Açlık grevi, Kürt meselesine dahildir...
Açlık grevinde kayıplar başlayınca bölgede yaşanacakları ve hep birlikte yaşayacaklarımızı düşünmek bile korkutucu.
Açlık grevleri, ilk başlarda, böylesine geniş kapsamlı bir sorunun parçası gibi görünmüyordu. Kamuoyunun algısı pek bu yönde değildi. İki makul talep söz konusuydu ve sanki bunlar kabul edilebilecek gibi bir hava vardı. Adalet Bakanı’nın çabaları da bu yönde bir görüntü veriyordu. Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’ın hükümetin toplantısından sonraki “Öcalan avukatlarıyla görüşebilir” anlamına gelen açıklaması da bir çözüm beklentisine temel oluşturmaktaydı.
Beklendiği gibi olmadı. Başbakanın tutumuyla birlikte gerilim tırmandı. Süreç bir düelloya dönüştü. Şimdi bir kısım BDP yöneticisi ve milletvekilinin de açlık grevine girişmesiyle sorun daha da farklı bir “milli karakter”e büründü.
Cezaevlerinde açlık grevi yapan tutuklulara BDP’liler dahil olurken, PKK yaptığı açıklamalarla sürecin içine daha net bir şekilde girdi.
Diyarbakır AK Parti milletvekili Galip Ensarioğlu, idam cezasının geri getirebileceğini söyleyen Başbakan’a karşı, “idam cezasına dün karşıydım, bugün karşıyım, yarın da karşı olacağım” şeklinde bir tepki gösterdi. Diyarbakır CHP milletvekili Sezgin Tanrıkulu ise Öcalan’a yönelik tecriti eleştirdi ve hukuki açıdan tecritin kaldırılmasının gerekliliğine işaret etti. Ancak CHP’den gelen sesler oldukça karışık.
Açlık grevlerinin başından bu yana Başbakanın tepkileri tırmandıran diline tanık oluyoruz. Kendisinin açlık grevcilerine ve BDP’lilere yönelik tavrı, özellikle, “şov yapıyorlar” değerlendirmesinde somutlaşıyor.
Talepler makuldu
Kürt sorunu, uzun vadeli ve zor bir sorun. Açlık grevleri ise lokal ve zamanla sınırlı bir talepler silsilesi olarak okunabilir, genel sorunun çözümü açısından bir çıkış noktasına dönüştürülebilirdi.
Ancak, her konuyu bir kamuoyu kavgasına dönüştüren siyaset kültürü içinde, açlık grevi, “ne dersek puan kazanırız” diye hesap yapanların elinde bir malzemeye dönüştü. Konunun çözümsüzlüğe doğru tırmanışında Başbakan’ın oynadığı olumsuz rolü tedirginlik içinde izliyoruz.
BDP ile sonuna kadar polemik yapmaya kararlı olduğu anlaşılan Başbakanın “İdama geri dönebiliriz” söylemi ile paralel olarak Türkiye’yi yıllar öncesine çeken tahammülü zor bir gerginlik ortamı oluşuyor. Bu fikrini orijinal sahibi olan MHP ise “idam yolculuğuna” mutluluk içinde katılıyor, “İdam cezası istiyorsan biz varız” diyor.
Açlık grevinde kayıplar başlayınca bölgede yaşanacakları ve hep birlikte yaşayacaklarımızı düşünmek bile korkutucu.
Bu kadar sertleşen bir siyaset ortamı, eninde sonunda siyaset dışına düşer ve sadece silahlar konuşur.
Kavramlar ve olaylar, hepimizi korkutan bir düğüm olarak ilerliyor. Daha iki gün önce gerçekleşen ve 17 askerin yaşamını yitirdiği helikopter kazası ve aynı gün gelen 42 PKK’lının öldürüldüğü haberi; giderek daha kanlı ve trajik hale gelmekte olan bir sürece işaret ediyor.
Başbakan’ın rüyasında böyle bir Türkiye mi var? Acaba, bütün bunlar yaşanırken, kafasındaki “dünya modeli”nin gerçeklik kazandığına mı inanıyor? Gerçekten, başbakan ne istiyor?