Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Yeşil ördek

 

Sabah kimsecikler uyanmadan çekiç gibi kahvemi yapıp tek başıma yazı yazmaya bayılırım.

Ufacık dükkânında yakın gözlüğü ile sessiz sessiz çalışırken hemen yanındaki mono radyodan kımır kımır türkü dinleyen bir ayakkabı tamircisinin gündüz gözüyle bile karanlık olan dükkânının, loş çalışma lambalı huzurunu duyarım.

Bu sabah da işte, ellerimin siyah boyası, tiner kokusunun çakırkeyfi ve elbette bilgisayarımın dandik ses kartının ayakkabı tamircisi radyosuna benzer iğne gibi tiz sesiyle çok ama çok kısık sesle, kendi hâlimde Neşe Karaböcek’in bol elektrosazlı “Yeşil ördek gibi daldım göllere, sen düşürdün beni dilden dillere” türküsünü dinleyerek sevgili yazımın başına oturdum ve o da nesi; teker teker evdekiler uyanmaya başladı. Hay bin kunduz!

Böyle zamanlarda hiç sevmiyorum müşterek yaşamı. Çevrenizdekilerle aynı hırslara sahip olmayabiliyorsunuz; onlar sizi kunduracılar zincirinin başında görmek isterken (mesela jazz, mesela blues ile) siz orada hem de hiç de komiklik olsun diye değil, gayetle de ciddi bir şekilde yetmişlerin batakhane sound’u ile Topkapı otobüs terminalindeki sigara dumanı içindeki şehirlerarası otobüslerden biriyle Ardahan’a askere giden bir erin yün donu ile oturuyor oluyorsunuz, içinizden.

İlk tezahürat Tomris Ağabey’in az sonra kusacakmış gibi buruşturduğu yüzünden geldi: “Bu ne kadar kötü müzik!”

Ve Memo: “Bu benim hayatımda duyduğum en kötü şey!”

Eskiden olsa utanır, sırıtarak ve çok mahcup olarak hemen kapatıp “Yok ondan değil de, şey olmuş ondan öyle şaaptım” derdim.

Bu kez üşenmedim ve gümbür gümbür salonun diğer ucuna yürüyüp kulaklığı aldım, çattır çattır dinlemeye devam ettim. Onlara ve kendime rağmen bildiğimi okudum.

İşte batakhane müziğinin türbe neşvesiyle dolduğu an! Tayy-i konsept. Hahhah tövbe tövbe...

Fakat bu hamaset dolu kulaklık operasyonunu yaptıktan sonra dikkatim dağıldı ve ne yazdığımı unuttum. O kadar kendimin gazına geldim ki, hedefi şaşırdım. Oysa yazıya oturduğumda şevk içindeydim. Sonra taviz vermeden bildiğimi okuyunca o kadar hoşuma gittim, o kadar hoşuma gittim ki ne yazacağımı unuttum.

Bendeniz gerçek bir Türk insanıyımdır sayın okur. Kafa karışıklığım, etki altında kalışım, laf dinleyen korkak hâlim, hiç durmadan suçluluk duyuşum ve führer ihtiyacım ile faşistliğimi birilerinin üzerine bindirecek mazlum duruşum ile bu coğrafyanın “iyi eğitim” görmüşlerindenimdir.

Dolayısıyla Türk insanının dikkatini dağıtmak çok kolaydır. Özünde türkü dinleyen etten robot olan bu insanlara bir iki kükreyeceği alan tanınırsa hemen hedeften şaşıp şevke gelebilirler. Belki kafaları karışıp esas meseleden uzaklaşırlar ama ortaya da şevk dolu büyük bir enerji çıkabilir.

Bunu dinamik enerjiye çevirecek dinamolar üretmek de artık bilim adamlarının görevidir.

Tanıdığım iyi biri bilim adamı vardı ama sanırım kafayı üşütmüş geçen sene.

Neyse ben araştırmaya devam ediyorum, bulunca haber ederim.

Esen kalın.


[email protected]

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’