuur sahibi olduğumdan mı, hiç de zevk dolu ürpermeler yaşamıyorum.
Aslında arabayla İpsala sınır kapısından çıkıp eski Türk köylerini geze geze Gümülcine’ye, oradan Kavala’ya, oradan Selanik’e ve geze geze Atina’ya gidebilirsiniz.
Bunu haftasonu üç günlüğüne de yapabiliyorsunuz. Eğer uluslararası ehliyete 300 TL, araba sigortasına da 150 TL vermek istemezseniz 50 TL’ye Selanik, 100 TL’ye de Atina’ya otobüsle gidebilirsiniz.
Fakat Türk köylerinde Türkçe duyup da yüreğiniz kabarırsa bilin ki bu Türk kahvelerinde 1 avro olan çayları size 2 avrodan satacaklar.
E buna da Türk hınzırlığı diyeceğiz.
[email protected]