Güreş yasağı
Abdülsami Kasımyar, 20 yaşında, Özbek kökenli bir Afgan vatandaşı.
Ailesi ülkenin kuzeyindeki Takhar vilayetinde, buğdaycılıkla geçiniyor.
Üç yıl önce üniversite okumak için Kabil’e gelmiş, özel bir üniversitede ekonomi bölümünde 2. sınıfa devam ediyor.
Fakat Abdülsami’nin yaşamının en önemli tutkusu okulu değil, güreş.
Bu spora hem küçüklüğünden beri hayran, hem de başarılı bir pehlivan.
“Köyde her haftasonu ya da her düğünde güreş müsabakaları düzenlerdik” diyor.
Kabil’e geldikten sonra da Abdülsami bu spordan uzaklaşmamış.
Her ne kadar üniversitenin öğrencilerine sağladığı hiçbir spor olanağı olmasa da, kendi spor olanağını kendi yaratmış.
Her cuma öğleden sonra, başkentin merkezinde, insanların sokakların tozundan ve arabaların egzoz gazlarından kaçmak için sığındığı Şahr-i Nav Parkı’na gitmeye başlamış ve güreşmeye burada devam edebileceğini görmüş.
Cuma günleri bu park panayır yeri gibi.
Kadınlar pek uğramıyor ama en azından birçok baba kızlı-erkekli çocuklarının elinden tutup bu parkın yolunu tutuyor.
Havanın güzel olduğu günlerde insanlar yere bir örtü serip piknik yapıyor.
Çay ocağından taze çaylar geliyor.
Cuma günleri parkın bir başka özelliği de birçok spor olanağı sunması.
Kimileri futbol, kimileri voleybol oynuyor.
Bir başka köşede kriket veya masa tenisi oynayanları görmek de mümkün.
Yakın zamana kadar, Afganistan’ın iki büyük pehlivanının girişimi ve çevrede bulunan maddi durumu iyi işadamlarının desteğiyle parkta güreş turnuvaları da yapılıyordu.
Güreş meraklıları toplanıyor, iki pehlivanın, “bugün kim güreşmek istiyor” sorusunu duyduklarında gönüllüler elini kaldırıyordu.
Boyları ve yaşlarına göre sınıflandırıldıktan sonra da güreş tutuyorlardı.
Parka gelenler arasında en başarılı pehlivanlar ayrı bir grup oluşturuyordu.
Ne de olsa, diğerleriyle aynı kategoride güreşseler başka kimsenin şansı kalmayacak...
Abdülsami, ikinci grupta.
Grubunun da en başarılı sporcusu.
“Kabil’e geldiğimden beri her hafta parkta güreşiyorum” diyor ve bugüne kadar sadece iki defa yenildiğini gururla anlatıyor.
İşadamlarının katkısı ise her grupta kazananlara bir para ödülü vermek şeklinde.
İki ay öncesine kadar bu güreş turnuvaları yüzlerce sporcunun katılımıyla ve bini aşkın izleyicinin gözleri önünde yapılıyordu.
Fakat iki ay önce polis ekipleri parka daldı.
“Artık güreşmek yasak” dediler, kalabalığı dağıttılar, düzenleyen iki pehlivanı da karakola götürüp, bir daha bu düzenlemeyi yapmamaları konusunda uyardılar.
Gerekçe güvenlik.
Polislerin söylediğine göre, Hizb-i İslami lideri Gulbuddin Hikmetyar, güreşi “gayrı-İslami bir spor” ilân etmiş.
“Bu sadece geleneksel bir spordur, İslam’a uygun değildir, dolayısıyla bu sporu yapan, destekleyen ve izleyenler intihar bombacıları tarafından cezalandırılacaktır” demiş.
Bu nedenle de İçişleri Bakanlığı, Kabil halkının en çok ilgi gösterdiği spor dalı olan güreşi yasaklamış.
Artık Kabil’de yaşayan ve bu sporu kendi geleneklerinin bir parçası kabul eden Türkmen ve Özbek asıllı güreş meraklıları hevesini gideremeyecek.
Sadece onlar da değil.
Tacikler, Hazaralar ve tek tük de olsa bu spora ilgi duyan Peştunların da artık güreşme şansı yok.
Ülkede ne bir güreş federasyonu, ne de güreş kulüpleri var.
Resmî olarak güreş sporundan Tekvando Federasyonu sorumlu ama pek bir faaliyet yok.
Her ne kadar, Londra Olimpiyatları sırasında bazı milletvekilleri Afgan Olimpiyat Komitesi’nden bir güreş federasyonu kurulmasını talep etmiş olsa da, bir Spor Bakanlığı bile bulunmayan Afganistan’da bu federasyonun kurulmasının yıllar alabileceği söyleniyor.
Artık Abdülsami parka gittiğinde köpek dövüşü izliyor.
“Güreşmek ise artık ancak köye, tatile kaldı” diyor, “çünkü bizim memlekette bu hâlâ ata sporudur, her önüne gelen İslam’ı bahane edip, yasaklayamaz!”