Geyik gibi şendik ve ceylan gibi zıpzıp
Bu sevimli pazar yazımız için karakaçan bilgisayarımın başına oturduğumda sevgili oğlum Memo gözümün içine bakarak üzeri ara ara bombeli kalın camdan kalemliği yan yatırmış “tırrr tırrr” diye ses çıkarıyor, bir yandan da bakalım laf edecek miyim diye beni kesiyordu. Ses değil ama beni kontrol etmesi asabımı bozduğu için evin yakınlarında bir kafe vardı, oraya seğirttim. Kafedeki özerkliğimi garantilemek için de “İstersen sen de gel Memo, matematik ödevini kafede yaparsın” dedim.
Bir sonraki adımını düşünürken bana da bir kurtuluş planı hazırlayacak vakit bırakmamak için bir yandan “tırrr tırrr” sesini çıkarmaya devam ediyordu ki böylelikle ben de güya kilitleneceğim, onun tüm isteklerini yerine getireceğim.
Gürültü varken de düşünebildiğimi ispat etmek için o sesi çıkarırken bir bilmece sordum: Çocuk gürültü yaparken bir anne sağına soluna bakıyorsa bunun çocuğun kafasına atacak nispeten ağır bir nesne arama selâmı olduğu bilmecesini sorduğumda beni fazla da şımartmamak için eser miktarda güldü ve bu müzakereleri bir başka zamana erteleyip bendeniz kafeye giderken o da matematik ödevini kesinlikle yapmamak üzere odasına oyuncak almaya yollandı. Meseleyi tamamen unutmuş görünüyordu. Şimdilik!
Hayat sürekli bir mücadele hâli. Çocuklarla, yetişkinlerle, sürekli bir özerkliğinizi koruma için refleks hâline gelmiş tepkileriniz ve maalesef dürtülerinizin toplamı. Yani bu da doğanın size verdiği en önemli görevlerden biri: Özgürlük.
Tanrı’nın da bu yüzden varolduğunu düşünüyorum: Tanımlanamazlığıyla insanı tüm putlardan arındırarak özgür kılmak. (Evdeki hesap ama hiçbir şeyde çarşıya uymadı ki zaten.)
İyi bir insan olduğumu en çok ne zaman hissediyorum biliyor musunuz sevgili okur, bazen yakın çevrem hafifçe gerzekliğe meyleden bir saflıkta olduğumu o kadar içten bir acıma ile söylüyor ki, azıcık da ağlamam geliyor, işte o zaman hissediyorum.
Aslında bunu söyleyen kişilerin kararlı acıklı bakışlarına saygı icabı inanmak zorunda kalıyorum biraz da. Yoksa aynen bendeniz de bu kurnaz kişiyi saf ve hafif aptal buldukları için onları hafifçe saf ve aptal bulup o korunmasız kurnazlıklarına gözlerim yaşarıyor. Sanki onları kandırmışım, bir fenalık yapmışım gibi, kimsesizler yurdu olan gariban dünyamızda artık çoğu öksüz ve yetim kalmış bu kırk beş yaş üstü kimselere.
Şimdi sizin de kiminiz kimseniz olmayabilir, güzelim pazar gününüzü eskileri şeyyaparak geçirmenizi istemem.
Efendim birbirimizi kırmaya gerek yok; bu yetim ve öksüz kimseler ile çaktırmadan birbirimizi hafif gerzek sanma sebebimiz aslında birbirimize hükmetme, ona dersini verme isteğinden kaynaklanıyor ve eminim bu da aslında sorumluluktan kaçma, anne rahmine geri dönme istemi gibi oldukça şeker bir sebepten kaynaklanıyordur ama şu an deşip durmaya gerek yok. Sadece liderlik isteminin de bu sebepten kaynaklandığı gibi şeyler fısıldadı üç harfliler kulağıma.
Lider dendiği zaman, daha o zamanlar Taraf yoktu, bütün buralar bağlık bahçelikti; biz kendimizi bildik bileli liderlikle, tek adamcılıkla dalga geçerdik. Çünkü liderlik aslında komik bir durumdur. Geyik bir durumdur.
Gücü elinde tutmak, hatta bırakın gücü elinde tutmayı, güç yanından geçerken bile o sırada geyiğinin derdinden farkında bile olmayanlar için tamamıyla üçüncü tekil yüklemdir güç sahibi olmak. Dolayısıyla bu lider kim olursa olsun hakkında ileri geri konuşulabilir, beynelmilel şekilde gülünebilirdi. Hâlâ da öyledir. Dolayısıyla dün akşam evlerine oturmaya gittiğimiz arkadaşın az konuşan, dövmeli İngiliz kocasına Margaret Thatcher ile ilgili gevrek espriler yapıp ehi ehi diye gülünce istifini bozmadan ve gözünü kırpmadan (sene olmuş neredeyse 2013,) Thatcherci olduğunu söyledi. Bu İngiliz insan kardeşimiz açlık grevinin 60. gününde ölen birini ölüme terk eden Thatcher’in her zaman yanında olduğunu söyleyince elbette kendimizi gergedan totosu gibi hissettik. Bu soğukluk hiç geçmedi ve biz de kısa bir süre sonra evlere dağıldık.
Ben çocukken sülalenin arka mahallelerinde Demirelciler ile Özalcılar feci kapışırdı. Sülalenin daha bir okumuş kısmı mücadeleye girişmez, iki tarafla da muhatap olmamaya gayret ederek ortamdan vakitlice ayrılmaya bakardı. O zamanlar komşuluğun olduğu, bağların kuvvetli, televizyonun insanları kendinden korumadığı, maaş farklarının bu kadar uçurum olmadığı tek kanallı zamanlardı, dolayısıyla “ayıp olmasın”cılığa önem verilirdi, sülale kanatlarıyla biraraya gelinirdi.
Daha o zamanlar Taraf yoktu, buralar bağlık bahçelikti, Demirelciler, Özalcılar, Ecevitçiler, Erdoğancılar, Atatürkçüler, bütün liderseverler bize komik gelirdi.
Biz o zamanlar geyikler gibi şendik, ceylanlar gibi saf bakışlı ve zıpzıp.