Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Vatikan’a gittim dönücem

 

Seyahat etmek aslında tam bana göre bir iş. Bir kere sürekli yaşadığın bir memleket olmayınca takip edeceğin bir gündemi de olmaz.

Her gittiğin yerde taş çatlasın bir hafta kalacaksın, oradan oraya gidecek, ne gazete okuyacak, ne televizyon seyredeceksin. Bütün gün yürüyüp o şehri dolaşacaksın, atmosferini koklayacak, ışığın o kültürdeki rengini hissiyata çevirecek ve tabii en nihayetinde de küresel lezzetler tadacaksın.

Bunun için de idealimdeki ve bence saygın bir meslek olan rantiye olacaksın. Paraya da tabii ki hem uçak biletleri, hem kalacak yer, hem yeme içme, hem de bu mükemmel miskin yaşamda kirli kıyafetlerini yıkama sorumluluğu bile duymadığın için kirlenince gidip yenisini alacağın yeni kıyafetlerin için ihtiyaç duyacaksın. Kirli kıyafetlerini değiştirdiğin dükkânda da bir öncekileri ölü bir fare gibi çöpe atacaksın. 

Ve sizi temin ederim o ülkede kendi memleketinizden birini tanıyorsanız çıtınızı bile çıkarmayacaksınız. Yakınlarında bir mahalleden geçiyorsanız parmak uçlarında ve nefesinizi tutarak geçeceksiniz. Şu anda anlatırsam büyük bir dedikodu ortamı olacağından dolayı maalesef anlatamıyorum fakat Roma’da yaşadığımız “o geceyi” bir filmde görsen “yok artık ne çok abartmış bu yönetmen de” dersin.

Fakat Türkler artık yurtdışında birbirini tanımazdan geliyor; eskiden yurtdışında Türkçe konuşan biri oldu mu gözlerim yaşarır hemen muhabbete dalardım ama yaşım ilerledikçe ve elbette en çok da evlerine gittiğimiz o hanım kız yanlarında bulunduğumuz bir saati kendi evlerinde kavga etmeye çabalayarak geçirip de ikrah ettirdiği ve özellikle de tövbe estağfurullah genelde küçük burjuvalar Roma’ya gidiyormuş gibime geldiği için Türkçe konuşarak yanımızdan geçen herkesten çok feci gizlendim. Onlar da bizden gizlendiler zaten...

Özellikle çoksesli müziği dünyanın en pahalı ses sistemi olduğunu düşünmeye bile gerek olmayan Vatikan’da dinlemek için Pazar ayin saatini seçtik. Muhteşem ses sisteminde kilise korosunu sonuna kadar huşu içinde dinleyip, özünde Katolik olmasına rağmen yanımızdan geçen kardinallere gıcık kapan ve o şatafata sinirlenen Tomris Ağabey’e dışarıda Papa’nın camdan halka seslendiği konuşmasını seyretme teklifi ettim ama Papa keratası da o kadar küçük bir pencereden iğne ucu gibi görünüyordu ki, muhteşem ses sisteminde milimetrik nefesli yaşlılık titreşimlerini dinleyerek, vaazına Latince bakarak erkenden ayrıldık. Çok garip ama bir adet bile çarmıhta İsa heykeli olmayan ama her yanda Papa heykelleri dikilmiş Vatikan’ın şatafatlı altın varaklı hatta belki de bizzat altın külçeli kubbesi, kapıları, duvarları ile dünyanın en acayip para dökülmüş yerinde hoşuma giden şey insanların dinine ya da yalnız bir kadın olup olmadığına bakmadan içeri alınıyor oluşuydu.

Ama elbette saatlerce yürürken tesadüfen ve aniden karşımıza çıkan o devasa etkileyici Giardano Bruno’nun heykeli de 1600 yılında Papalığa karşı geldiği için çırılçıplak bir şekilde halkın gözleri önünde engizisyon tarafından yakıldığı için dikilmişti. Roma’nın yerlileri mevcut sisteme karşı çıkıp yakıldığı hâlde yine mevcut sistem tarafından halkın isteği üzerine Campori di Fiori meydanına heykelinin dikilmesini demokratik bir hareket olarak görse de bendeniz heykelin karanlık ve lanetli duruşunu papalığa meydan okumaya gösterilen bir aba altı zopa ifadesine yordum. Yine de Latincem yok yani.

Yakılma kararı alanlara son sözü “Bu kararı alırken siz benden daha çok korkuyorsunuz laan” diye bağıran Giardano Bruno’yu yakılmaya götüren Kopernik’in bilimsel gerçekliğini benimseyerek kiliseyle tüm bağlarını kesmesi olmuş.

Sinirlerimi bozan bir başka mesele ise Roma’daki heykellerin hayatın bu kadar içinde oluşuydu. İnsana çok yakın ve her an yanında gibi. Bilemiyorum bu benim Müslüman kültürümden mi kaynaklanıyor ama bizimkileri evde bırakıp da bir süreliğine sokaklarda tek başıma dolaşmaya çıktığımda heykellerden korktum. Eve döndüğümde kaldığımız en az yüz elli yıllık apartmanın yüksek tavanlı, dev ferforje siyah loş ışık veren lambasının altından telli kapılı asansörüne girerken şeytanın beni takip ettiği gibi bir hisse kapıldım ve çok feci korktum. Heykeller apartman boşluğuna kadar beni takip etmemiş, sinsi sinsi şehrin içine anıt kılığında gizlenmişlerdi. Ama eminim o dev gibi kocaman adam heykelleri yanlarından geçerken gözleriyle yampiri yampiri bana bakıyorlardı.

Müslüman kültüründe heykel olmaması büyük rahatlıkmış.

Yine de bıraksalar rahatlıkla Roma’da yaşarım. Savaş hâlinde olan bir ülkede sürekli bir düşmanlık içinde yaşamaktansa, düşmanı olmayan bir ülkede bir iki heykelden korkarak ve Memo’nun Vatikan’da yürürken sürekli yaptığı gibi euzubillahimineşşeytanirracim çeke çeke yürür geçerim.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’