Dücane Cündioğlu'ndan 'Çamlıca' itirazı
Yeni Şafak yazarı Cündioğlu, Çamlıca'ya yapılacak camiyi, 'İstanbul'un siluetine çökecek bir kâbus' olarak görüyor.
Çamlıca’ya cami, bir inadın yerine getirilmesi midir? Kendini dışlanmış hisseden dindarların merkezi dönüştürme mücadelesinin yeni bir boyutu mudur? Çamlıcalı vatandaşların dinlerini daha özgürce yaşayabilmeleri için gerekli bir proje midir? Başbakan Tayyip Erdoğan’ın “Dünyaya şan olsun” diyerek sıradışı bir mimari eser yaratma çabası mıdır?
Projeyi olumlu bulanlar ve projeye itiraz edenler, şu an, esas olarak, ‘AK Parti’ye destek verenler’ ve ‘karşı çıkanlar’ şeklinde saflaşıyor. Dindarların tamamı değilse de önemli bir kesimi cami düşüncesini heyecanla desteklerken seküler bir pencereden bakanlardan itirazlar yükseliyor.
Daha estetik, daha ‘tepeyi yok etmeyecek’ bir caminin mümkün olduğunu söyleyenler de var. “Yapılsın ama böyle olmasın” diyenler, küçümsenemeyecek oranda. Projeden yana olanlar da ona karşı çıkanlar da kendi tercihlerini ‘özgürlükçü’ ve ‘demokratik’ bir tercih olarak görüyor anlayabildiğimiz kadarıyla.
Dücane Cündioğlu, Yeni Şafak yazarı. Aykırı duruşuyla, entelektüel birikimiyle gerçekten farklı bir ses olarak dikkat çeken isimlerden.
Projeye karşı dikkat çekici bir yazı yazan Cündioğlu, Çamlıca için örnek alınan Sultanahmet Camii’ne inşa edildiği dönemde, âlimlerin ve âriflerin karşı çıktığını belirtiyor. Çamlıca’ya yapılacak camiyi, “İstanbul’un siluetine çökecek bir kâbus” olarak görüyor: “... Sultanahmet Camii yıllarca cemaatsiz kalmış ve İstanbul halkı, âlimler de halk da o güzelim camide namaz kılmayı içlerine sindirememişlerdir. Çünkü henüz genç bir delikanlı olan I. Ahmed’in, -ki 28 yaşında vefat etmiştir- kaprislerinin bir eseri olarak telakki edilmiştir, haklı olarak. Ulema da urefa da caminin yapımına destek vermemiştir. Buna karşın hakikatte bir opus-magnum, bir şah-eser olan Sultanahmet Camii’nin güya kopyası iddiasındaki bu acul projenin acilen uygulanması yüzünden benzeri bir utançla ne İstanbul’un siluetine bir kâbus çöksün ne de gönüllerimizin tam da ortasına kara bir leke, diye istirhamda bulunurdum.
Fakat ben sadece bu ülkenin başbakanına değil, bu ülkenin tüm insanlarına, tüm namuslu aydınlarına sesleneceğim. Henüz tümüyle yitirmediğimize inandığım Türkiye’nin Ruhu’na. Vicdanlarımıza.
(...) Sırf kendimiz için değil, artık bize katlanamayacak kadar yorgun hale gelmiş olan güzelim İstanbul için. İstanbulumuz için.”
Projeyi en çok benimseyen kişilerden birinin Başbakan Erdoğan olduğunu biliyoruz. Başbakan’ın, kendi dönemini yansıtacak kalıcı bir eser olarak bu caminin azametli ve heybetli olmasını tercih etmesi, bir açıdan anlaşılabilir.
Hazır Çamlıca tartışması başlamışken kendi temel itirazımı dile getirmek isterim.
Neden hâlâ her şey Ankara’dan kararlaştırılıyor? İstanbul’un sokaklarının nasıl şekillendirileceğini, neden İstanbullular belirlemiyor?
Günümüzde demokrasinin pratikteki en temel anlamı; yerel yönetimlerin, yerinden yönetimlerin güçlendirilmesi.
Türkiye’deki rejim, ‘tek merkez’in egemenliğini garantiye alan, iktidarı elinde tutan kişi veya kişilerin ‘her şeye hükmedebilmeleri’ne olanak sağlayan yapısını sürdürüyor. Üstelik, her iktidara gelen, merkezdeki güç yoğunlaşmasını daha da güvenceye almayı ve ilerletmeyi seçiyor.
İstanbul’da yaşayanlar olarak Çamlıca’nın nasıl olacağını tartışmamıza bile fırsat verilmeden, Ankara’nın dediği mi olacak? Unutmayalım: Özgürlüğün tarihi, ‘merkezi devlet gücü’nün sınırlandırılmasının tarihidir.
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalYazar&ArticleID=1108997&Yazar=ORAL-CALISLAR&CategoryID=98